„Nie wyobrażam sobie żyć bez niej”

Pamiętam, jak będąc mamą na urlopie macierzyńskim, codziennie wyprowadzałam mojego dwu i półletniego Jasia na spacer po naszej małej, spokojnej miejscowości. Droga do placu zabaw wiodła wzdłuż głównej ulicy, a po prawej stronie, wzdłuż naszego szlaku, stały liczne sklepiki spożywcze, w których od lat kupowałam chłopcu makowy pączek. Siadaliśmy na ławce, a mały Jasiu z apetytem nieznanym dorosłym, pochłaniał słodkość, a ja miałam chwilę wytchnienia.

Lubiłam obserwować przechodniów na bulwarze to była dla mnie prawdziwa rozrywka. Na podstawie kroku, stroju i niewerbalnych sygnałów próbowałam odgadnąć ich zawód, myśli, marzenia, pośpiech. Czy byłam w stanie trafić? Nie zawsze, lecz zabawa trwała.

W oddali pojawiła się para, którą widziałam codziennie. Był to imponujący, siwy mężczyzna, najpewniej w okolicach siedemdziesięciu pięciu lat, oraz jego towarzyszka, której wiek trudno było określić może sześćdziesiąt, może siedemdziesiąt. Mówię Wam, nigdy nie widziałam jej bez świeżego makijażu; w jej kosmetyczce znajdowały się podkład, róż, tusz, kredka i neutralne cienie. Włosy farbowała na jasny blond i układała w modny kok muszelka. To była prawdziwa miłośniczka trendów, a ja nie mogłam nie zauważyć jej zadbanych dłoni. Regularnie odwiedzała salon, gdzie manicure zmieniał się od klasycznego french po jaskrawe czerwienie, które nazywałam w duchu przysłowia żółwie w słońcu. Dlatego w myślach nazywałam ją bzyczkiem.

Para zazwyczaj odpoczywała na ławce przy sklepikach, które my też odwiedzaliśmy. Kobieta zwana Bogna, mężczyzna Stanisław. Pewnego popołudnia Stanisław, z lekkim uśmiechem, upominał żonę:

Ile razy mam ci mówić, Bogusiu! Nie można miotłać kasztanami w przechodniów. Mogłabyś przypadkiem kogoś zranić. Co powiesz, gdyby to ty dostała kasztan w nogę?

Skoczy! odparła żartobliwie Bogna. Tylko jesienią potrafię tak się bawić! Nie gniewaj się, kochanie! dodała, śmiejąc się.

Stanisław zaproponował:

Kupię ci gumowe piłeczki, żebyś w domu się nie męczyła i nie przeszkadzała innym. Będę się chował w łazience.

O nie, kochanie! krzyknęła Bogna. Zabawki w domu to nie to samo co na dworze! Idę na drugą stronę ulicy, niech ci to nie przeszkadza. odwróciła się, marszcząc usta.

Stanisław zareagował:

Muszę cię pilnować, bo nie chcesz popełniać głupich wpadek. Nie chcesz skończyć w więzieniu ani uderzyć się w nogę, a potem będę musiał ci przynosić jedzenie. Wiesz, że gotuję gęstą zupę, a ty nie będziesz jej jadła, bo będziesz głodna! Nie wracaj do mnie, moja mała łobuziarko! ryknął.

Ich dowcipy, pełne ostrej irytacji i czułości, zdumiewały mnie, że tak długo trwają przy srebrnych włosach. Bogna opowiadała Stanisławowi historie, gestykulując, a on przytakiwał, trzymając ją za łokieć. Ich relacja była pełna czułości, której nie brakło w spojrzeniach, dotyku i wspólnym śmiechu.

Pamiętam, że Stanisław nie raz wtrącał:

Uważaj na stopy, Bogusiu, nie jesteś już mała! Za chwilę poślizgniesz się i złamiesz rękę lub nogę. Co wtedy zrobię?

I ich pocałunki na ławce, wzdłuż bulwaru, wyglądały jakby byli młodzieńcami, nie słysząc nic oprócz bicia serc i blasku ich twarzy.

Pewnego dnia usłyszeliśmy ich rozmowę:

Idę po pastelowy błyszczyk do ust, może będzie promocja? Pójdziesz ze mną? spytała Bogna.

Idź sama, ja cię tu poczekam. Tylko nie kupuj wszystkich, zostaw trochę dla innych dziewczyn odparł Stanisław, uśmiechając się.

