Nie zgraliśmy się razem

– Nie spóźnisz się? O której wyjeżdżasz, Krzysiu?! Krzysiu… – Kinga szarpnęła męża za ramię, a on machnął ręką, całym sobą dając do zrozumienia, że nie ma zamiaru jeszcze wstawać i na pewno nie spóźni się na pociąg.

Kinga spojrzała na ekran telefonu – dopiero siódma rano.

*”I po co ja wstałam tak wcześnie w sobotę?! Przecież nic nie mam do roboty, torbę Krzysiowi spakowałam jeszcze wczoraj…”* – pomyślała, mając ochotę wtulić się z powrotem w ciepłą kołdrę, gdy nagle…

Nagle znów poczuła ten sam niepokój, który w ostatnich tygodniach nachodził ją coraz częściej. Teoretycznie nie miała powodu do zmartwień – mąż obok, mieszkanie w centrum Poznania, remont na czerwono, designerskie meble, markowy sprzęt. Krzysztof miał swój samochód, Kinga – swój. Niedawno kupili domek w podpoznańskim Osiedlu Brzozowym. Wszystko było, jednym słowem.

Wielu mogłoby tylko o takim życiu marzyć. Spróbuj żyć na wynajmowanym, jeździć do pracy tramwajem, wieczorem odrabiać lekcje z dziećmi, gotować obiad dla całej rodziny, spłacać kredyt, zbierać na szkolną wycieczkę… Ledwo się położysz, a już budzi dzwonek i znowu to samo. Miałabym twoje problemy! Co za tragedia – jakieś tam przeczucie! Jakie?!

No właśnie, TO. Kinga od dawna potrafiła je rozpoznać. Bezpodstawny niepokój, dziwna melancholia, przeczucie nieszczęścia i wrażenie, że ucieka coś ważnego. To uczucie przychodziło nagle i tak samo znikało. Na chwilę odpuszczało, by potem wrócić.

I tego ranka znów nieproszone wtargnęło do jej serca. Kinga wstała z łóżka, raz jeszcze spojrzała na śpiącego męża i poszła do kuchni. Krzysio dziś wyjeżdża w delegację. Jakże ją te wyjazdy ostatnio męczą! Nowy szef pojawił się półtora roku temu, podniósł mu całkiem niezłą pensję, firma, w której pracuje Krzysiek, to solidna i perspektywiczna spółka. Jest jednym z kluczowych pracowników, szefem działu. Tylko że ta praca zabiera mu coraz więcej czasu! A do tego te cholernie częste wyjazdy w weekendy…

Kinga przygotowała śniadanie i wróciła do sypialni obudzić męża.

– Krzysiu, no wstawasz już czy nie?! Dawaj, bo spóźnisz się na tę swoją delegację. Mówiłeś, że jedziecie po południu?
– Tak. Po… – mruknął Krzysiek śpiącym głosem i w końcu otworzył oczy, siadając na łóżku.
– Chodź, zrobiłam śniadanie.
– Mhm… – znów zamruczał i poszedł za nią do kuchni.

Przy stole od razu wbił wzrok w telefon. Kinga zauważyła, że ostatnio w ogóle mało ze sobą rozmawiają, jakby oddalili się od siebie. Nie, nie kłócili się. Wszystko grał – od czasu do czasu przynosił kwiaty, czasem Kinga namawiała go na wyjście do restauracji, i Krzysiek się zgadzał. Mogli pójść na spacer do parku, odwiedzić znajomych albo do kina, ale już nie było tak, jak kiedyś.

– Krzysiu, a może weźmiesz mnie ze sobą na delegację? – niespodziewanie zapytała.
– Mhm. – odparł, nie odrywając wzroku od ekranu.
– No serio, co w tym złego? Będziecie w hotelu, prawda? W dzień pracujesz, a wieczorem możemy razem spędzić czas.
– Co?! Nie, no jak to ze mną?! – ocknął się dopiero, gdy zrozumiał, o co jej chodzi.
– No dlaczego nie, Krzysiu? Co w tym złego? Jedziesz samochodem, prawda?
– Tak, samochodem. Ale co ty tam będziesz robić? Sobota, odpocznij w domu. Ja w poniedziałek albo wtorek wrócę.
– No jak to co? Nigdy nie byłam w Bydgoszczy! Poszwędam się po sklepach, może muzea…
– Ojej, błagam cię! Tam zwykła dziura, nic ciekawego! Czy u nas w Poznaniu brakuje sklepów?! Na każdym rogu – proszę bardzo, spaceruj do woli!
– Krzysiu, nudzę mi się tu samotnie! Nie będę ci przeszkadzać, obiecuję… – jęknęła Kinga.
– Kinga, nie! Chcesz wyjechać na odpoczynek, to sobie kup wycieczkę i jedź! – warknął zirytowany.
– Sama? Przecież chcę z TOBĄ. Jesteśmy małżeństwem, czy już o tym zapomniałeś?
– Kinga, znowu zaczynasz?! Mówiłem ci sto razy – w robocie teraz istny armagedon! Szef wkurzony na maksa! Ja mam być winny, że każe jeździć w weekendy?!
– Mam wrażenie, że zawsze każe tylko tobie! W zeszłą sobotę widziałam waszego Nowaka z żoną i dziećmi w galerii. A ty niby pracowałeś! – Kinga nie chciała się kłócić, zwłaszcza przed jego wyjazdem, ale nie mogła się powstrzymać.
– No świetnie, teraz będziemy liczyć, kto gdzie był! Dzięki za śniadanie! – Krzysztof wstał od stołu i poszedł do łazienki.

Kinga posprzątała, podczas gdy Krzysiek siedział przed telewizorem. Potem spakowała mu kanapki i herbatę w termosie na drogę.

– Kinga, a gdzie torba? – dobiegł głos Krzysztofa z przedpokoju.
– Na komodzie stoi. – spokojnie odpowiedziała.
– No to jadę. Nie gniewaj się, tam naprawdę nie ma co robić.
– Nie ma, to nie ma. Nawet nie myślałam się gniewać. Cześć.

Krzysiek wyjechał, a Kinga została. Sobota, mogłaby zadzwonić do którejś z przyjaciółek, spotkać się wieczorem w knajpce, pogadać.

Tylko do kogo? U Julki mąż i dwójka dzieci – odpada. Marysia z mężem kupili działkę i teraz tam siedzą – w sobotę na pewno nie wyjdzie. Kasia wyjechała do Warszawy – dawno od niej nic nie słyszała. Wszyscy mają swoje sprawy, obowiązki, dzieci…

Kinga ma prawie trzydzieści osiem lat, a dzieci z Krzysztofem nie ma. A wszystko przez głupi błąd z młodości – źle przeprowadzony zabieg. Wtedy dopiero zaczynali razem żyć, wynajmowali mieszkanie. W pracy, świeżo po studiach, zarabiali grosze.

Kinga zaszła w ciążę, powiedziała Krzysztofowi. Zaproponował, żeby nie rodzić. Kinga, choć była przeciwna, nie protestowała – sytuacja faktycznie była beznadziejna. Co mogliby dać dziecku?! Gdyby zaszła teraz – zupełnie inna historia! Nie nudziłaby się tak, miałaby cel, aI kiedyś tamten wybór wydawał się logiczny, ale teraz wiedziała, że największym błędem było to, że uwierzyła, iż zawsze będzie jeszcze czas.