Nie zapraszałam gości do siebie! — głos synowej załamał się. — Nie prosiłam was o wizytę!

Ja nikogo do siebie nie zapraszałam! głos szwagierki załamał się. Nie prosiłam was!

Mateusz stał w kuchni, skupiony na mieszaniu sosu do makaronu. W jednej ręce trzymał trzepaczkę, w drugiej otwartą książkę kucharską, a na twarzy malowało się pełne skupienie.

Całe mieszkanie przesycał zapach czosnku, pomidorów i bazylii, który łączył się z delikatną wonią świec, które Iga porozstawiała w salonie.

Chyba wychodzi! odwrócił się do żony, która kroiła ser do sałatki. Przynajmniej się nie zważył.

Iga uśmiechnęła się ciepło do męża. Jej ciemne włosy niedbale spięte gumką, duże piwne oczy odbijały przytulne światło kuchennej lampy.

Ty to masz talent, Mateusz przytuliła go do biodra. Pachnie jak w tej knajpce w Krakowie!

Taki był zamysł. Wyobraź sobie: cisza, lekka muzyka, kolacja przy świecach Zero telefonów, zero gości. Tylko my.

Oboje pragnęli takiej urodzinowej kolacji, sami, bez szczypty rodzinnego zamieszania byli po prostu spragnieni wieczoru tylko dla siebie.

Iga kupiła wcześniej swoje ulubione wino, Mateusz zszedł szybciej z pracy, by samemu przygotować kolację.

Kiedy wszystko już było gotowe i przenosili przekąski do salonu, Iga puściła cichą muzykę.

Wszystkiego najlepszego, kochanie Mateusz uniósł kieliszek. Niech ten rok przyniesie ci tylko spokój i szczęście.

Dziękuję, mój skarbie Iga stuknęła z nim kieliszkiem.

Na moment zamknęła oczy, rozkoszując się chwilą. Czekała na ten wieczór od tygodni.

I wtedy, w tej sekundzie błogiej ciszy, rozległ się w korytarzu ostry dźwięk domofonu. Mateusz zmarszczył brwi.

Kto to może być? Przecież nikogo nie zapraszaliśmy.

Iga wzruszyła ramionami, ale serce jej zabiło szybciej. Niewyraźny, nieprzyjemny niepokój przebiegł jej po karku. Mateusz podszedł do panelu.

Tak, słucham?

W odpowiedzi zabrzmiał znajomy, donośny głos.

Mateuszku, to my! Otwieraj! Przyszliśmy z prezentami! Sto lat dla solenizantki!

Twarz Mateusza zrzedła. Spojrzał na Igę zdezorientowany.

Mama? wyszeptał tylko. Co ty tu robisz?

Jak to co? Przyszłam do synowej złożyć życzenia! No już, bo zimno!

Mateusz po cichu nacisnął przycisk. W mieszkaniu zawisła gęsta cisza.

Twoja mama? Teraz? wyszeptała Iga, jej głos się łamał.

Przepraszam, nie wiem Mówiła, że tylko zadzwoni…

Nim zdążyli coś powiedzieć, rozległo się energiczne pukanie. Zupełnie jak nie goście, tylko jakby u siebie.

Mateusz westchnął ciężko i otworzył. Na progu stanęła pani Krystyna, jego mama. Niskiego wzrostu, zaokrąglona, z krótką fryzurą i wyraziście pomalowanymi ustami. Otulona wełnianym szalem z ludowym wzorem, trzymała olbrzymi, zaparowany pojemnik.

No wreszcie! Zamarzamy jak bezdomne psy! bez wstępów weszła do środka, rozbierając się energicznie.

I dopiero wtedy Mateusz i Iga dostrzegli, że za nią kłębi się cały tłum. Do mieszkania wtoczyli się wujek Stefan, brat Krystyny, potężny w dresie z kartonem soku pod pachą, jego żona ciocia Zosia, szczupła, energiczna, z olbrzymim tortem w pudełku, jakby nim się chroniła przed wszystkimi, ich dwudziestoletnia córka Klaudia, która od razu wpatrzyła się w telefon, i dwójka młodszych dzieci, które z piskiem wbiegły w głąb mieszkania.

