Nie wolno zabierać cudzych rzeczy

Nie wolno brać cudzego
Jedyna córka w rodzinie, Dorota, była oczkiem w głowie swoich rodziców, wszystko robili dla niej. Rodzice ludzie wykształceni pracowali w Instytucie Badawczym, ojciec był profesorem. Odkąd Dorota pamięta, w ich domu zawsze gościło wielu znajomych.
Jej mama, Wanda, gotowała wspaniale, piekła wielkie placki i zawsze pięknie nakrywała stół.
No Wando, jak zawsze u Ciebie pięknie i smacznie! Człowiek tylko spojrzy i od razu nabiera apetytu żartowali goście, ilekroć zaglądali do ich domu.
Dorota w szkole radziła sobie dobrze, nie była prymuską, ale jej świadectwa miały zawsze solidne piątki i czwórki. Rodzice nigdy nie zmuszali jej do nauki od dziecka była poukładana i obowiązkowa. Przychodziła ze szkoły, przebierała się, jadła obiad i siadała do lekcji.
Dorotko, byłaś dziś na zajęciach z muzyki? pytała mama.
Tak, mamo, wróciłam niedawno.
Dorota uczęszczała do szkoły muzycznej, grała na skrzypcach. Uwielbiała grać kiedy trzymała skrzypce, zapominała o wszystkim i grała coraz więcej. Jej nauczyciel muzyki często stawiał ją innym za wzór.
Szkolne lata minęły szybko. Dorota miała wielu przyjaciół i przyjaciółek była towarzyska i pomocna. Mieszkała z rodzicami w dużym mieście Warszawie, dlatego marzyła, by po maturze studiować właśnie tam.
Ty, Dorota, nie masz się o co martwić, rodzice pracują na uczelni, zawsze Ci pomogą się dostać. Ja ledwo szkołę kończę, o studiach mogę tylko pomarzyć mówiła przyjaciółka Helena.
Gdzie będziesz szukać pracy?
Muszę iść pracować, mam tylko mamę, a ona robi co może. Zacznę zarabiać, choć trochę jej ulżę odpowiadała Helena. Rzeczywiście żyło im się trudno, oszczędzały na wszystkim.
Dorota tak naprawdę nie rozumiała trudów swojej przyjaciółki jej rodzice zarabiali dobrze i nigdy niczego jej nie brakowało.
Mamo, tato, na zakończenie roku potrzebuję nową sukienkę i buty zapowiedziała Dorota.
Tak, córko, pamiętam, jutro mamy wolne będziemy chodzić po sklepach obiecała Wanda.
Kupili piękną sukienkę, nowe buty dobrane kolorystycznie; zostało tylko zdać maturę, świętować bal, a potem nowy rozdział życia. Dorota dorosła.
Dostała się na Politechnikę Warszawską. Rodzice oczywiście pomogli, choć i sama miała dość siły, by zdać egzaminy. Mama Doroty była bardzo towarzyska, znała wiele osób, więc na wszelki wypadek porozmawiała z kim trzeba.
No i się udało, moi drodzy, jestem studentką! z radością zakomunikowała Dorota, widząc swoje nazwisko na liście przyjętych.
Gratulacje, córko ucieszył się ojciec i podarował jej drogi telefon, wtedy jeszcze mało kto miał komórkę.
Dorota odnalazła się świetnie nauka, wykładowcy, nowi znajomi, studenckie imprezy. Wszystko inne niż w szkole. Z Heleną widywała się już rzadko Dorota miała mało czasu, a Helena pracowała w fabryce, prowadziła zupełnie inne życie. Tam panowała atmosfera pracy i swoiste relacje.
Latem Dorota jeździła ze studenckimi ekipami budowlanymi to była prawdziwa przygoda i mnóstwo nowych przyjaciół. Była śliczną, sympatyczną dziewczyną, podobała się wielu kolegom, ale wielka miłość jeszcze się nie pojawiła. Spotykała się z kimś, czasem, ale wszystko bez zobowiązań.
Na ostatnim roku studiów Dorota poznała Pawła. Odbył służbę w wojsku i pracował jako mechanik w warsztacie naprawy sprzętu AGD. Poznali się przypadkiem w kinie, Dorota przyszła z Heleną, obie udało się spotkać w dzień wolny.
