Nie wolno zabierać cudzych rzeczy

Nie wolno brać cudzych rzeczy
Jedyną córką w rodzinie była Donata, oczko w głowie swoich rodziców. Wszystko zawsze robili dla niej. Rodzice, wykształceni ludzie, pracowali w instytucie badawczym, ojciec był profesorem. Donata pamiętała, że ich dom w Warszawie niemal zawsze tętnił życiem goście, rozmowy, śmiechy, zapach domowych wypieków.
Mama Donaty, Celina Krystyna, miała dar do kuchni. Jej placki i pierogi były ogromne i pachnące, zawsze pięknie ułożone na stole.
No Celinka, jak zawsze w swoim stylu: piękno i smak, aż ślinka cieknie na widok twoich stołów żartowali goście, pojawiając się prawie co tydzień.
Donata nie była klasyczną prymuską, ale oceny miała zawsze solidne. Rodzice nigdy nie zmuszali jej do nauki, była od dziecka obowiązkowa i uporządkowana. Po szkole przebierała się, jadła szybki obiad i siadała do lekcji.
Donatko, byłaś dzisiaj na lekcji muzyki?
Tak, mamusiu, właśnie wróciłam.
Donata uczęszczała do szkoły muzycznej na skrzypce. Gdy trzymała instrument, zapominała o wszystkim, wchodziła w własne malownicze światy, grała i grała. Jej nauczyciel często stawiał ją za wzór dla innych.
Lata szkolne minęły jak sen. Donata miała wielu znajomych, była życzliwa i wygadana, zawsze gotowa pomóc. Mieszkała z rodzicami w dużym mieście, więc marzyła, by po maturze studiować tam, gdzie ślad jej rodziców był wyraźny.
Tobie to się nie trzeba martwić, Donata mówiła przyjaciółka Żaneta. Twoi rodzice pracują w uniwersytecie, zawsze cię gdzieś wkręcą. A ja? Ledwo ciągnę szkołę, gdzie ja na studia…
A gdzie chcesz iść po maturze?
Nigdzie, będę pracować. Mama sama nas utrzymuje, każda złotówka się liczy. Zacznę zarabiać, mamie będzie łatwiej.
Żaneta naprawdę żyła skromnie, musiała oszczędzać na wszystkim. Donata nie potrafiła tego zrozumieć, bo jej rodzina zarabiała dobrze, niczego jej nie brakowało.
Mamo, tato, na bal maturalny muszę mieć nową sukienkę i buty zaanonsowała rodzicom.
Oczywiście, córeczko, jutro wolne, pójdziemy do sklepów, obiecała Celina Krystyna.
Sukienka była piękna, buty idealnie pasowały zostało zdać maturę, bawić się na balu i wejść w nowy rozdział dorosłości.
Donata dostała się na Politechnikę Warszawską, oczywiście rodzice zadziałali, choć i bez nich miała szansę. Mama była bardzo towarzyska, miała kontakty wszędzie, więc w razie czego załatwiła rozmowę z odpowiednią osobą.
No dobrze, kochani rodzice, jestem już studentką! zawołała radośnie Donata, widząc swoje nazwisko na liście.
Gratulacje, córko! powiedział ojciec, i podarował jej nowoczesny telefon. Wtedy jeszcze nie każdy miał komórkę.
W instytucie podobało jej się wszystko: nauka, wykładowcy, przyjaciele, studenckie imprezy, kolokwia i egzaminy całkiem inny świat niż szkoła. Z Żanetą widywała się już rzadko, ona pracowała w zakładzie, Donata nie miała czasu, otoczenie było całkiem inne.
Latem wyjeżdżała z grupą studencką na budowy. Tam było ciekawie, życie intensywne, mnóstwo chłopaków się za nią oglądało, lecz wielkiej miłości jeszcze w jej snach nie było. Przyjaźń, rozmowy, czasem randka, wszystko lekkie, nierealne jak mgiełki nad Wisłą.
