Niech ten wieczór będzie ostatni, spędzi go pięknie. Spojrzy na swoją miłość, życząc jej długiego życia. A potem zwinięty przy jej oknie, odejdzie w swoje marzenia, by już nigdy nie wrócić…

Niech ta noc będzie ostatnią niech umrze w pięknym świetle. Niech spojrzy na ukochaną, niech życzenia długiego życia wypowie z serca. Potem, zwinięty w kłębek przy jej oknie, odleci w swoje sny, by już nigdy nie wrócić

Przeżył trzy zimy pod rząd i to nie przerysowanie. Na ulicy takiej wytrwałość to cud: niewiele podwórkowych kotów przetrwa tak długo.

Urodził się w zwykłym kamieniczce, przy matcekocie, która ufała ludziom. Los jednak nie czekał. Właściciele zginęli w wypadku, a ich dorosły syn, który nienawidził kotów i miał groźnego psastrażnika, postanowił pozbyć się zbędnych lokatorów. Nie zastanawiając się dłużej wyrzucił całą kocią rodzinę na podwórko.

Pierwszej zimy nie przetrwało nikogo ani matka, ani bracia, ani siostry. Jednych pożreł głód, innych zabijał mróz, niektóre rzeźniły psy, a niektóre potrąciły samochody. Przeżył tylko jeden rudy, krótki i ognisty.

Podniósł go wójt kamienicy. Podniósł to mocno brzmiące słowo: po prostu zauważył mały, płowy kłębek, zabrał go od matki, zaniósł do piwnicy i postawił przy gorących rurach. Tam karmił go całą zimę.

Tak właśnie przetrwał.

Nie miał imienia. Przez wybite okno piwnicy wyciskał się na zewnątrz, uczył się ulicznej sztuki przetrwania omijać psy, chować się przed ludźmi, wygrzebać pożywienie z koszy na śmieci, udawać, że głód go nie dosięga.

Drugą zimę spotkał samotnie. Starego wójta zwolniono za pijankę, a nowy, surowy pan Jan Kowalski nie dał mu jedzenia, lecz przynajmniej nie rozłupał okna. To wystarczyło: kot znów przetrwał w piwnicy, nauczył się walczyć o jedzenie i o życie.

Trzecia zima okazała się najokrutniejsza. Wszystkie okna piwnic zamknięto szybami. Gdzie uciec? Gdzie się schować przed lodowatymi nocami?

Musiał znaleźć nowe schronienie. Piwnice zamknięte, a w jednym podwórku odkrył zapomniany dół wykopany przy dawnej sieci ciepłowniczej. Gorące rury wijeły się tuż pod ziemią. Dół otaczały gęste krzaki, a ludzie po prostu o nim nie wiedzieli.

Zgromadził tam stare szmaty, podarte kawałki ubrań, zrobił z nich rodzaj gniazda. Nad nim wznosiły się balkony, a śnieg padał rzadziej choć ciepło z rur topiło go, a wilgoć i lodowaty wiatr wdzierały się aż po kości

Zima minęła, ale kot wyszedł z niej półduchem: chudy jak kość, futro w strzępy, oczy ciągle czujne. W podwórkowych miarach starość przychodzi wcale nie późno już był uznawany za staruszka. Jedzenie przychodziło tylko w postaci żałosnych resztek.

Potem odkryto dół. Przed pierwszymi jesiennymi ulewami ktoś w końcu zauważył tę brzydką dziurę i postanowił ją zasypać.

Kot przybył, jak zwykle, na nocleg przy rurze i zobaczył świeżo wykopany ziemny brzeg. Usiadł naprzeciw małego wzniesienia i patrzył długimi chwilami. To był de facto wyrok. Zrozumiał od razu: takiego miejsca już nie znajdzie. A te, co są, już zajęte przez inne koty.

Zamieszkał w mokrej kupie opadłych liści, drżał z zimna, ale wciąż trzymał się. I właśnie w tym stanie, na krawędzi, on zakochał się.

Tak, nie pomyliliśmy się zakochał się.

Nie pozwalał sobie na nadzieję. Była niesamowicie piękna: zadbana kotka mieszkająca w mieszkaniu na parterze przy ulicy Świętokrzyskiej. Uwielbiała siedzieć na parapecie i patrzeć wprost na zewnątrz. A on siedział niżej, wpatrując się w nią. W środku, wśród chłodu, coś rozgrzewało się w sercu.