Witam, dziewczyny, mogę się przysiąść? grzecznie zapytał młody mężczyzna, gdy siedziały w kawiarni kina, pijąc koktajl przed seansem.
Jasne odpowiedziała Helena, a Paweł patrzył prosto w oczy Dorocie.
Jestem Paweł, dużo ludzi dziś w kinie powiedział, jakby tłumacząc swoje miejsce przy ich stoliku.
Ja jestem Helena, a to Dorota uśmiechnęła się przyjaciółka.
Wybrałem się na nowy film, kolega polecił.
My też w końcu znalazłyśmy czas, ja pracuję, Dorota studiuje wyjaśniła Helena, spodobał jej się Paweł, ale Paweł był zafascynowany Dorotą.
Umówili się, że po seansie znowu się spotkają miejsca mieli w różnych rzędach, sala pełna ludzi. Spacerowali do późna, Paweł odprowadził je najpierw Helenę, potem Dorotę i poprosił o jej numer telefonu.
Paweł był przystojny, rozmowa z nim była ciekawa, znał się na wielu rzeczach. Dorota zakochała się. Od tego czasu widywali się regularnie, a po pół roku wzięli ślub. Rodzice Doroty, poznając Pawła, nie mieli nic przeciwko, przyszły zięć przypadł im do gustu.
Po studiach Dorota pracowała krótko, potem zaszła w ciążę i urodziła syna Artura. Z Pawłem była szczęśliwa, okazał się czułym mężem i ojcem, troskliwym, wspierał Dorotę we wszystkim.
Mamo, jakie ja miałam szczęście z Pawłem powtarzała Dorota czuję się przy nim naprawdę bezpieczna.
Cieszę się, córko, Paweł to dobry człowiek i mąż przytakiwała Wanda, a ojciec uwielbiał grać z Pawłem w szachy i rozmawiali o wszystkim.
Trzeba było zacząć życie bez męża
Ale szczęście trwało krótko. Artur miał pięć lat, kiedy Dorota i Paweł ulegli wypadkowi. Jechali samochodem nagle z dużą prędkością wjechał na nich motocykl Dorota wyleciała z samochodu, być może to ją uratowało, ale Paweł zginął. Dobrze, że Artur był w tym czasie u babci i dziadka.
Boże, dlaczego? szepnęła Dorota, budząc się w szpitalu, a Wanda siedziała u jej łóżka.
Dzięki Bogu, Dorotko, obudziłaś się płakała Wanda złamana noga i żebra, ale żyjesz, dziecko.
W czasie pogrzebu Dorota była na wózku. Potem długo dochodziła do siebie, pomagali jej rodzice, mieszkała z synem u nich. Długo przeżywała żałobę, bardzo brakowało jej Pawła, jedynym oparciem był Artur.
Dzięki Tobie, Panie Boże modliła się przed ikoną co by było z Arturem? Dzięki niemu znów nauczyłam się żyć.
Dorota musiała zacząć życie od nowa, bez męża.
Mamo, postanowiłam wyjechać nad Bałtyk, mamy tam dom, chcę się tam osiedlić. Klimat morski będzie mi służył, a Artur uwielbia morze. Będziecie nas odwiedzać, tutaj wszystko przypomina mi Pawła.
Rodzice zgodzili się. Po przeprowadzce Dorota odnalazła spokój, zatrudniła się jako administrator w hotelu, zaczęła na nowo spotykać ludzi. Artur poszedł już do szkoły. W weekendy chodzili na plażę, odpoczywali. Bywało, że sama relaksowała się w słońcu.
Pewnego dnia na plaży zgubiła obrączkę pamiątkę po Pawle. Szukała, płakała, przekopując piasek.
Czemu pani płacze? usłyszała męski głos co się stało?
Zgubiłam obrączkę, jest dla mnie bardzo cenna
Kto chodzi na plażę z biżuterią?!
Ja chodzę Będą jeszcze pytania?
Dobrze, pomogę pani odpowiedział mężczyzna mam na imię Krzysztof, a pani?
Dorota razem przesiewali piasek przez palce, w końcu obrączka znalazła się w jej ubraniu.
