Nie wolno przechodzić obojętnie obok kogoś, kto potrzebuje pomocy

To był piękny słoneczny dzień – jak dla mnie nawet trochę zbyt upalny. Miałam wolny dzień i postanowiłam pójść do supermarketu i zrobić zakupy na cały tydzień – nie będę musiała chodzić do sklepu po pracy, żeby potem ugotować obiad.

Idę więc swoją zwykłą trasą, obok parku, po którym często przechadzają się mamy z dziećmi. Mój wzrok spoczął na mniej więcej dziesięcioletniej dziewczynce. Siedziała na ławce i płakała. Postanowiłam podejść do niej i zapytać, co się stało:

– Dlaczego płaczesz? Czy ktoś cię skrzywdził? – To była pierwsza rzecz, jaka przyszła mi do głowy.

– Nie, to wszystko moja wina. Pani sąsiadka poprosiła mnie, żebym poszła do sklepu i kupiła jej olej. Dała mi pieniądze, ale ja je zgubiłam. Teraz nie wiem, jak mam jej o tym powiedzieć. No i jeszcze mamie, że musi oddać sąsiadce te pieniądze,  – płakało dziecko.

Tak mi się zrobiło żal tej dziewczynki, że ​​postanowiłam jej pomóc. Poprosiłam ją, żeby na mnie poczekała i nigdzie nie ruszała się z miejsca. Pobiegłam do sklepu i kupiłam olej i lody dla dziecka. Chciałam ją trochę pocieszyć. Dałam jej to wszystko i powiedziałam, żeby się już nie martwiła. Ostrzegłam jednak, żeby w przyszłości nie brała słodyczy od nieznajomych – różne rzeczy się zdarzają.

Gdybyście tylko zobaczyli szczęśliwe oczy tego dziecka – w jednej chwili jej największy problem i strach zniknęły. Podziękowała mi i radośnie pobiegła do domu.

Wydawałoby się, że to taki drobiazg, ale ile przyjemnych emocji nam obu to dostarczyło.