Pewnego dnia zebrał się na odwagę: wspiął się po drzewie, przeskoczył na szeroki metalowy daszek pod oknem. Właściciele tej kotki kiedyś używali go zimą jako schowka na zapasy, a teraz stał pusty. Od tej pory częściej tam zaglądał, siadał i wpatrywał się w kotkę przez szybę, wzdychając.

Nie prosił nic. Po prostu podziwiał. Czasem kotka schodziła do misek z jedzeniem, a on połykał ślinę nie z zazdrości, lecz z czystej, zwierzęcej pustki.

Postanowił już: jeśli los zabierze go tej zimy, niech to będzie przy jej oknie. Zwinięty w kłębek, będzie patrzył na nią i odejdzie nie ze strachu, lecz w cieple.

Uśmiechał się, wyobrażając tę scenę: chudy rudy kot, cicho umierający przy ukochanym parapecie.

Pewnego dnia właścicielka go zauważyła i krzyknęła, machając rękami. Kot uciekł, ale potem wrócił. I znów wrócił.

Mężczyzna pan Marek zobaczył i nie wypędził go. Spojrzał kotu w oczy i w nich dostrzegł wszystko: nadzieję, ból, zmęczenie i uwielbienie ich domowej piękności. Nie mógł go wyrzucić.

Zaczął potajemnie podsuwać pod okno kawałek mięsa, kotlet, kiełbasę. Kot jadł. Pewnego dnia pan Marek podszedł do szyby, a rudy, lekko drżąc, podniósł łapę, dotknął szkła i wydał ciche miauknięcie.

Kocia damka spojrzała najpierw na człowieka, potem na rudego. W jej oczach pojawiło się zdziwienie.

Wiesz rzekł cicho pan Marek. Ona nie chce drugiego kota. Prosiłem o kociątko odmówiła.

Odłożył ręce. Rudy wszystko pojął i nie był urażony. Dom nie jest dla takich, jak on. Dom jest dla rasowych, czystych, młodych, przytulnych.

Tamtego wieczoru było wyjątkowo zimno. Kot zmoknął, zmarzł i nagle poczuł, że nie ma już sensu. Nie w liściach, nie w szukaniu zakamarków, nie w niekończącym się przetrwaniu.

Gdy koniec jest nieunikniony, niech będzie tutaj, przy oknie, skąd patrzy jego małe cudowne stworzenie.

Zdecydował, że niech ta noc będzie ostatnia.

Chciał odejść z godnością jeszcze raz spojrzeć na tę, której serce biło w jego piersi, cicho zamiauczeć coś ciepłego w jej stronę, jakby życzyć szczęścia i długich lat i zniknąć. Najpierw zjadł to, co zostawił mu pan Marek, a gdy kotka położyła się w swoim przytulnym gniazdku, zwija się w kłębek przy oknie i odchodzi tam, gdzie nie ma ani zimna, ani głodu, tylko sen, z którego nie trzeba się budzić.

Niespodziewanie spadł śnieg, a kotka z przyjemnością obserwowała, jak białe płatki wirują przy szybie i osiadają na rudym kocie stojącym na zewnątrz. Śmiała się w oczach, podziwiając taniec płatków. Nie zdawała sobie sprawy, że ta piękna sceneria powoli go zabija, że nie zna mrozu, nie wie, co to znaczy zamarzać od środka.

Rudy zaś odczuwał, jak w miarę upływu czasu ciało sztywnieje. Zjedzona kiełbasa dała mu jeszcze odrobinę ciepła, lecz topniała razem z ostatnimi siłami. Wiatr palił, mróz wkradał się w kości, a siedzenie stało się ciężarem. Wciąż patrzył na nią, ale już rozumiał: nie wytrwa tak długo.

Przygotowywał się do pożegnania, jakby to był najważniejszy moment w jego życiu. Chciał odejść pięknie: raz jeszcze spojrzeć na ukochaną, cicho zamiauczeć coś miłego, w myślach życzyć jej długiego życia i ciepła. Plan był prosty: zjeść ostatni smakołyk podany przez pana Marka, poczekać, aż kotka wróci do swojego domu, a potem, zwinięty w mały kulkę przy zimnym szkle, wkroczyć w sen, z którego nie wróci.

Zaczął się śnieżycowy zamieć, a kotka, siedząca przy rozgrzanym parapecie, patrzyła z zachwytem na powolny taniec płatków. Lubiła, jak białe płatki spadają na rudą grzbiet jego adoratora za oknem. Dla niej to piękny spektakl, prawie zabawka. Nie wiedziała, że pod tym wzorem kryje się śmierć. Nie rozumiała, że śnieg to mróz, że wiatr to ból, że głód to tortura. Nie znała ulicy.