Mamo, co to ma być? zdobył się na pytanie Mateusz.

Co takiego? Krystyna zdjęła płaszcz, zajmując od razu trzy wieszaki. Przecież jesteśmy rodziną! Wpadliśmy z niespodzianką dla Igi! Wszystko dla ciebie, kochana! podała jej pojemnik. Trzymaj, galareta domowa. Mateusz za nią przepada.

Iga odruchowo wzięła ciężką michę.

Dziękuję, pani Krystyno wymamrotała. Ale nie szykowaliśmy się na gości…

Eee, my to nie goście! Swoi! zaśmiała się teściowa i już siedziała w salonie. O, świeczki, jak romantycznie!

Zosia już postawiła tort centralnie, przestawiając wazon z kwiatami i kieliszki z winem.

Iga, wszystkiego najlepszego! Sama piekłam, tort W-Z, przepis jeszcze z babci! Musisz spróbować!

Dzieci latały, bawiąc się w berka. Jeden z maluchów prawie strącił porcelanowy wazon Iga w ostatniej chwili go złapała.

Serce jej waliło. Mateusz wziął się w garść, próbował ratować sytuację.

Skoro już jesteście Śmiało, czujcie się jak u siebie. Iga, może rozłożymy się w kuchni?

Ale pani Krystyna już zarządziła inaczej:

Co w kuchni? Tu lepiej! Stefek, przesuń stół, Zosia, przynieś talerze. Klaudia, oderwij się od telefonu i pomóż!

Klaudia, nie odrywając wzroku od ekranu, powłóczyła się do kuchni. Atmosfera romantycznego wieczoru w sekundę się ulotniła.

Po chwili cały stół uginał się od przywiezionych specjałów: galareta, śledziki pod pierzynką, sałatka jarzynowa, marynowane grzybki, tort W-Z.

No to opowiadaj, solenizantko, co tam w pracy? Krystyna usiadła na kanapie i wbiła w Igę wzrok. Nadal w tej samej firmie? Szef cię nie ciśnie?

W porządku, dziękuję szepnęła Iga, mieszając widelcem w sałatce.

Bo widzisz, Klaudia pracy nie może znaleźć, mimo że się uczyła, jak trzeba Może byś się w waszej firmie porozglądała za czymś? Dobra dziewczyna z niej.

Iga skinęła głową, czując coraz większy ucisk w żołądku. Mateusz siedział obok, zgarbiony, próbował podtrzymać rozmowę, opowiadając wujkowi o Wiśle Kraków, ale było widać, że jest wykończony i wściekły.

Cały czas spoglądał na Igę z poczuciem winy, kompletnie bezradny. Najedzone dzieci podjęły zabawę od nowa.

Najmłodszy, Staś, wypatrzył na półce kolekcję kryształków, które Iga zbierała od lat.

Mama, patrz, jakie błyskotki! wykrzyczał.

Ostrożnie, Staś, to delikatne! zawołała Iga ale za późno.

Chłopiec pociągnął za wdzięczną figurkę łabędzia. Rozległ się dźwięczny trzask. Kryształ poszedł w drobne kawałki.

Zapanowała cisza. Nawet muzyki już nikt nie włączył, tylko świece syczały.

O matko boska! jęknęła Zosia. Stasiu, przecież mówiłam, nie rusz!

Oj, nie przejmuj się, machnęła ręką Krystyna szkło to szkło. Wyrzucisz i po sprawie. Przecież to dziecko, nie specjalnie.

Iga spojrzała jej prosto w oczy.

To był prezent od mojej babci powiedziała cicho, ale stanowczo. Już nie żyje.

Babcia wiadomo, niech spoczywa w pokoju ale żywi ważniejsi nie dawała za wygraną teściowa. Jak się przyjmuje gości, to trzeba chować kruche rzeczy.

