Niechciana, a jednak potrzebna wnuczka – Oto ona, zobacz! – wyszeptała elegancka kobieta do prostodu…

– Patrz, widzisz ją? Mówię ci, to ona! szepnęła dystyngowana kobieta do poczciwego faceta. Poczekaj, poobserwujmy chwilę.

Mała dziewczynka, może pięcioletnia, bawiła się spokojnie w piaskownicy, budując zamek dla księżniczki. Na razie bardziej przypominało to wielką kupę piasku, ale Ola uparcie odrzucała pomoc dorosłych. Poradzi sobie sama! A przecież trzeba jeszcze wykopać fosę wokół zamku i jamę dla smoka! Ktoś przecież musi strzec królestwa!

Było to w środku gorącego lata. Ola, schowana pod solidnym parasolem postawionym nad piaskownicą, czuła się znakomicie, w przeciwieństwie do swoich rodziców. Bojąc się porażenia słońcem, jej mama odeszła w cień, posyłając męża po zimne napoje i lody. Telefon zadzwonił akurat, więc Agata na chwilę straciła córkę z oczu. Dla stojących w pobliżu obserwatorów była to idealna okazja.

– Cześć, malutka bezceremonialnie przysiadła przy dziewczynce kobieta, na co Ola odskoczyła zębami ze strachu. Straciła równowagę i upadła prosto na swój zamek, rozwalając niemal całą budowlę. Do oczu napłynęły łzy cały wysiłek poszedł na marne! Nie płacz, to tylko piasek! Chcesz, to ci zbuduję prawdziwy zamek.

– MAMO! Ola nabrała powietrza i wrzasnęła, przypominając sobie wszystkie przestrogi z przedszkola i od rodziców.

Szybko się podniosła i wybiegła z piaskownicy, w ostatniej chwili unikając uścisku zupełnie obcego mężczyzny, który chciał ją zatrzymać.

Agata, słysząc przeraźliwy krzyk, rzuciła się pędem do córki, upuszczając przy tym telefon. Z drugiej strony słuchawki jeszcze słychać było zmartwiony głos rozmówcy.

– Córeczko przytuliła Olę. Co się stało, skarbie?

– Tam, tam szlochała Ola, ściskając mamę za szyję. Tam jakaś dziwna pani! I pan! On chciał mnie złapać! Mamo, boję się!

Wtedy podbiegł też tata dziewczynki. Szybko obejrzał córkę, upewnił się, że jest cała, po czym popatrzył na tych, którzy ją tak przestraszyli.

Kobieta koło sześćdziesiątki prychnęła z niezadowoleniem, patrząc na tę rodzinną scenę. Ta dziewczynka Nie ma wątpliwości, że to jej wnuczka! Kolor włosów, oczu, kształt twarzy Wypisz wymaluj Michał w jej wieku! Tylko że dziewczynka, nie chłopak.

– Daleko uciekłaś zaczęła z pogardą kobieta, wpatrując się w byłą synową. I jak śmiałaś zabrać moją wnuczkę na drugi koniec Polski?

– Kamil, zabierz Olę do domu, ja się tym zajmę. I zadzwoń do taty, niech wyśle swoich chłopaków powiedziała Agata, oddając córkę mężowi.

– Hej, nie waż się! Chcę poznać wnuczkę! krzyknęła kobieta, ale nawet nie próbowała ich zatrzymać. Dwumetrowy tata na szerokich barach co one by mu zrobiły? Mogły się tylko modlić, żeby Agata jednak nie wyszła ponownie za mąż

– Pani Tamaro przeciągnęła Agata, z widocznym niesmakiem omiatając ją wzrokiem. O czym pani w ogóle mówi? Jaka wnuczka? Znowu ma pani zaniki pamięci? Przypomnę

********************

– No i co z tym moim wnukiem? niecierpliwie dopytywała Tamara u syna i synowej wracających ze szpitala.

