Niech ten wieczór będzie ostatni, spędzi go pięknie. Spojrzy na swoją miłość, życząc jej długiego życia. A potem skuli się w kłębek przy jej oknie i zapadnie w swoje marzenia, by już więcej nie wrócić…

Niech ten wieczór będzie ostatnim, niech umili go pięknie. Patrzy na swoją miłość, życzy jej długiego życia. Potem zwija się w kulkę przy jej oknie i odchodzi w sny, z których nie wróci

Przeżył już trzy kolejne zimy i to nie jest przesada. Dla ulicy przetrwać tak długo to prawie cud: niewiele podwórkowych kotów wytrwa tak długo.

Urodził się w zwykłym domu na Pradze, obok matkikotki, która ufała ludziom. Los jednak szybko się zmienił.

Właściciele zginęli w wypadku, a ich dorosły syn, który nie znosi kotów i ma agresywnego psastrażnika, postanowił pozbyć się zbędnych lokatorów. Nie myśląc długo, wyrzucił całą kocokrewną na ulicę.

Pierwszej zimy nie przeżyła żadna ani matka, ani bracia, ani siostry. Niektórzy zmarli z głodu, inni zmarli od mrozu, część strąciły psy lub powalają samochody. Przeżył tylko jeden rudawy kotek.

Znalazł go sprzątacz piwnic. Znalazł to mocne słowo: po prostu dostrzegł mały rudawy kulkę, odebrał go od matki, przeniósł do piwnicy i umieścił przy gorących rurach. Tam karmił go przez całą zimę.

Tak przetrwał.

Nikt nie nadał mu imienia. Przez pęknięte okno piwnicy wygryzał się na zewnątrz, uczył się ulicznej sztuki przetrwania trzymać się z daleka od psów, chować się przed ludźmi, szukać jedzenia w koszach, oszukać głód.

Drugą zimę przeżywa sam. Starego sprzątacza zwolniono za pijankę, nowy surowy nie karmił go, ale przynajmniej nie zamykał okna na kłódkę. To wystarczyło: znowu przetrwał w piwnicy, nauczył się walczyć o jedzenie i o życie.

Trzecia zima okazuje się najbardziej bezwzględna. Wszystkie okna piwnic zamknięto szybami. Gdzie uciec? Gdzie się schować przed lodowatymi nocami?

Musiał szukać nowego schronienia. Piwnice zamknięte. Ale w jednym podwórzu natrafił na dziwne miejsce: dawno wyrąbaną, zapomnianą jamę przy cieplełej linii grzewczej. Gorące rury wbiegały prosto po powierzchni ziemi. Jama ukryta była gęstymi krzakami, a ludzie o niej nie wiedzieli.

Na dno wrzucił szmaty, stare ubrania, zrobił rodzaj gniazda. Nad nim wystawały balkony, a śnieg padał rzadziej choć ciepła rura topiła go, a wilgoć i mroźny wiatr wdzierały się po kościach

Zima minęła, ale wyszedł z niej półduchem: chudy do kości, sierść w kawałkach, oczy zawsze czujne. Na uliczne miary starość przychodzi wcześnie i już uznawany jest za staruszka. Jedzenie przychodzi teraz tylko w postaci żałosnych resztek.

Wtedy odkryto jamę. Przed pierwszymi jesiennymi ulewami ktoś w końcu zauważył tę brzydką dziurę i postanowił ją zasypać.

Rudawy kot przychodzi, jak zwykle, nocować przy rurze i widzi świeżo wykopaną ziemię. Siada naprzeciw małego wzniesienia i długo patrzy. To w zasadzie wyrok. Rozumie od razu: takiego miejsca już nie znajdzie. A te, które istnieją, zajęte są przez inne koty.

Zamieszkuje wilgotny kupę opadłych liści, drży z zimna, ale wciąż się trzyma. I właśnie w takim stanie, na krawędzi, on zakochuje się.

Tak, nie żartuje. Zakochuje się.

Nie pozwala sobie na nadzieję. Ona jest niesamowicie piękna: zadbana kotka, mieszkająca w mieszkaniu na pierwszym piętrze. Lubi siedzieć przy parapecie i patrzeć na zewnątrz. A on po prostu siedzi na dole, patrząc na nią. I w środku, wśród zimna, coś się rozgrzewa.

Pewnego dnia decyduje się: wspina się po drzewie, przeskakuje na szeroką metalową daszkę pod oknem. Właściciele tej kotki kiedyś zbudowali go zimą, by przechowywać żywność, a teraz stoi pusty. Odtąd częściej tam zagląda, siada, patrzy na kotkę za szkłem i wzdycha.

