Niechciana potrzebna wnuczka – Patrz, to ona! Mówię ci na pewno! – szepnęła dostojna kobieta do niepozornie wyglądającego mężczyzny. – Obserwujmy ją chwilę. Mała, około pięcioletnia dziewczynka bawiła się spokojnie w piaskownicy, budując prawdziwy zamek dla księżniczki. Jej „budowla” najbardziej przypominała wielką górę, ale Karinka z uporem odrzucała pomoc dorosłych. Sama da radę! A jeszcze trzeba wykopać fosę i jamę dla smoka, bo ktoś przecież musi strzec królestwa! Leniwe letnie popołudnie rozkwitało w pełni. Karinka, szczelnie chroniona przed słońcem rozpostartym nad piaskownicą pawilonem, nie czuła upału, w przeciwieństwie do rodziców. Jej mama, bojąc się udaru, schowała się w cieniu, wysyłając męża po zimne napoje i lody. Na chwilę straciła córkę z oczu, rozmawiając przez telefon. I właśnie tego potrzebowali stojący nieopodal obserwatorzy. – Cześć, malutka – bezceremonialnie przysiadła się do dziewczynki kobieta, strasząc Karinkę na tyle, że przestraszona odskoczyła. Straciwszy równowagę, przewróciła się na swój zamek i zniszczyła go niemal do fundamentów. W oczach dziecka od razu pojawiły się łzy; cały jej wysiłek poszedł na marne! – Nie płacz, to tylko kupa piachu! Chcesz, to zbuduję ci tu prawdziwy zamek. – MAMOOO! – nabierając powietrza w płuca, Karina krzyknęła na całe gardło, przypominając sobie wszystkie lekcje bezpieczeństwa z przedszkola i od rodziców. Błyskawicznie podniosła się na nogi i wybiegła z piaskownicy, cudem unikając objęcia przez zupełnie obcego mężczyznę, który próbował ją złapać. Nadia, usłyszawszy przeraźliwy krzyk córki, pobiegła na pomoc, upuszczając telefon na ziemię. W słuchawce jeszcze przez chwilę rozbrzmiewał zaniepokojony głos rozmówcy. – Moja kochana – przytuliła córkę kobieta. – Co się stało, słoneczko? – Tam, tam… – pochlipywała dziewczynka, kurczowo trzymając się mamy za szyję. – Jakaś dziwna pani! I pan! On chciał mnie złapać! Mamusiu, boję się! Tata też się już zjawił. Upewniwszy się, że córka jest cała i zdrowa, spojrzał ostro na obcych, którzy ją przestraszyli. Sześćdziesięcioletnia kobieta zacisnęła usta z niezadowoleniem, patrząc na tę rodzinną scenę. Ta dziewczynka… Nie było wątpliwości, że to jej wnuczka! Kolor włosów, oczu, kształt twarzy… Kopia Michała z dzieciństwa! Oczywiście, z uwzględnieniem płci. – Daleko ty tu zaszłaś – zaczęła z pogardą, lustrując byłą synową. – A jakim prawem zabrałaś moją wnuczkę na drugi koniec Polski? – Marek, weź Karinkę do domu, ja tu wszystko wyjaśnię – powiedziała matka dziewczynki, powierzając mężaopiece córkę. – I zadzwoń do taty, niech przyśle kogoś ze swoich ludzi. – Ej, nie waż się! Chcę poznać wnuczkę! – oburzyła się kobieta, choć nie próbowała zatrzymać odchodzącego mężczyzny. Dwa metry wzrostu i szeroka sylwetka… Co im mogą