Dziękuję, Krzysztofie.
Od dawna pani tu odpoczywa? zapytał Krzysztof przyjechałem z kolegą, on został w hotelu; trochę przesadził wczoraj, dziś jestem sam na plaży
Mieszkam tu odpowiedziała Dorota.
Zaproponował kawiarnię.
Może już czas zejść z plaży? zgodziła się Dorota można iść, dziś bardzo upalnie.
W chłodnej kawiarni pili razem koktajl. Dorota nie spieszyła się Artur był u dziadków na wakacjach, poprosił sam, wróci za miesiąc, akurat przed rozpoczęciem szkoły. Krzysztof od razu powiedział, że jest żonaty, ma córkę i pracuje w swoim mieście, w lotnisku.
Dorota opowiedziała mu swoją tragiczną historię o śmierci męża.
Dlatego zaczęłam wszystko od nowa mówiła przeprowadziliśmy się z synem.
Rozmowa z Krzysztofem była miła, bez presji był prostolinijny i dobry. Odprowadził ją do domu i pożegnali się. Po trzech dniach spotkali się znowu Krzysztof czekał na Dorotę pod domem z ogromnym bukietem, gdy wracała z pracy.
Cześć, tęskniłem powiedział, wręczając kwiaty.
Cześć Dorota ucieszyła się, widząc go Mam od jutra urlop rzuciła beztrosko.
Wspaniale, będziemy mieć więcej czasu ucieszył się Krzysztof Zapraszam do restauracji, poznasz też mojego kolegę.
W restauracji biesiadowali do późna, potem Krzysztof odprowadził Dorotę do domu i został. Między nimi wydarzyło się to, co się wydarzyć miało.
Boże, zakochałam się! przyznała Dorota sama przed sobą.
Po śmierci Pawła nikogo nie miała i niemal cały urlop spędziła z Krzysztofem. Krzysztof dzwonił do pracy, prosił o urlop bezpłatny. Jednak musiał wracać. Rozstanie było trudne. Tydzień po wyjeździe, Krzysztof zadzwonił.
Dorotko, niedługo wrócę Zrozumiałem, że nie mogę żyć bez Ciebie. Wyznałem wszystko żonie, ona złożyła pozew o rozwód.
Los znów ją wystawił na próbę
Dorota była szczęśliwa. Nie zastanawiała się, co czuje tamta kobieta z dzieckiem nie chciała o tym myśleć.
Też jestem kobietą, pragnę szczęścia.
Krzysztof wrócił, niedługo potem wzięli ślub, gdy tylko rozwód stał się faktem. Rok później Dorota urodziła córkę. Oboje byli bardzo szczęśliwi.
Jednak los chyba zechciał jeszcze raz ją doświadczyć. Idylle przerwało dziesięć lat później. Krzysztof zaczął spacerować z innymi kobietami nadmorski kurort pełen pokus. Zaczęły się kłótnie, najpierw ją okłamywał, potem przyznał się, a i tak widziała go z młodszymi dziewczynami na plaży.
Dorota złożyła pozew o rozwód. Krzysztof wrócił do swego miasta, ponownie pogodził się ze swoją pierwszą żoną. Córkę nie porzucił, płacił dobre alimenty. Dzieci dorosły, usamodzielniły się. Artur wyjechał do dziadków, studiował tam, założył rodzinę. Córka została z mamą, wyszła za mąż, zamieszkała osobno.
Dorota ma dwóch wnuków i wnuczkę. Odwiedzają ją, postarzeni rodzice również przyjeżdżają od czasu do czasu razem z Arturem. Całe życie Doroty to jej dzieci i wnuki.
A Krzysztof? Krzysztof już nie pojawił się w jej życiu. Dorota postanowiła, że do końca nie pozwoli mężczyznom mieć wpływ na jej los, jest przekonana:
Zapłaciłam za swoją miłość do żonatego Nie wolno brać cudzego, nie wolno budować szczęścia na cudzym nieszczęściu
Dorota nie chce już kusić losu, boi się, że bumerang może wrócić i dotkliwie uderzyć. Dlatego żyje sama.
Dziękuję za czytanie, za wsparcie i życzę wszystkim powodzenia i dobra.