Rudy, siedząc na zewnątrz, powoli krzepnął. Kiełbasa, zjedzona godzinę temu, dała ostatnie ciepło, które topniało. Każdy oddech stawał się cięższy, łapki drżały, ogon zamieniał się w lód. Wciąż patrzył na nią, lecz ciało już traciło siłę.

Kotka wciąż obserwowała swojego tajemniczego adoratora, a on nie mógł już utrzymać się prosto. Plecy drżały, oczy zamykały się. Spojrzał na nią po raz ostatni. Przykleił sparaliżowany nos do szklanej tafli, nie czekając, aż ona odejdzie i zwija się w mały, sztywny worek.

Drżał. Zimno gryząco czaiło się w każdej kości. Próbował oddychać głębiej, tworząc choćby odrobinę ciepła, ale mróz był silniejszy. Odpływała z niego życie powoli, ale nieubłaganie.

Nagle obudziło go dziwne uczucie: przestało być zimno. Senność, miękka i ciągnąca, spowiła go niczym koc. Nie chciał się bronić. Koniec był blisko.

Otworzył oczy po raz ostatni i zobaczył ją. Tę samą, dla której wspinał się po daszku, dla której żył wszystkie te dni. Jak pięknie pomyślał. Co może być lepszego? Jak lekka śmierć»

Głowa opadła, oczy zamknęły się. Wydawało się, że okno się otworzyło, a czyjeś ciepłe dłonie podnoszą go, delikatnie głaszcząc, szepczące coś kojącego. Obok stała ona ta, przez którą biło jego serce i razem podążają do ciepłej miseczki z jedzeniem.

Jaki piękny sen, przelotnie przeszło jego myśli.

Kotka wciąż wpatrywała się w biały puch, który opadał na rudego. Miauknęła cicho, pytająco. Chciała, by się poruszył. Uderzyła łapką w szybę. Brak reakcji. Miauknęła głośniej. Potem mocniej uderzyła w okno, jakby krzyczała: Czemu nie odpowiadasz?!

Lód już ściskał jego ciało. Nie słyszał ich wołań. Zanurzał się w bezgłosność.

Śnieg zamienił go w biały stóg, okrył jak płaszcz.

Co ona tam wykrzykuje? zagniewana głoskiem wtrąciła sąsiadka. Na śnieg patrzy?

Mężczyzna podniósł głowę od kanapy, spojrzał w okno. Kotka stała i dziko waliła łapą w szybę. Wtedy nagle przypomniał sobie jej oczy. I jego rudego.

Zdeterminowany, rzucił się w stronę okna, wyciągnął zasuwki.

Co robisz?! krzyknęła żona. Czy ty nie masz rozumu?! Zamknij to natychmiast!!!

Lecz on nie słyszał. Kotka też pomagała skakała, wyje.

Okno pękło, a do domu wdarły się śnieg i wiatr.

Zamknij! krzyczała żona, ale mężczyzna nie przerywał. Szukał. Znalazł w rogu mały, zasypany kopczyk.

Chwycił to lodowate, lekkie jak puste powietrze ciało i zaniósł do łazienki. Kotka podążyła za nim, a żona poszła za nimi.

W łazience woda i para rozlały się po podłodze. Mężczyzna mył lodowatego, przemrożonego rudo-kota ciepłą wodą. Kotka siedziała na brodziku, wpatrywała się w twarz pana i płakała kocimi łzami.

Robię, co mogę szeptał, masując małe serce futra, próbując wciągnąć w niego życie. Żona stała w progu, patrząc w milczeniu.

Nagle rudy usłyszał głos z daleka, jakby z innego świata, który wzywa go z powrotem. Zastanawiał się: Po co wracać? Tam jest dobrze, spokojnie. Po co wracać tam, gdzie ból?

Lecz potem usłyszał jej głos tej, dla której codziennie zbierał siłę. Ten głos, który go trzymał przy życiu.

Nie może być ona tak blisko? Muszę zobaczyć. Chociażby okiem

Oczy otworzyły się powoli, jakby powieki ważyły tonę. W końcu je podniósł i ujrzał: mężczyzna z zaczerwienioną twarzą od emocji, obok niej żywą, radosną kotkę.

Jest! krzyknął, przytulając mokrego rudego do siebie.

Kotka zeskoczyła na podłogę, obróciła się w kółkoW spokojnym cieple domu, otulony miękkim futrem, Rudy po raz ostatni poczuł, że wreszcie jest naprawdę w domu.