„Nie znam się na tym, ale w rubryce 'ojciec’ jesteś wymieniony – odbierz bliźniaki!”

Odruchowo podniosłem słuchawkę, tamten głos brzmiał obco. „Ojciec? W akcie urodzenia figuruie pan – musi pan zabrać bliźniaki!” Tak się zaczęło.

Minęły trzy lata od separacji, gdy nagle zostałem ojcem dwóch nowonarodzonych chłopców. Sam sobie byłem winien, formalności rozwodowe trzeba było dopełnić! Los jednak okazał się przewrotny, a może łaskawy…
Z Oliwią byliśmy małżeństwem dziesięć lat. Mieliśmy dwie córki, urodzone rok po roku – Alicja i Zosia. Żyliśmy zwyczajnie: w pracy przez dzień, wieczorami dla rodziny. Lecz mama zaczęła niepokojąco często się spóźniać. To wizyta u koleżanki, to kolejka w sklepie, to zaległości w firmie… W końcu życzliwi dobrnęli do mnie z wieścią: Oliwia ma kochanka.
Naturalnie, nie zwlekałem. Postawiłem ją pod murem. Ona zaś od razu przeszła do kontrataku, bo przecież najlepszą obroną jest atak. Twierdziła, że poświęcałem jej za mało uwagi, że przestała czuć się kobietą, że rutyna pochłonęła jej czas, a córki… córki rzekomo kochały tylko mnie. Pokrzyczała i oznajmiła, że odchodzi do tamtego. I rzeczywiście odeszła, zostawiając dziewczynki przy mnie.
Alicja i Zosia długo nie mogły pojąć, gdzie zniknęła mama, lecz w końcu się przyzwyczaiły. Wtedy w pracy zaproponowano mi stanowisko w innym mieście, kierownicze w nowej placówce. Zgodziłem się. Pakowaliśmy się z córkami w wielkim pośpiechu, tyle że przed wyjazdem nie zdążyłem formalnie rozwieść się z Oliwią.
W nowym miejscu poznałem Sergię. Była w moim wieku i też samotnie wychowywała dwie córeczki. Nie przedłużając, wprowadziliśmy się wspólnie, tworząc sporą familię. Nasze dzieci były niemal rówieśnicami, wieczorami w domu panował gwar: dziewczynki bawiły się wesoło razem, albo też, przeciwnie, dzieliły się czymś – istny żłobek, na Boga! Z Sergią nie mogliśmy nacieszyć się gromadką, lecz w sekrecie pragnęliśmy wspólnego synka. Jakoś się jednak nie udawało.
W chwili tego dziwnego telefonu żyliśmy z Sergią razem już dwa lata i traciliśmy nadzieję na syna… Cóż, nie dane, będziemy wychowywać dziewczęta. Ale wróćmy do telefonu.
Po numerze rozpoznałem, że dzwonią z miasta, gdzie mieszkałem dawniej:
— Mikołaj Piotrowicz?
— Tak, słucham.
— Mam dla pana smutne wieści… Pańska żona, Oliwia Pawłowska, niestety nie odzyskała przytomności i dziś zmarła. Proszę przyjechać po dzieci, wypisują je jutro, a sprawy związane z Oliwią Pawłowską wyjaśnimy panu właśnie wtedy.
— To jakiś żart? Nie widziałem Oliwi Pawłowskiej od trzech lat, a nasze dzieci są właśnie przy mnie.
— Odruchowo podniosłem słuchawkę, tamten głos brzmiał obco. „Ojciec? W akcie urodzenia figuruie pan – musi pan zabrać bliźniaki!”
Po drugiej stronie rozległ się trzask. Zaniemówiłem, sprawdziłem numer przez internet – to był naprawdę miejski szpital położniczy.
Sergia patrzyła na mnie szeroko otwartymi oczami, słysząc całą rozmowę, sama nie pojmując, co się dzieje. Szybko spakowaliśmy się, zawieźliśmy dziewczynki do dziadków i ruszyliśmy wyjaśnić, co zaszło z moją byłą.
Przed szpitalem spotkaliśmy przyjaciółkę Oliwii. To ona opowiedziała nam, że kochanek zostawił moją ex-żonę zaraz, gdy powiedziała mu o dziecku. Ciąża przebiegała u Oliwii ciężko, bliźnięta to przecież nie przelewki, na końcu zaś stało się coś bardzo złego… Dzieci uratowano od razu, zaś ich matka zapadła w śpiączkę i po kilku dniach jej nie stało. Bliznięta trzeba było zarejestrować, a matka w tym stanie nie mogła podać aktualnych danych, więc zapisano je według informacji z Urzędu Stanu Cywilnego, gdzie wciąż figurowałem jako jej małżonek, automatycznie stając się ojcem dzieci.
Przyjaciółka Oliwii, zapłakana, opowiedziawszy to wszystko, obiecała pomoc, gdyby była potrzebna, i odeszła. Sergia stała przy mnie i mocno, bardzo mocno ściskała moją dłoń.
— Sergiu, co z tobą?
— Mikołaju, przecież weźmiemy je do siebie, prawda?
Widać było, że Sergia ze wszystkich sił hamuje radość i uśmiech.
— Kogo? Bliźniaki?
— Tak, tak, tak… No proszę! A tu nasze własne może się nigdy nie udać, a tu aż dwa, gotowe…
— Sergiu, to nie zabawki, żeby tak… nie wiem…
— Mikołaju, ależ ja mówię zupełnie poważnie! A nasze dziewczynki jak się ucieszą! Twoim to i w ogóle przypadałyby jako przyrodni bracia… No, Mikołaju…
Krótko mówiąc, nie oparłem się. Zabrałyśmy bliźniaki, odprowadziliśmy Oliwię Pawłowską na miejsce wiecznego spoczynku, jak przystało.
Dziewczynki piszczały z uciechy, że przywieźliśmy im braciszków, i dziwiły się, jak to mogły nie zauważyć brzuszka u mamy Sergii!