Niech myślą, że miałem w życiu niesamowite szczęście

Niech myślą, że miałam w życiu niesamowite szczęście.

Kinga nienawidziła swojego imienia, a jeszcze bardziej swojego nazwiska – Wydrowska. Dzieci, jak to dzieci, były bezlitosne dla rówieśników. Już w podstawówce przykleiło się do niej przezwisko „Wydra”.

Stała przed lustrem i marzyła, by mieć długie jasne włosy jak Wiola Nowak, nogi jak Kasia Zielińska albo choćby fajnych rodziców jak nieładna dwójarzyska Magda Kowalczyk, którą do szkoły odwoził kierowca w „Audi”. „Po co mama wyszła za ojca z tak okropnym nazwiskiem? Pomyślałaby, co mnie czeka. Wyjdę tylko za mężczyznę z normalnym nazwiskiem, a najlepiej z zagranicznym” – snuła marzenia.

Drażniły ją kręcone, sterczące na wszystkie strony ciemne włosy, które ani rusz nie dawały się ujarzmić spinkom i czapkom. Jasnoszare oczy na śniadej cerze wyglądały efektownie i tajemniczo. Ale Kinga i ich nie lubiła.

Mama pracowała jako księgowa w szpitalu, a ojciec jeździł autobusem. Rodzicom wiecznie brakowało pieniędzy. Ojciec oszczędzał na samochód, więc zazdrośnie pilnował, by nie wydać ani grosza na głupoty. „Nie ma co się stroić, herbatki na balkonie” – warknął, gdy zauważył nową bluzkę na córce. Często nosiła ubrania po starszej kuzynce. Nowe rzeczy dostawała rzadko – i to tylko wtedy, gdy nie pasowały kuzynce. Jak bardzo miała dość tego wszystkiego. Gdyby miała normalnych rodziców, nikt nie nazywałby jej Wydrą.

Tuż przed maturą odwiedziła ich jedna z sióstr ojca, ciocia Ania. Pracowała jako pomoc domowa u bogatej rodziny we Włoszech.

– Chcesz, powiem ci, jak tam pojechać? – szepnęła pewnego wieczoru, gdy spały razem w pokoju Kingi.

– Oczywiście! – Kinga aż podskoczyła z radości.

– Cicho, bo Kazik się dowie i nie pochwali. Masz osiemnaście?

– Tak, w styczniu skończyłam – serce Kingi zaczęło walić jak oszalałe.

– No to świetnie. Nie potrzebujesz zgody rodziców. Zrobisz, jak ci powiem, i wszystko się ułoży. Kazio zawsze był sknerą.

Wyglądała jak prawdziwa włoska signora. Nikt by nie pomyślał, że pracuje jako służąca. „Liczą się pieniądze, a nie to, skąd się je ma” – mawiała.

Kinga wpadła w wir tej idei. Ciocia Ania dała jej pieniądze, mówiąc, że odda, gdy już zarobi.

Kinga zrobiła wszystko, jak radziła ciocia. Dla pozorów, by rodzice się nie czepiali, zapisała się do szkółki fryzjerskiej. Ale gdy nadeszło wezwanie z Włoch, rzuciła naukę, spakowała rzeczy, zostawiła list i wyjechała.

W Mediolanie odebrała ją ciocia Ania i zawiozła do pięknego wielkiego domu na obrzeżach miasta, gdzie Kinga miała opiekować się schorowaną osiemdziesięciolatką.

– Nie zawiedź. Nie kradnij. Poręczyłam za ciebie – pouczała wystraszoną własną śmiałością i ucieczką Kingę.

Olbrzymi, luksusowy dom oszołomił skromną dziewczynę. Dostała mały pokoik obok sypialni staruszki. Kinga cieszyła się, że nie musi wynajmować mieszkania. Za dodatkową zapłatą sprzątała dom jeszcze dwa razy w tygodniu. Prawie nigdy go nie opuszczała. Włochy ograniczały się dla niej do murów rezydencji i widoku idealnie przystrzyżonego trawnika za oknem. Ale jej to nie przeszkadzało. Rok minie szybko, nie będzie przecież wiecznie pielęgniarką. Zarobi, nauczy się języka, coś wymyśli. Zobaczy się później.

Jak ojciec, zaczęła oszczędzać. Nie miała nawet kiedy wydawać. Robiła sobie zdjęcia na tle wystawnego salonu, gdy gospodarzy nie było, i wrzucała na media społecznościowe. „Niech myślą, że miałam w życiu niesamowite szczęście”.

Byłe koleżanki lajkowały, zazdrościły. Nikt już nie nazywał jej Wydrą, pytali teraz, jak to zrobiła, że wyjechała. Kinga odpowiadała mgliście i wymijająco.

Pewnego dnia jej zdjęcie skomentował Bartek, dawny kolega z klasy. Zaczęli pisać. On mówił o sobie mało – pracował w warsztacie samochodowym u ojca, dobrze zarabiał, niedawno kupił sobie „BMW”. Wrzucił zdjęcie na tle czerwonego, błyszczącego auta.

Ale o uczuciach pisał coraz częściej. Żałował, że są daleko, pytał, kiedy wróci. Kinga odpowiadała wymijająco – nie planuje wracać, we Włoszech jest świetnie. Wiedziała, że to jej „włoska historia” sprawiła, że ją polubił. Ale Bartek przekonywał, że zawsze mu się podobała, jeszcze od siódmej klasy. I rzeczywiście, na lekcjach często łapała jego zainteresowane spojrzenia. Tak bardzo chciała mu wierzyć. I wierzyła.

Pewnego dnia gospodarze wyjechali na przyjęcie. Zwykle wracali późno w nocy lub nad ranem. Staruszka dawno spała. Kinga weszła do garderoby i przymierzyła mnóstwo sukien gospodyni. Jedna, czerwona, na cienkich ramiączkach, leżała jak ulał. Włoszka była chuda, płaska. A Kinga miała wszystko, co trzeba – młodą, jędrną pierś, wągKinga wsiąkła w tłum na lotnisku, myśląc, że jednego dnia wróci do Bartka, ale teraz musiała się skupić na nowym życiu – bo nie miała już nic do stracćenia.