– Będzie dziewczynka, mówiłam już przecież mamie wymusiła uśmiech Agata, modląc się by teściowa wreszcie wyszła z ich mieszkania. Ostatnio Tamara praktycznie wracała do domu tylko na noc! Chowali się przed nią w sypialni, zwalając winę na złe samopoczucie.

– Lekarz się pomylił oznajmiła z przekonaniem Tamara. U Nowaków zawsze rodzą się chłopcy!

– I dlatego wyrzuciła pani starszego syna z rodziny, bo urodziła mu się córka? wypaliła Agata, mając już dość tych wywodów. Codziennie to samo.

– To w ogóle nie jest jego dziecko! Tamara od razu wybuchła. Ta Anka go oszukała, a on matoł jej uwierzył! A mnie MIAŁ słuchać! Dał się omamić jakiejś dziewuszce! ostatnie słowo wypluła z trudem, ledwo powstrzymując się od obrażania.

– Anka ma badania DNA w domu, dobrze pani wie. Sama je sprawdzała pani z dziesięć razy. Ciągle próbowała pani przekonać Kubę, że to fałszywka.

– Pewnie, że to fałszywka! Jak śmiesz wątpić w moją rację? Tamara niemal syknęła, ledwo trzymając nerwy na wodzy. Nie teraz, bo może jeszcze przez jej histerii dziecku stanie się coś złego. A wnuk jest rodzinie bardzo potrzebny! Przed koleżankami już głupio, one mają wnuków, a ona

– Idę się położyć, jeśli nikomu nie przeszkadza. Kręci mi się w głowie.

Agata zamknęła się na głucho w sypialni. Ostatnio coraz częściej myślała, czy czasem nie popełniła błędu, wychodząc za Michała. Kocha go, jasne, ale znosić TAKĄ teściową Zdecydowanie jej się nie uśmiechało. Matka miała rację, powinni byli uciekać gdzieś daleko od tej dziwnie nawiedzonej rodzinki.

Kilka razy próbowała namawiać Michała na przeprowadzkę. Ale mąż był nieugięty.

Jak tak można? Zostawić mamę? A tata? Z niego i tak pożytku żadnego, całe dnie wpatrzony w telewizor, nawet do sklepu nie pójdzie. Brat? Przecież wiesz, że z mamą się pokłócił. Dał się zbajerować, choć ekspertiza to żaden dowód akt urodzenia można sobie podrobić

Zaproponowała więc Michałowi rozmowę z matką. Może by tak wpadała rzadziej i dała im trochę spokoju.

– Mama dobrze nam życzy! oburzył się Michał. Daje ci w kuchni rady, pomaga. Podziękuj lepiej! Przecież znikasz w sypialni na całe wieczory

– Kochany, ja się ukrywam w sypialni, bo nie mam siły na twoją matkę! tym razem Agata nie wytrzymała. Jak się nie ogarnie, to wnuczki na oczy nie zobaczy! I wracam do rodziców! A mój tata jak wiesz jest komendantem, pomoże mi w tym błyskawicznie. Jasne?

Po tej awanturze Tamara nieco zwolniła. Wpadała nadal prawie codziennie, ale zostawała tylko na chwilę i mniej się czepiała. Agata jednak wiedziała, że to tylko tymczasowy spokój zaraz wszystko wróci do normy.

Najgorsze było to, że Tamara nie mogła pogodzić się z faktem, że ma urodzić się wnuczka. W rodzinie Nowaków ponoć tylko chłopcy! A awantura z najstarszym synem, normalnym facetem, była najlepszym przykładem jej fiksacji.

I Michał też coraz więcej gadał o synku tylko syn, żadna córka! A jak oglądał wyniki USG, to tylko przewracał oczami.

– Jak urodzi się dziewczynka, wystawię was obie za drzwi powiedział kiedyś spity Michał. To by znaczyło, że gdzieś się zaplątałaś. Ja nie jestem Kuba, nie dam sobie głupot wcisnąć!