zrobić? Czemu nie sprawdzili wcześniej, czy Nadia znów wyszła za mąż… – Pani Tamaro – Nadia popatrzyła na kobietę z nieskrywaną odrazą. – O czym pani mówi? Jaka wnuczka? Pamięć pani szwankuje? To może przypomnę… ******************** – I jak tam mój przyszły wnuczek? – niecierpliwie dopytywała się kobieta wracających ze szpitala syna i synowej. – Będziemy mieć córkę, już to pani mówiłam – Nadia uśmiechnęła się wymuszenie, marząc, żeby teściowa jak najszybciej opuściła mieszkanie. Ostatnio głównie nocowała u siebie! Musiała chować się w sypialni i tłumaczyć kiepskim samopoczuciem. – Lekarz się pomylił – stwierdziła bezdyskusyjnie Tamara. – W rodzinie Sokołowskich rodzą się tylko chłopcy! – Dlatego wyrzuciła pani starszego syna z rodziny? Bo jego żona urodziła córkę? – Nadia zirytowana miała dość tych samych tekstów każdego dnia. – To nie jego dziecko! – natychmiast się rozjuszyła Tamara. – Tę Ankę oszukała, a on, naiwny, jej uwierzył! MNIE nie posłuchał! Poszedł za jakąś dziewuchą! – ostatnie słowo prawie wypluła, ledwo powstrzymując się od wulgarności. – Anka ma wyniki testów DNA – i doskonale pani wie. Sama je pani sprawdzała kilka razy, wciąż wmawiając Leszkowi, że to fałszywka. – To była podróbka! Jak śmiesz we mnie wątpić?! Bezczelna dziewucho… – Tamara ledwie się powstrzymała, aby nie wszcząć awantury. Na razie jeszcze nie… Bo pod wpływem stresu może się coś dziecku stać. A następca nazwiska Sokołowskich jest potrzebny! Wszystkie przyjaciółki już mają wnuki, a u niej… – Pójdę się położyć, jeśli nikt nie ma nic przeciwko. Kręci mi się w głowie. Zamknęła się w sypialni, coraz częściej zadając sobie pytanie, czy nie popełniła błędu wychodząc za Michała. Kochała go, to nie podlegało dyskusji. Ale z TAKĄ teściową nie sposób wytrzymać. Mama miała rację, mówiąc, że trzeba jak najdalej od tej dziwnej rodziny się wyprowadzić. Nieraz proponowała to Michałowi, ale mąż był przeciwny. Jak to? Zostawić mamę? A ojciec? Z niego i tak żadnego pożytku, tylko ciszy na kanapie, nic nie pomoże. Brat? Wiesz przecież, że z mamą jest skłócony. Pozwolił się omamić. I co z tego, że ekspertyza? Taką karteczkę da się podrobić… Jedyne, co Nadia wynegocjowała, to ograniczenie wizyt, ale matka Michała i tak była codziennie, tylko krócej. I czepiała się mniej, wiedząc, że sytuacja jest napięta. Najbardziej drażniła Nadię obsesja teściowej na punkcie syna – miał być tylko chłopiec! Dziewczynka? Skandal, powtórka z Leszkiem, który akurat okazał się najbardziej rozsądnym facetem w rodzinie. Michał niestety popierał matkę. On może mieć tylko syna! Wyniki USG lekceważył. – Jeśli urodzi się dziewczynka, wypad z domu! – wyrzucił kiedyś z siebie Michał, lekko pijany. – Bo będzie wiadomo, że to nie moje! Nie jestem Leszkiem, nie dam sobie wcisnąć