Nic nie prosi. Po prostu podziwia. Czasem kotka schodzi do misek z jedzeniem, a on połyka ślinę nie z zazdrości, a z prostej zwierzęcej pustki w środku.

Już postanawia: jeśli los zabierze go tej zimą, niech to będzie przy jej oknie. Zwija się w kulkę, będzie patrzeć na nią i odejdzie nie w strachu, a w cieple.

Uśmiecha się, wyobrażając tę scenę: chudy rudawy kot, cicho umierający na ukochanym parapecie.

Pewnego dnia właścicielka go zauważa i krzyczy, machając rękami. Kot ucieka. Ale potem wraca. I jeszcze raz.

Mężczyzna właściciel widzi to i nie wypędza. Patrzy kotu w oczy i widzi w nich wszystko: nadzieję, ból, zmęczenie i uwielbienie dla ich domowej piękności. Nie może go wyrzucić.

Wręcz przeciwnie: zaczyna potajemnie wkładać pod okno kawałek mięsa, kotlet, kiełbasę. Kot je. Pewnego dnia mężczyzna podchodzi do szyby, a rudawy, lekko drżąc, podnosi łapkę, dotyka szkła i miauczy.

Domowa kotka patrzy najpierw na człowieka, potem na rudego. W jej spojrzeniu widać zdziwienie.

Wiesz, mówi cicho mężczyzna. Ona nie chce drugiego kota. Prosiłam o kociaka odrzuciła.

On opuszcza ręce. Rudawiec rozumie. Nie obraża się. Dom nie jest dla takich jak on. Dom jest dla czystych, rasowych, młodych, przytulnych.

Tamtego wieczoru jest wyjątkowo zimno. Kot jest mokry, zmarznięty i nagle czuje, że nie ma już sensu. Nie w liściach, nie w szukaniu zakamarków, nie w niekończącym się przetrwaniu.

Jeśli koniec nieunikniony niech będzie tutaj, przy oknie, skąd patrzy jego małe cudowne stworzonko.

Postanawia: niech ta noc będzie ostatnia.

Chce spotkać swój koniec godnie. Po raz ostatni spojrzeć na tę, do której serce mu ciągnie, cicho zamiaukać coś ciepłego w jej stronę, jakby życzyć szczęścia i długiego życia i zniknąć. Najpierw zje resztę smakołyku, który zostawił mu mężczyzna, a gdy ona pójdzie spać do swojego przytulnego gniazda, zwija się w kulkę przy oknie i odejdzie tam, gdzie nie ma zimna, nie ma głodu, tylko sen, z którego nie trzeba się budzić.

Nagle spada śnieg, a kotka z przyjemnością obserwuje wirujące płatki za oknem, które osiadają na rudawym kocie siedzącym na zewnątrz. Rozbawia ją to. Jej oczy cieszą się tańcem płatków. Nie wyobraża sobie, że ta piękność powoli zabija tego, kto patrzy na nią przez lodowate szkło. Nie zna mrozu, nie wie, co to znaczy zamarzać od środka.

Rudawy w międzyczasie krzepnie. Zjedzona kiełbasa wciąż daje mały zapas ciepła, ale topi się wraz z ostatnimi siłami. Wiatr piecze, mróz wdziera się w kości, a nawet siedzenie prosto staje się trudne. Wciąż patrzy na nią, ale już rozumie: długo tak nie wytrzyma.

Przygotowuje się do pożegnania, jakby to było najważniejsze wydarzenie jego życia. Chce odejść pięknie: jeszcze raz spojrzeć na ukochaną, cicho zamiaukać coś miłego przed odejściem, w duchu życzyć jej długich lat i ciepłego losu. Plan jest prosty: zjeść ostatni przysmak, który podsunął mu mężczyzna, poczekać, aż ona wróci do domu, a potem, zwinięty w małą kulkę przy zimnym szkle, wkroczyć w swoje sny tam, skąd nie wraca się już nigdy.

Zaczyna się ulewa śnieżna, a kotka siedząca na ciepłym parapecie z fascynacją obserwuje powolny taniec płatków. Lubi, gdy białe płatki opadają na rudą grzbiet jego adoratora za oknem. Dla niej to piękny widok, prawie zabawa. Nie wie, że pod tym wzorem kryje się śmierć. Nie rozumie, że śnieg to mróz, wiatr to ból, głód to tortura. Nie zna ulicy.

