Nie żałuj. To znaczy, że nie kochałeś.

**Nie żałuj. To znaczy, że nie kochał.**

*”Nie zmarzniesz w tej sukience? Na dworze mróz, dwadzieścia pięć stopni, a na noc zapowiadają jeszcze większy chłód”* — powiedziała mama, zaglądając do pokoju Julki.

*”Nie zdążę zmarznąć, przecież to tuż obok. Nie pójdę przecież na urodziny w dżinsach”* — odparła Julka, kręcąc się przed lustrem i poprawiając pasek sukienki.

*”Dominik po ciebie zajrzy?”* — dopytywała się mama.

*”Nie, powiedział, że się spóźni. Koledze komputer się zepsuł, naprawia”* — odrzekła Julka, beztrosko machając ręką.

*”Mógł to zostawić na jutro. Jak ty sama pójdziesz? To nie wypada”* — powtórzyła mama.

*”Mamo, teraz nikt na to nie zwraca uwagi. Co w tym złego? No nie przyjdziemy razem, i co? Już muszę iść, i tak się spóźniam”* — Julka wcisnęła buty do torby i wyszła do przedpokoju.

Wiedziała, że Dominik nie podoba się mamie. A wszystko przez ten pocałunek, który wymienili na jej oczach. *”To nieładnie. Powinny być jakieś granice”* — wykładała Julce po jego wyjściu.

Julka wciągnęła miękkie, ciepłe kozaki, narzuciła długi puchowy płaszcz, owinęła szyję puszystym szalikiem.

*”I bez czapki?”* — załamała ręce mama.

*”Włosy ułożyłam, jaka czapka? Już idę”* — Julka otworzyła drzwi i wybiegła z mieszkania.

Mama jeszcze coś wołała za nią, ale dziewczyna szybko zbiegła po schodach, przepełniona oczekiwaniem na wesoły wieczór i spotkanie z Dominikiem.

Ich związek rozwijał się szybko i burzliwie. Julka wierzyła, że zaraz oświadczy jej się.

Mroźne powietrze od razu sparzyło jej twarz i dłonie, próbując wcisnąć się pod obszerny płaszcz. Julka podniosła szalik wyżej, wtuliła w niego nos i pospiesznie ruszyła w stronę domu przyjaciółki. *”Żeby tylko Dominik przyszedł szybciej”* — myślała w drodze. Pół godziny temu do niego zadzwoniła. *”Nie przeszkadzaj, to przyjdę prędzej”* — krótko odpowiedział. I więcej już nie dzwoniła.

W klatce schodowej Julka odsunęła szalik od twarzy. Nie czekała na windę, weszła po schodach, żeby się rozgrzać. Choć mieszkały z Basią dwa bloki dalej, Julka zdążyła zmarznąć.

Drzwi do mieszkania, zza których dobiegała muzyka, były uchylone. Ktoś z wychodzących na papierosa nie zamknął ich porządnie. Albo może gospodyni specjalnie zostawiła je otwarte dla spóźnialskich. *”Dobrze. Mniej zwrócę na siebie uwagi”* — pomyślała Julka i weszła do półmrocznego przedpokoju. Od razu ogłuszyła ją rytmiczna muzyka i wrzawa gości.

Zrzuciła płaszcz, wcisnęła szalik w rękaw. Na wieszaku wisiały po dwie-trzy grube kurtki. Basia zaprosiła mnóstwo ludzi. Julka jakoś upchała swój płaszcz na jednym z haczyków. Włożyła zmarznięte pantofle, przejęła się chłodem i weszła do pokoju.

Jaskrawe światło oślepiło ją po ciemnym przedpokoju, od głośnej muzyki serce zaczęło bić szybciej. Kilkanaście osób tańczyło w rytm muzyki wokół stołu, wypełniając całe pomieszczenie. Nikt nie zwrócił na nią uwagi. Rozejrzała się za Basią, ale jej nie znalazła.

Julka, starając się nie potrącić nikogo, zaczęła przeciskać się w stronę kuchni. Już była przy szklanych drzwiach, gdy te nagle się otworzyły. Rozpromieniona Basia, z błyszczącymi jak w gorączce oczami i triumfalnym uśmiechem na pełnych ustach, wpadła na nią. Zaskoczenie i zakłopotanie zmiotły uśmiech z jej twarzy.

Za plecami Basi pojawił się Dominik. Rozczochranymi palcami przygładzał włosy.

*”Już jesteś?”* — zapytała Julka, spoglądając na Basię.

Ta już odzyskała równowagę i znów się uśmiechała, jakby nigdy nic.

*”Urodziny w pełni. Czemu się spóźniłaś?”* — spytała. *”Idziemy tańczyć. A może najpierw się napijesz?”* — Basia minęła Julkę.

*”Nie zadzwoniłeś. Nie zauważyłeś, że mnie nie ma? A może byłeś zbyt zajęty?”* — zapytała głosem pełnym goryczy.

*”Nie zdążyłem. Sam dopiero przyszedłem”* — Dominik pochylił się, żeby ją pocałować, ale Julka się odsunęła.

Poczuła zapach ulubionych perfum Basi.

*”Julka, o co ci chodzi? Tylko kroiliśmy kiełbasę”* — Dominik się tłumaczył.

*”Zetrzyj szminkę z policzka. Oddaj jej to”* — wcisnęła mu do rąk prezentową torbę. Dominik ledwo ją złapał, a Julka już przeciskała się do wyjścia, roztrącając tańczących gości.

W przedpokoju zrzuciła pantofle, włożyła kozaki, zerwała płaszcz z wieszaka i wybiegła z mieszkania. Szalik wysunął się z rękawa na schody. Julka schyliła się po niego, gdy z mieszkania wybiegł Dominik. Rzuciła się w dół biegiem.

*”Julka, wszystko źle zrozumiałaś!”* — krzyknął za nią.

Wypadła na ulicę, a mróz znów sparzył jej twarz. Przypomniała sobie, że zostawiła pantofle, ale nie wróci przecież po nie. *”Jak on mógł? Przyszedł wcześniej i nie zadzwonił, nie szukał jej… A ta przyjaciółka… Jak mogła? Zdrajcy…”* Julka łkała, idąc w przeciwną stronę niż dom. Zorientowała się dopiero, gdy rzęsy od zamarzniętych łez stały się ciężkie, a czubka nosa już nie czuła.

*”I gdzie teraz? Do domu? Mama będzie pytać, pocieszać, mówić, że Dominik nigdy jej się nie podobał… Może do kościoła? Powinna być pasterka… Nie. Tam za dużo ludzi, a i kościół daleko.”*

Rozejrzała się. Wyszła już sporo dalej, niż myślała. Weszła do sklepu, żeby się trochę ogrzać. Teraz żałowała, że założyła letnią sukienkę. Mróz wbijał się w kości, mimo ciepłego płaszcza. *”Zachoruję. No i dobrze. Będę leżeć z gorączką, niech im będzie wstyd!””Gdy wyszła ze sklepu, zobaczyła stojącego pod latarnią Krzysztofa, który trzymał w rękach jej zgubione pantofle i uśmiechał się tak, jakby cały ten wieczór był tylko początkiem czegoś pięknego.”