kitu! Nadia wtedy ostatecznie się rozczarowała. Wiedziała, że czas myśleć o rozwodzie. Tato pomoże, ma kontakty… Urodziła się oczywiście dziewczynka. Michał wywołał awanturę w szpitalu, nie przejmując się innymi. Ochrona musiała go wyprowadzić. Nazajutrz Tamara przyszła do szpitala i wrzuciła Nadii, co o niej sądzi. Ale gdy zaczęła powtarzać się w kółko, do sali wszedł anioł stróż – mężczyzna w mundurze, który jednym gestem wyprosił teściową i obiecał konsekwencje, jeśli nie przestanie szkalować Nadii. Michał w pośpiechu złożył pozew o rozwód, ale gdy mu powiedziano, że zgodnie z prawem nie można, póki dziecko nie skończy roku, od razu wyrzekł się córeczki i zakwestionował ojcostwo. Prawnik, słysząc, że w „ich rodzie nie rodzą się dziewczynki”, prawie stuknął się w czoło. Bez testu DNA niczego nie rozstrzygną! – Nie wiem, czy wygrasz, skoro nawet brat ma córkę – przyznawał szczerze prawnik. – To nie jego dziecko! – Ale są wyniki badań… – Fałszywka! – upierał się Michał, podjudzany przez matkę. – Nie chcę cię zawieść, ale sąd uzna eksperyment DNA za niepodważalny dowód. Ostatecznie badania nie przeprowadzono. Nadia postanowiła urwać wszelkie kontakty z tą rodziną i uznała żądanie rozwodu. Nie chciała, by za kilka lat Michał nagle upomniał się o dziecko. Lepiej być oficjalnie samotną matką… ************************ – No i co, pamięta pani? I gdzie Michał? – Michał… Michał nie żyje – powiedziała kobieta grobowym tonem. – Twoja córka to wszystko, co po nim zostało. Oddaj ją nam, dobrze ją wychowamy, zrobimy z niej porządnego człowieka… – Wy? Wychowacie? A niby dlaczego? – warknęła Nadia. – Jesteście dla mojej córki nikim. Wasz syn też. I tak orzekł sąd! Jeszcze raz pojawicie się koło mojego dziecka, idę na policję. Próba porwania. Mój ojciec cieszy się w tym mieście dużym szacunkiem, więc litości nie będzie! – Nie rozumiesz, nie mamy nikogo innego! – Macie starszego syna. Leszek też ma córkę, idźcie do nich. – On nie chce nas nawet oglądać – wyszeptała kobieta, spuszczając wzrok. Dopiero teraz zrozumiała, jak wielki zrobiła błąd. – Mądry facet – skinęła Nadia. – Wy już nam wystarczająco nerwów napsuliście. Przypomnieć, jak pani nazywała moją córkę? – Pani Nadio, coś się dzieje? – obok matki zjawiło się dwóch krzepkich mężczyzn w mundurach, podwładni jej ojca. – Tak, proszę panów, zajmijcie się tymi ludźmi, niech opuszczą nasze miasto. – Ale… – Bez dyskusji – uciął jeden z nich. Rodzina Sokołowskich natychmiast się cofnęła, a u Nadii pojawił się lekki uśmiech satysfakcji. – Prosimy za nami. Nadia wróciła do domu. Humor dopisywał! Tylko jedna myśl lekko ją zaniepokoiła. – Trzeba mieć oko na tych… Sokołowskich. Niech siedzą u siebie i nie pokazują się w naszym mieście! Powiem tacie, on się zajmie… Niechciana potrzebna wnuczka