Rudawy, siedząc na zewnątrz, stopniowo zamiera. Kiełbasa zjedzona godzinę temu zostawiła w jego ciele ostatnie ciepło, które gaśnie. Każdy oddech staje się cięższy, łapki drżą, ogon twardnieje od zimna. Wciąż patrzy na nią, ale ciało już traci siłę.

Kotka dalej obserwuje swojego tajemniczego adoratora, a on nie jest już w stanie siedzieć prosto. Plecy drżą, oczy zamykają się. Podnosi wzrok na nią po raz ostatni. Przykleja zimnym nosem do lodowatego szkła, nie czekając, aż ona odejdzie i zwija się w małą, ciasną kulkę.

Drży delikatnie. Zimno gryzie każdą kość. Próbuje oddychać w bok, tworząc choć odrobinę ciepła, i wydaje mu się, że to pomaga. Ale mróz jest silniejszy. Powoli wyciąga z niego życie, ale pewnie.

Nagłe uczucie ogarnia go: przestaje mu być zimno. Senność, miękka i ciągnąca, okrywa go niczym koc. Decyduje nie walczyć. Koniec już blisko.

Otwiera oczy po raz ostatni i widzi ją. Tę samą, dla której wspinał się na daszek, dla której żył wszystkie te dni. Jak pięknie pomyślał. Co może być lepsze? Jaka lekka śmierć

Głowa opada, oczy zamykają się. Wydaje mu się, że okno się otwiera, a czyjeś dobre ręce podnoszą go, delikatnie trzymają, głaszczą, szepczą coś czułego. Obok stoi ona kotka, przez którą biło jego serce, i razem idą do ciepłej miseczki z jedzeniem.

Jaki piękny sen przelatuje przez jego myśli.

Kotka nadal patrzy na biały puch, który osiada na rudawym. Miauczy cicho, pytająco. Chce, by się ruszył. Stuka łapką w szkło. Brak reakcji. Miauczy głośniej. Potem mocniej uderza w szybę, jakby krzyczała: Dlaczego nie odpowiadasz?!

Lecz mróz już obezwładnił jego ciało. Nie słyszy. Zanurza się w ciszę. Śnieg zamienia go w biały kopiec. Okrywa go jak płaszcz.

Co ona tam krzyczy? warczy kobieta z sąsiedztwa. Na śnieg patrzy?

Mężczyzna podniósł głowę od kanapy, spojrzał w okno. Kotka stała i furkotała łapką w szybę. Nagle coś go olśniło. Przypomniał sobie oczy kotki. I jego rudego.

Rzucił się w stronę okna, szybko odsuwał zamknięcia.

Co robisz?! krzyknęła żona. Czy ty w pełni włóczysz się? Zamknij natychmiast!

Lecz nie słyszał. Kotka też pomagała skakała, krzyczała.

Okno otworzyło się, a do domu wpadły śnieg i wiatr.

Zamknij!! krzyczała już żona, ale mężczyzna nie słuchał. Szukał. Znalazł w rogu mały, zasypany kłębek.

Chwycił to zamrożone, lekkie jak pustka ciało i zaniósł do łazienki. Kotka podbiegła za nim, żona za nimi.

Łazienka wypełniła się parą i kroplami wody. Mężczyzna mył brudnego, zmarzniętego rudego kota ciepłą wodą. Kotka siedziała na brzegu, patrzyła w twarz właściciela i płakała kocim płaczem.

Robię, co mogę szepnął mężczyzna, masując małą klatkę piersiową, próbując tchnąć życie w pyszczek kota. Żona stała w progu, milcząco patrząc.

Modlił się:

Proszę wróć

Kotka płakała razem z nim.

Nagle rudawy usłyszał daleki głos, jakby z innego świata, który wzywa go z powrotem. Zastanawiał się: Po co? Tam tak dobrze, tak spokojnie. Po co wracać tam, gdzie ból?

Potem usłyszał jej głos tej, dla której codziennie szukał sił. Ten, co daje mu żyć.

Nie może tak być ona jest blisko? Muszę zobaczyć. Chociaż jednym okiem

Oczy otworzyły się powoli, jakby powieki ważyły tonę. W końcu je podniósł i zobaczył. Mężczyzna o pobladłej twarzy, obok niej żywą, radosną kotkę.

Jest! wykrzyknął, przytulając mokrego rudawca.

Kotka zeskoczyła na podłogę, podskakiwała, tańczyła i radośnie miauczała.

Co robisz?! zwrócił się do żI tak, otuleni ciepłem domowego ognia, żyli razem w spokoju, a ich serca biły w rytmie miłości, dopóki nie zniknęło ostatnie echo zimowego wiatru.