Nie żałuj. To znaczy, że nie kochałeś.

– Nie zmarzniesz w tej sukience? Na dworze mróz, minus dwadzieścia pięć, a w nocy ma być jeszcze zimniej – powiedziała mama, zaglądając do pokoju Julii.

– Nie zdążę zmarznąć, przecież to niedaleko. Nie pójdę w dżinsach na urodziny – odparła Julia, kręcąc się przed lustrem i poprawiając pasek sukienki.

– Krzysztof po ciebie wpadnie? – dopytywała się mama.

– Nie, mówił, że się trochę spóźni. Koledze komputer się zepsuł, pomaga mu – odpowiedziała beztrosko Julia.

– Mógłby to zostawić na jutro. Jak sama pójdziesz? Nie wypada – powtórzyła mama.

– Mamo, teraz nikt na to nie zwraca uwagi. Co w tym złego? No nie przyjdęmy razem, i co? Już idę, i tak się spieszę. – Julia wrzuciła buty do torby i wyszła do przedpokoju.

Wiedziała, że Krzysztof mamie się nie podoba. A wszystko przez to, że pocałował Julię na jej oczach. *„To nieładne. Przecież trzeba zachować jakieś granice”* – mówiła po jego wyjściu.

Julia włożyła ciepłe wełniane kozaki, długi puchowy płaszcz i owinęła szyję miękkim szalem.

– I bez czapki? – załamała ręce mama.

– Włosy ułożyłam, jaką czapkę? Wychodzę! – Julia otworzyła drzwi i wybiegła z mieszkania.

Mama coś jeszcze wołała za nią, ale dziewczyna szybko schodziła po schodach, myśląc tylko o zabawie i spotkaniu z Krzysztofem.

Ich związek rozwijał się szybko i intensywnie. Julia miała nadzieję, że już niedługo się jej oświadczy.

Mroźne powietrze natychmiast ścięło twarz i dłonie, próbując przedostać się pod obszerny płaszcz. Julia podniosła szal wyżej, wtuliła w niego nos i pospieszyła w stronę domu przyjaciółki. *„Żeby tylko Krzysztof się pojawił”* – myślała po drodze. Pół godziny temu do niego dzwoniła. *„Nie zawracaj mi głowy, wtedy przyjdę szybciej”* – rzucił krótko. Więcej nie odzywał się.

W klatce schodowej Julia odsunęła szal od twarzy. Nie czekała na windę, weszła po schodach, żeby się rozgrzać. Mimo że mieszkała z Agnieszką tylko dwa bloki dalej, zdążyła zmarznąć.

Drzwi do mieszkania, z którego dobiegała muzyka, były uchylone. Ktoś z wychodzących na papierosa nie zatrzasnął ich dobrze. Albo gospodyni specjalnie zostawiła dla spóźnialskich. *„Dobrze. Mniej zwrócą na mnie uwagę”* – pomyślała Julia i weszła do półmroku przedpokoju. Oślepiła ją rytmiczna muzyka i gwar gości.

Julia zdjęła płaszcz, wetknęła szal w rękaw. Na wieszczaku wisiały po dwie-trzy puchowe kurtki. Agnieszka zapowiedziała, że przyjdzie dużo ludzi. Z trudem upchała swój płaszcz między innymi. Włożyła zimne buty, wzdrygnęła się i weszła do pokoju.

Jasne światło raziło po ciemnym przedpokoju, muzyka zagłuszała wszystko. Kilkanaście osób tańczyło wokół stołu, zajmując całe pomieszczenie. Nikt na nią nie spojrzał. Rozejrzała się za Agnieszką, ale nie zobaczyła jej.

Julia, omijając tancerzy, przedostała się w stronę kuchni. Już miała dotrzeć do szklanych drzwi, gdy te nagle się otworzyły. Rozgorączona Agnieszka, z roziskrzonymi oczami i triumfalnym uśmiechem na ustach, niemal wpadła na nią. Jej mina natychmiast spoważniała.

Za plecami Agnieszki stanął Krzysztof. Przedzierał palcami przez potargane włosy.

– Już jesteś? – zapytała Julia, patrząc na Agnieszkę.

Ta już odzyskała kontrolę i znów się uśmiechała, jakby nic się nie stało.

– Impreza w pełni. Czemu się spóźniłaś? – zagadnęła. – Chodź tańczyć. A może najpierw coś wypijesz? – Agnieszka minęła Julię.

– Nie zadzwoniłeś. Nie zauważyłeś, że mnie nie ma? A może byłeś zbyt zajęty? – spytała Julia, głosem pełnym goryczy.

– Nie zdążyłem. Też dopiero przyszedłem. – Krzysztof pochylił się, by ją pocałować, ale Julia się cofnęła.

Poczuła zapach perfum Agnieszki.

– Julka, o co ci chodzi? Kroiliśmy tam tylko kiełbasę – tłumaczył się.

– Wytrzyj szminkę z policzka. Przekaż jej to. – Wcisnęła mu do ręJulia odwróciła się i wyszła, zostawiając za sobą hałas imprezy, a w sercu ciepłą nadzieję na nowe życie z Krzysztofem, który okazał się tym jedynym, na którego czekała całe życie.