Patrz, to na pewno ona! Mówię ci, sto procent! wyszeptała elegancka kobieta do swojego, delikatnie mówiąc, prostodusznego towarzysza. Daj chwilę, poobserwujmy.

Mała dziewczynka, może z pięć latek, z zapałem budowała zamek z piasku na placu zabaw. Na razie wyglądało to raczej na wielką górę, ale Kinga nie dawała sobie w kaszę dmuchać: zrobi sama! Trzeba jeszcze wykopać fosę i jamę dla smoka ktoś przecież musi strzec królestwa!

Było strasznie gorąco, słońce prażyło jak na Mazurach w środek lipca. Na szczęście Kinga miała rozstawiony parasol nad piaskownicą, więc nie zamieniała się w pieczoną kiełbaskę, w przeciwieństwie do mamy, która z niepokojem patrzyła na męża, wysłanego właśnie po napoje i lody. Telefon zadzwonił i pani Agata na chwilę spuściła córkę z oka. A obserwatorom tylko tego było trzeba.

Cześć, malutka powiedziała bezczelnie, przyklękając obok dziewczynki. Kinga aż odskoczyła przestraszona. Równowagę straciła, prosto w swój zamek runęła i rozniosła całe dzieło na piach. Oczy zaszkliły się łzami cały trud poszedł na marne! Ej, nie płacz, to tylko kupa piasku. Chcesz, postawię ci tutaj prawdziwy zamek!

MAMUSIU! wydarła się Kinga, przypominając sobie wszystkie porady z przedszkolnej pogadanki Obcy to nie zabawka.

Szybko zerwała się na nóżki i wydostała z piaskownicy, cudem wymykając się ramionom obcego faceta, który próbował ją zatrzymać.

Na krzyk Agata rzuciła się do córki, zgubiła gdzieś w drodze telefon. W słuchawce jeszcze brzmiał zaniepokojony głos rozmówcy.

Moja kochana! przytuliła ją z ulgą. Kochanie, co się stało?

Tam, tam! szlochała Kinga, kurczowo trzymając się mamy. Tam jakaś dziwna pani była! I pan! Chcieli mnie złapać! Ja się boję!

W tej chwili dołączył do nich tata, pan Bartek, w jednej ręce niosąc napoje, drugą gotowy rzucać się na złoczyńców. Ocenił jednym spojrzeniem, że wszystko z córką w porządku rzucił mordercze spojrzenie nieznajomym.

Starsza dama, koło sześćdziesiątki, skrzywiła się na widok tej rodzinnej scenki. Przecież ta dziewczynka Oczy, włosy, kształt twarzy wypisz wymaluj jej Mikołaj w dzieciństwie! Tylko wersja dziewczęca, z kokardką.

Daleko z Torunia się zapuściłaś rzuciła z pogardą, przyglądając się byłej synowej. I jak śmiałaś wywieźć moją wnuczkę na drugi koniec Polski?

Bartek, zabierz Kingę do domu, ja się tym zajmę powiedziała twardo Agata, powierzając męża cennemu ładunkowi. I zadzwoń do taty, niech wyśle kogoś z chłopaków.

Zaraz! Ja chcę poznać wnuczkę! oburzyła się kobieta, ale nie ruszyła nawet do olbrzyma z barkami jak szafa trzydrzwiowa. A mogli sprawdzić, czy Agata znowu za mąż wyszła Gapa z niej, no trudno!

Pani Celino Agata zmierzyła babcię pogardliwym wzrokiem. O czym w ogóle pani bredzi? Jaką wnuczkę? Mam pani przypomnieć

**************

No i jak tam mój przyszły wnuczek? niecierpliwie od progu pytała kobieta syna i synową, wracających z USG.

Będzie dziewczynka, przecież mówiłam wymusiła uśmiech Agata, marząc tylko o tym, żeby teściowa przestała przychodzić codziennie z kontrolą. Ostatnio do siebie do domu wracała tylko spać. Agata zamykała się przed nią w sypialni, udając migrenę.

Lekarka się pomyliła, nie ma szans. skwitowała pani Celina. U Zawadzkich od pokoleń rodzą się tylko chłopcy!

A dlatego wykreśliła pani starszego syna z rodziny? Bo u niego była dziewczynka? prychnęła Agata, kompletnie zmęczona śpiewką teściowej. Cykliczny refren dnia codziennego.

To nie jest jego dziecko! wydarła się Celina, nie znosząca wracać do kłopotliwych tematów. Kasia go oszukała, a on, naiwniak, uwierzył! Mnie! Mnie nie słuchał! Dał się szczeniarnie omotać aż przerwała, by nie palnąć jeszcze grubszego słowa.

Kasia ma testy DNA, sama pani sprawdzała ze trzy razy. I cały czas chciała pani przekonać Grześka, że je sfałszowano.