Po tych słowach Agata wiedziała, że czas się wycofać i myśleć o rozwodzie. Tata ma znajomości załatwi wszystko od ręki

Urodziła się oczywiście Ola. Michał urządził karczemną awanturę jeszcze w szpitalu tak, że młodziutka pacjentka z łóżka obok ledwo nie zemdlała z przerażenia. Ochrona szybko wyprowadziła rozwścieczonego tatusia.

Następnego dnia Tamara odwiedziła Agatę w szpitalu. Nie krzyczała, widząc, jak ochroniarze patrzą, ale wygarnęła synowej wszystko, co myśli, i to bardzo dosadnie. Kiedy zaczęła się powtarzać, wszedł elegancki pan w mundurze anioł stróż Agaty i jednym spojrzeniem wyrzucił teściową za drzwi. Przy okazji zagroził jej konsekwencjami, jeśli nie zostawi Agaty w spokoju.

Michał nie tracił czasu. Pobiegł do sądu, by złożyć pozew o rozwód. Szybko mu jednak uświadomiono, że dopóki dziecko nie skończy roku, nie ma szans na orzeczenie rozwodu z jego woli. Złożył więc wniosek o zaprzeczenie ojcostwa.

Prawnik niemal pukał się w czoło, słysząc argumenty. W tej rodzinie nie rodzą się dziewczynki? Sąd uzna tylko wynik DNA!

– Szczerze? Nie sądzę, żebyście wygrali sprawę powiedział wprost adwokat. Zwłaszcza, że jak sam pan mówi brat też ma córkę.

– To nie jego dziecko!

– Ale są wyniki badań

– Fałszywka! Michał, podjudzany przez mamę, tkwił przy swoim.

– Muszę uprzedzić, że jeśli sąd zarządzi badania, ich wynik będzie ostateczny.

– I tak wiem, że to nie moja córka

Ostatecznie do badań nie doszło. Agata uznała pozew bez walki chciała na zawsze zerwać kontakty z tą rodziną. Nie chciała, by po latach Michał zechciał uznać Olę za swoją. Lepiej, żeby była oficjalnie samotną mamą

************************

– No co, pani pamięta? I gdzie Michał?

– Michał Michał zginął powiedziała Tamara grobowym tonem. Twoja córka to wszystko, co mi po nim zostało. Nie martw się, wychowamy ją jak należy

– Wy? Dlaczego niby wy? Agata aż syknęła z wściekłości. Wy dla mojej córki jesteście nikim. Wasz syn też nikim! Sąd to potwierdził! Jeszcze raz was zobaczę koło Oli zawiadamiam policję o próbę porwania. Mój tata ma tu szacunek, nie liczcie na taryfę ulgową!

– Ale my już nie mamy nikogo!

– Macie starszego syna. Kuba też ma córkę, to idźcie do niego.

– On nawet nie chce z nami rozmawiać wymamrotała Tamara, spuszczając wzrok. Po raz pierwszy docierał do niej sens sytuacji.

– I bardzo słusznie skinęła głową Agata. Sami byliście sobie winni, kawał nerwów nam napsuliście, a jeszcze wymagacie? Przypomnieć, jak moją Olę nazywaliście?

– Pani Agato Nowak, coś się dzieje? podeszło dwóch młodych, rosłych policjantów, znajomych jej ojca.

– Tak, mała sprawa. Upewnijcie się, że ci państwo opuszczą nasze miasto.

– Ale

– Bez dyskusji uciął stanowczo mundurowy. Solińscy natychmiast zniknęli, a Agata nie ukrywała satysfakcji.

Wracała do domu w świetnym nastroju. Tylko jedna myśl zakłóciła jej spokój.

– Muszę poprosić tatę, żeby ich pilnował niech siedzą na miejscu i nosa tu więcej nie wtykają.