Na ostatnim roku Donata poznała Piotra. On był po służbie wojskowej, pracował w warsztacie z naprawą sprzętu. Poznali się przypadkiem w kinie tego dnia Donata wybrała się z Żanetą, obie miały wolny wieczór.
Cześć dziewczyny, mogę się dosiąść? zapytał kulturalnie Piotr, gdy piły koktajl w kawiarni kina przed seansem.
Możesz odpowiedziała Żaneta, lecz Piotr już patrzył Donacie prosto w oczy.
Piotr jestem, dziś tłum w kinie, stwierdził rozglądając się, jakby usprawiedliwiał swoje pojawienie się.
Żaneta, a to Donata uśmiechnęła się przyjaciółka.
Przyszedłem na nowy film, polecił mi go kolega.
My też pierwszy raz razem, pracuję, Donata studiuje, opowiadała Żaneta, podobał jej się Piotr, ale ten nie spuszczał wzroku z Donaty.
Po filmie umówili się spotkać jeszcze raz i później długo spacerowali we trójkę po nocnej Warszawie. Piotr odprowadził najpierw Żanetę, potem Donatę i poprosił o numer telefonu.
Piotr był przystojny, interesujący, dużo czytał Donata zakochała się bez reszty. Ich spotkania stały się regularne, a po pół roku wzięli ślub. Rodzice, gdy poznali Piotra, zaakceptowali ich związek przyszły zięć im się spodobał.
Po studiach Donata szybko zaszła w ciążę, urodziła syna Jakubka. Z Piotrem była szczęśliwa, troskliwy mąż, ojciec, opiekun, wspierał we wszystkim.
Mamo, jakie mam szczęście z tym mężem, mawiała Donata. Czuję się z nim jak za żelazną bramą.
Cieszę się, córko. Piotr to prawdziwy mężczyzna, mówiła Celina Krystyna, ojciec z zięciem grywali w szachy i rozmawiali na różne tematy.
Lecz szczęście bywa efemeryczne, jak zapach pierników o świcie. Jakubek miał pięć lat, gdy doszło do wypadku samochodowego. Donata, wyrzucona z auta, cudem przeżyła, Piotr zginął. Jakubek był wtedy z dziadkami.
O Boże, za co? szeptała Donata w szpitalu, matka siedziała przy niej.
Na szczęście, Donatko, ocknęłaś się, płakała Celina Krystyna. Masz złamanie nogi i żeber, ale żyjesz.
Piotra grzebali, gdy Donata siedziała na wózku inwalidzkim. Długo wracała do siebie, rodzice pomagali, mieszkała u nich z synem. Wpadła w depresję, tęskniła za Piotrem, ratował ją tylko Jakubek.
Dzięki Ci, Boże, patrzyła na obrazek Matki Boskiej. Gdyby nie Jakubek, pewnie by mnie nie było.
Donata musiała zacząć życie od nowa.
Mamo, zdecydowałam się wyjechać nad Bałtyk mamy tam dom, chcę tam zamieszkać. Morski klimat doda mi siły, a Jakubek lubi morze. A Wy możecie przyjeżdżać w odwiedziny. Tu wszystko przypomina mi Piotra.
Rodzice się zgodzili. Wyjazd nad morze, do Gdańska, przyniósł ukojenie. Donata została administratorką w pensjonacie, poznawała ludzi, syn uczył się już w szkole. Weekendy spędzała z Jakubkiem na plaży, opalała się i odpoczywała.
Pewnego dnia zgubiła na plaży obrączkę była dla niej bezcenna, pamiątka po Piotrze. Płakała i grzebała w piasku.
Czemu płaczesz? usłyszała głos. Co się stało?
Zgubiłam pierścień, bardzo ważny
Kto chodzi na plażę z biżuterią?
Ja chodzę Chcesz jeszcze coś zapytać?
Dobrze, pomogę ci. odpowiedział mężczyzna Mam na imię Ireneusz, a ty?
Donata, razem przesiewali piasek przez palce, aż w końcu pierścień znalazł się w jej kurtce.