Bo to była fałszywka! I śmiesz mi nie wierzyć, bezczelna Celina prawie syknęła, powstrzymując się przed awanturą. Lepiej teraz nie rozgrzebywać bo jeszcze coś dziecku się stanie. A wnuk konieczny! Przed koleżankami już wstyd tam same babcie, a ona

Ja się położę, jeśli nikt nie ma nic przeciwko. Kręci mi się w głowie urwała Agata i zamknęła się w swoim azylu. Ostatnio coraz częściej zadawała sobie pytanie: czy dobrze zrobiła, wychodząc za Mikołaja? No kochała go, owszem, ale z taką teściową u boku Lepiej wyjechać gdzieś daleko, mówiła jej mama. I racja była, jak Jasiek do świętej Anny

Rozmawiała potem z Mikołajem o przeprowadzce, ale dla niego to było nie do pomyślenia.

Zostawić mamę samą? A tata? Co z tego, że leń nie potrafi gwoździa wbić ani siatek z Biedronki nie donieść. Grzesiek? Sam wiesz, pokłócili się przez ten test. Co z tego, ekspertiza? Można sfałszować każdą kartkę

Poprosiła więc tylko, żeby teściowa wpadała rzadziej i nie rządziła im w domu.

Mama chce dla nas dobrze! odburknął oburzony Mikołaj. Dobre rady daje i pomaga w domu. Powinnaś być wdzięczna! A jak tak uciekasz do sypialni

Uciekam, bo mam jej serdecznie dość! wybuchła Agata. Jeszcze trochę, a nie zobaczy wnuczki pojedziemy do moich rodziców! I mój tata, pułkownik, bardzo chętnie nam pomoże. A niech spróbuje stanąć mi na drodze!

Po tej akcji Celina na chwilę spuściła z tonu częściej wychodziła, mniej się czepiała. No, wiadomo: spokój bez gwarancji. Agatę najbardziej dobijało jedno: teściowa nie mogła się pogodzić z faktem potencjalnej wnuczki. U niej tylko wnuk, bo w rodzinie tylko chłopacy. A przecież Grzesiek, jej starszy syn, wcale nie był wyklęty po prostu żona i córka, i już.

Ale Mikołaj miał identyczne podejście. Zwracał nosem na wyniki USG.

Jak się urodzi córka, to was obie wystawię za drzwi wybełkotał pewnego wieczora, nacpany piwem po meczu. Znaczy, wybacz, ale jak dziewczyna, to na pewno nie moja! Ja nie Grzesiek, żeby pozwolić robić z siebie jelenia!

Po takim popisie Agata już wiedziała, że koń by się uśmiał to najlepsze określenie jej małżeństwa. Czas zakończyć zabawę w rodzinę i pomyśleć o rozwodzie. Tata się zajmie formalnościami.

Dziewczynka przyszła na świat, najspokojniejsza w szpitalu i awantura od razu. Mikołaj zrobił scenę jeszcze w sali po porodzie, nie zważając na przerażoną współlokatorkę żony. Ochrona błyskawicznie go usunęła.

Dzień później do Agaty przyszła Celina. Nie wrzeszczała, ale z pogardą powiedziała wszystko, co sądziła na temat synowej. Na szczęście, gdy zaczynała się rozkręcać drugi raz, w drzwiach pojawił się anioł stróż: pan w mundurze. Jednym ruchem brwi Celinę wyekspediował z sali, grożąc nawet sprawą w sądzie, jeśli jeszcze raz obrazi Agatę.

Mikołaj także nie próżnował od razu złożył papiery rozwodowe. Jednak kiedy usłyszał, że nie można rozwieść się po urodzeniu dziecka przed roczkiem bez zgody matki, natychmiast wypiął się na córkę i wniósł o zaprzeczenie ojcostwa.

Adwokat miał niezłą zabawę, słuchając jego argumentów. U Zawadzkich nie rodzą się dziewczynki Ręce opadają. Bez badań DNA ani rusz!

Szczerze wątpię, żeby udało się wygrać proces powiedział wprost prawnik. Zwłaszcza, że jak sam pan mówi, brat też ma córkę.

To nie jego dziecko!

Ale testy potwierdzają

Fałszerstwo! Mikołaj, podjudzony przez matkę, nie miał zamiaru się poddać.

Sąd raczej uzna badanie za rozstrzygające

To na pewno nie moja córka i koniec!