To była kropla, która przelała czarę. Iga gwałtownie wstała, krzesło aż zahuczało.

Ale ja nikogo nie zapraszałam! pękła wreszcie. Nie chciałam was tu dziś! Chcieliśmy z Mateuszem spędzić wieczór we dwoje! To są moje urodziny, nie rodzinny zjazd!

W salonie zapanowała grobowa cisza. Nawet dzieci przycichły, czując napięcie.

Wujek Stefan milczał, ciocia Zosia otworzyła buzię ze zdziwienia. Krystyna poczerwieniała.

Czyli co? głos jej stwardniał. Przyszliśmy z życzeniami, prezentami, zastawiliśmy stół a jesteśmy nie na miejscu? Synowej nie wolno wpaść do syna?

Mamo, dość Mateusz wstał. Jego też już puściły nerwy. Iga ma rację. Chcieliśmy być dzisiaj sami. Nie miałaś prawa tak po prostu wpadać bez zapowiedzi i ciągnąć za sobą pół rodziny z Podkarpacia.

Ja się wbijam do własnego syna? Ja, która za ciebie wszystko zrobiła?! A teraz żona ci coś powie i już nie mogę przyjść?

To nie chodzi o Igę! Chodzi o szacunek dla naszych planów i naszego życia!

Rozpętała się bezsensowna, głośna kłótnia. Krystyna wyrzucała mu wszystko, Mateusz próbował bezskutecznie dotrzeć do niej, rodzina spuściła wzrok.

Iga już tego dłużej nie mogła słuchać. Wyszła po cichu z salonu.

Za zamkniętymi drzwiami słychać było kłótnie, może dziesięć, może dwadzieścia minut. Potem rozległ się tupot, szmer głosów, stuk drzwi wejściowych.

Mateusz wszedł do pokoju. Był kompletnie rozbity.

Poszli powiedział cicho. Przepraszam, Iga, mogłem wyłączyć domofon…

Ale tego nie zrobiłeś jej głos był pusty. Mogłeś ją zatrzymać!

To moja matka Chciała dobrze.

Dla kogo dobrze? Iga zwróciła się do niego, w oczach płonął żal. Dla siebie? Żeby pokazać, jaka jest gospodarna i troskliwa? Zepsuła cały wieczór, Mateusz!

A co miałem zrobić? Wyrzucić? Byłby jeszcze większy awantura

A to co było, jak nie awantura? podniosła się, zaczęła chodzić po pokoju. Ona ciągle nam układa życie! Wszystko wie lepiej! I zawsze jej ustępujesz…

Pod oknem, na parkingu, Iga zobaczyła, jak rodzina rozsiada się do auta.

Myślisz, że to koniec kryzysu ale wiesz, że to tylko pauza. Tylko na chwilę.

Nie wiem, co dalej, Mateusz wyszeptała. Nie chcę żyć w nieustannym strachu, że jego mama znowu wpadnie z torbami i radami.

Pogadam z nią. Tym razem poważnie. Powiem, że tak nie wolno…

Sto razy już mówiłeś. Nic się nie zmienia.

Wieczór, o którym marzyli, nie zdążył się nawet zacząć.

Przepraszam powtórzył Mateusz. Wszystkiego najlepszego, kochanie!

Iga zamknęła oczy. Miała trzydzieści trzy lata, a czuła się na sześćdziesiąt.

Może jednak dokończymy świętowanie? zapytał cicho Mateusz. Tyle smakołyków zostało

Nie mam już siły ani ochoty odpowiedziała sucho. Chcę tylko iść spać.

Wyszła z pokoju i skierowała się do łazienki. Chciała zmyć z siebie ten wieczór i zasnąć, żeby z nowym dniem znów spróbować żyć. Bez zaborczej teściowej i jej hołoty.

Po tej awanturze Krystyna długo miała żal do syna i synowej. Naprawdę nie pojmowała, czym mogła im przeszkodzić tego wieczoru.