Dziękuję, Ireneusz.
Dawno tu jesteś na wakacjach? zagadnął Ireneusz. Przyjechałem z kolegą, ale wczoraj przesadził i dziś ja sam tu siedzę
Ja właściwie tu mieszkam, rzekła Donata.
Calina w rozmowie, Ireneusz zaproponował kawiarnię.
Czas zejść z plaży, zgodziła się Donata. Słońce pali, lepiej w kawiarni.
W chłodnej kawiarni sączyli zimny napój. Donata nie spieszyła się syn był u babci i dziadka, wyjechał tam na miesiąc, wróci przed szkołą. Ireneusz wyznał, że ma żonę i córkę, pracuje w swoim mieście, w porcie lotniczym.
Donata opowiedziała mu swoją historię, o tragicznej śmierci męża.
Chciałam rozpocząć życie na nowo, mówiła. Przeprowadziliśmy się tu z synem.
Z Ireneuszem było prosto, bez komplikacji, dobry człowiek. Po kawie odprowadził ją i pożegnał. Po trzech dniach czekał na nią z wielkim bukietem kwiatów, gdy wracała z pracy.
Cześć, stęskniłem się powiedział, wręczając kwiaty.
Cześć, ucieszyła się Donata. Mam właśnie urlop od jutra, zaśmiała się.
Świetnie, teraz więcej czasu razem, ucieszył się Ireneusz. Zapraszam do restauracji poznasz mojego kolegę.
W restauracji zabawa była udana, a potem Ireneusz został u Donaty. Między nimi zdarzyło się, co się zdarzyło.
O Matko, zakochałam się przyznała w myślach.
Po śmierci Piotra nie miała nikogo, cały urlop spędzili razem. Ireneusz załatwił urlop bezpłatny, lecz musiał wrócić do swojego miasta. Rozstanie bolało. Po tygodniu Ireneusz zadzwonił.
Donatko, wracam Zrozumiałem, że nie umiem bez ciebie. Rozmawiałem z żoną, ona wnosi o rozwód.
Los jeszcze raz postanowił sprawdzić Donatę…
Donata była szczęśliwa. Nie myślała o żonie i dziecku Ireneusza właściwie jej los był gdzieś obok.
Też jestem kobietą, chcę być szczęśliwa.
Ireneusz wrócił, szybko się pobrali, gdy dostał rozwód. Rok później urodziła się córka Boguszka. Oboje byli szczęśliwi.
Lecz przeznaczenie postanowiło wystawić Donatę na próbę. Idylia skończyła się po dziesięciu latach, Ireneusz zaczął romansować, w mieście nad morzem pokus nie brak. Rozpoczęły się kłótnie, coraz częściej łapała go z młodymi kobietami na plaży.
Donata, już bardziej doświadczona, wniosła o rozwód. Ireneusz wrócił do swojego dawnego miasta, pogodził się z byłą żoną. Dziecko nie zaniedbał, płacił wysokie alimenty. Dzieci dorosły, Jakubek wyjechał do dziadków do Poznania, tam ukończył Uniwersytet, ożenił się. Boguszka została z mamą, wyszła za mąż, mieszkała osobno.
Donata doczekała się dwójki wnuków i wnuczki. Odwiedzali ją, razem z dorosłymi dziećmi. Starzy rodzice także czasem przyjeżdżają, z Jakubkiem.
Całe życie Donaty to dzieci i wnuki.
A Ireneusz? Ireneusz więcej nie pojawił się w jej snach ani w życiu. Donata zdecydowała nie będzie już mężczyzn w jej życiu, była pewna:
Zapłaciłam za swoją miłość do żonatego Nie wolno brać cudzych rzeczy, na cudzym nieszczęściu
Nie chciała już próbować losu, bała się, że bumerang wróci i znów zada ból. Teraz żyła sama.
Dziękuję za przeczytanie, za subskrypcje i wsparcie. Niech Wam się wiedzie, dużo dobra!