Tyle że do ekspertyzy nie doszło. Agata nie chciała mieć z tamtą rodzinką absolutnie nic wspólnego uznała jego pozew. Niech już lepiej figuruje jako samotna matka niż potem znów walczyć o dziecko z rodziną z serialu Na Wspólnej.

************

To co, pamiętasz już? I czemu Mikołaja nie przyprowadziłaś?

Mikołaj Mikołaj zginął powiedziała kobieta w tonie powagi z Na dobre i na złe. Twoja córka to jedyne, co mi po nim zostało. Oddaj nam ją, wychowamy z klasą

Wy? Z klasą? A niby z jakiej racji? syknęła Agata przez zęby. Dla mojej córki nie jesteście nikim! Wasz syn też nie! Tak sąd zdecydował! Jeszcze raz podejdziecie na 100 metrów do mojej córki lądujecie na komisariacie. Mój tata ma tu autorytet, litości nie będzie!

My naprawdę nie mamy nikogo!

Macie starszego syna. U Grzesia też jest córka, idźcie do niego.

On nawet rozmawiać z nami nie chce mruknęła Celina, patrząc w bok. Może właśnie teraz zrozumiała, jak bardzo spartoliła sprawę.

Mądry facet przytaknęła Agata. Ile wy nam krwi napsuliście A teraz chcecie się przytulać? Przypomnieć, jak nazywała pani moją córkę?

Pani Agato, jakiś problem? do pary podeszło dwóch rosłych chłopaków w policyjnych mundurach.

Mały. Odprowadźcie tę dwójkę poza miasto.

Ale proszę

Bez proszę uciął mundurowy, robiąc krok do przodu. Zawadzcy zaraz się cofnęli, a Agata uśmiechnęła się szeroko pierwszy raz od dawna. Proszę iść.

Agata ruszyła do domu, w świetnym humorze. Tylko jedna myśl przeszła jej przez głowę.

Trzeba się upewnić, że Zawadzcy siedzą w domu i nosa z Torunia nie wytkną! Powiem tacie on już coś wymyśliWieczorem, gdy Kinga zasypiała tuląc ulubionego smoka i mrucząc pod nosem bajki o niezwyciężonej księżniczce, Agata patrzyła na nią z mieszaniną wzruszenia i ulgi. Wiedziała, że nie wszystko w życiu da się zaplanować, niektórzy ludzie odchodzą na zawsze, a inni wracają jak złe fatum. Ale ona i Kinga były już po tej burzy i nawet jeśli za parę lat znów ktoś się pojawi na placu zabaw z toruńskim akcentem, już się nie dadzą zaskoczyć.

W pokoju obok pan Bartek z dumą układał liczne kredki i kubki po sokach na półce, jakby każde takie zwyczajne popołudnie było trofeum większym niż ordery z wojny. Wiedział, że to on, a nie żaden Zawadzki, jest tu prawdziwym ojcem i bohaterem. Agata uśmiechnęła się do niego ciepło, a on puścił do niej oczko niby głowa rodziny, ale w sercu cały czas duży chłopak.

Za oknem ogrody pachniały lipcem, wiatr przyniósł odgłosy letniego wieczoru i cichy, triumfalny śmiech jakiejś dziewczynki z sąsiedztwa. I nagle Agata poczuła, że życie może mimo wszystko być piękne.

Trochę poplątane, trochę po swojemu, ale ich własne. Bez teściowych-widm, bez złudzeń o wielkich rodowych tradycjach. Z Kingą, która rano znów wybiegnie na podwórko i dokończy swój zamek tym razem lepszy, mocniejszy, z jeszcze głębszą fosą i smokiem, który nikogo już nie przepuści przez mur.

A jeśli kiedyś ktoś znów spróbuje odebrać im spokój, Agata już wiedziała, jak zbudować wokół siebie własny, nie do zdobycia zamek. I na straży zawsze będzie stać co najważniejsze jej własne, niezłomne serce.