Jasio już zjadł pączka i podszedł do ławki, gdzie siedział Stanisław. Mężczyzna wyciągnął z torby małą tabliczkę czekolady i podał ją chłopcu:

Weź, mały, jedz zdrowo. A jak się nazywasz?

Dziękuję! powiedziałem, podziękował za syna. Jego imię jest Jacek, jeszcze nie mówi za dobrze.

Jacek radośnie szarpał opakowaniem.

Przepraszam za ciekawość, obserwowałem was od dawna. Jesteście niezwykłą parą. Jak udaje wam się zachować taką ciepłą więź? Proszę, podzielcie się sekretem spytałem, nie mogąc się doczekać odpowiedzi.

Stanisław milczał, patrząc w dół. Liście szeleszczały pod jego stopami, wiatr wciągał je w wirujący taniec, a liście z niechęcią spadały na ziemię, jakby nie chciały odejść z krótkiego lotu.

Poznałem Bogunię jesienią, pięćdziesiąt pięć lat temu rozpoczął Stanisław. Taka była wtedy jesień. Bogna spacerowała po parku, zbierając kolorowe liście. Każdy liść skłaniała się i uśmiechała się do niego. W starej, podszewkowej kurtce, w białym płaszczu i podniszczonych butach wyglądała na szczęśliwą. Trzymała garść żółtych, pomarańczowych i czerwonych liści, a w kieszeni schowała pięć groszy. W domu jedli tylko chleb z musztardą, a ona nasza nimfa uśmiechała się! Rozmawiała z kwiatami, dotykała czarnych wrzosów i chryzantem. Była nieziemska, lekka, porwała moje serce. Nauczyła mnie cieszyć się życiem, każdym dniem, każdą pogodą, śniegiem, deszczem i słońcem. Mimo wrażliwości była ognista, barwna, jak ta jesień gorąca, silna, zdecydowana, świadoma swej wartości. Wielu ją kochało, wielu miłościli, lecz ona wybrała tylko mnie. Nie każdy widzi jej prawdziwą twarz, bez maski. Pozwoliła mi zagłębić się w jej myśli. Tak właśnie jest!

Czy nigdy się nie kłócicie? zapytałam zdziwiona.

Oczywiście, że tak. Nieporozumienia przytrafiają się każdemu, trzeba je rozwiązywać na bieżąco, bo później może być za późno. W życiu nie ma miejsca na długie urazy. Życie jest krótkie, nie warto tracić go na złośliwości. Kiedyś, aby nauczyć Bogunę lekcji, milczałem tygodniami. To ją raniło, a ja patrzyłem, jak liście kalendarza odrywają się pod wiatrem i nigdy nie wracają. Dlatego wolę wybaczyć i iść dalej, odwrócić kartki i żyć dalej.

A czy nigdy nie gniewasz się na żonę? dopytałam.

Jacek zjadł czekoladę i nasłuchiwał.

Trochę tak, bo nie mogę bez niej żyć! przyznał Stanisław. Gdyby odeszła, miałbym pusto. Czasem długo się przebieram, zmieniam sukienki, swetry, buty. Ale milczę, bo kto jej pomoże się ubrać? Kto poda herbatę, gdy potrzebuje leków? Wspólnie zrosłam się z nią korzeniami. Najgorsze jest myśleć o ostatnich chwilach bez niej. Gdy zachorowałem na zapalenie płuc, ona w mroźną noc, pod śliskim śniegiem, wędrowała po aptekach, przyniosła gorący ręcznik, podała zastrzyki i pożywiła mnie łyżeczką. Tylko cicho, nie mów nikomu, że Bogunia wyszła ze sklepu. A tu mamy cudownego malucha.

Wtedy podeszła zarumieniona Boguna.

Wyobraź sobie, Stanisławie, nie mają tam tego odcienia szminki, którego potrzebuję. Różowy, czerwony, fioletowy żadne nie pasują wymamrotała bez wieku.

Co trzymasz w ręku? Proszę, podaj mi worek, bo twoje ręce już zmarznięte. Załóż rękawiczki, rozgrzeję ci paluszki, żeby nie bolały stawy zaproponował Stanisław, pośpiesznie. Idźmy już do domu, biedna moja, obiad już czeka. Do zobaczenia, Jasiu! Słuchaj mamy.

Pożegnaliśmy się. Chłopiec machał na pożegnanie, patrząc za odchodzącą parą, której jedność tworzyła cały wszechświat pełen cierpliwości, współodczuwania i miłości.

Umieć kochać tak subtelnie to prawdziwa sztuka, której pragnę dotknąć. Czyż nie tak?