NIE UMIAŁA ZAKOCHAĆ SIĘ

– Dziewczyny, która z was to Lilka? – spytała dziewczyna, patrząc na nas z przyjaciółką z błyskiem w oku i lekkim uśmieszkiem.

– Ja jestem Lilka. A co? – odparłam, zdezorientowana.

– Masz list. Od Wojtka – nieznajoma wyciągnęła z kieszeni fartucha pogniecioną kopertę i podała mi ją.

– Od Wojtka? A gdzie on jest? – zdziwiłam się.

– Przenieśli go do internatu dla dorosłych. Czekał na ciebie, Lilka, jak na zbawienie. Wypatrzył oczy. A ten list dał mi, żebym sprawdziła błędy. Nie chciał się przed tobą skompromitować. No, muszę lecieć, zaraz obiad. Pracuję tu jako wychowawczyni – westchnęła, spojrzała na mnie z wyrzutem i pognała dalej.

…Pewnego dnia, w czasie wakacji, zgubiłyśmy się z przyjaciółką i przypadkiem trafiłyśmy na teren jakiejś placówki. Miałyśmy po szesnaście lat, lato rozgrzewało głowy, ciągnęłośmy do przygód.

Usiadłyśmy z Kasią na wygodnej ławce. Gadamy, śmiejemy się. Nie zauważyłyśmy, jak podeszli do nas dwóch chłopaków.

– Cześć, dziewczyny! Nudzicie się? Poznamy się? – wyciągnął do mnie rękę. – Jestem Wojtek.

– Lilka – odpowiedziałam. – A to moja przyjaciółka Kasia. A twojego cichego kolegę jak nazywać?

– Leszek – mruknął drugi.

Chłopcy wydali nam się niemodni i zbyt poważni. Wojtek pouczająco zauważył:

– Dziewczyny, po co nosicie takie krótkie spódnice? A Kasia ma zbyt głęboki dekolt.

– Hm… Chłopaki, nie zaglądajcie, gdzie nie trzeba. Bo wam oczy na wierzch wyjdą – zaśmiałyśmy się z Kasią.

– Nie da się nie patrzeć. Jesteśmy mężczyznami. Palicie jeszcze? – dopytywał się Wojtek z miną moralizatora.

– Jasne, że palimy. Ale nie zaciągamy się – żartowałyśmy.

Dopiero wtedy zobaczyłyśmy, że coś jest nie tak z ich nogami.

Wojtek ledwo się poruszał, a Leszek wyraźnie kulał.

– Leczycie się tutaj? – domyśliłam się.

– Tak. Ja miałem wypadek na motorze. Leszek źle skoczył do wody – wyrecytował Wojtek. – Niedługo nas wypiszą.

Z Kasią oczywiście uwierzyłyśmy w ich „legendę”. Nie wiedziałyśmy wtedy, że Wojtek i Leszek są niepełnosprawni od dzieciństwa i skazani na życie w internacie. Byliśmy dla nich oddechem wolności.

Żyli i uczyli się w zamkniętej placówce. Każdy miał przygotowaną wymyśloną historię – wypadek, upadek, bójkę…

Okazali się mądrzy, oczytani, dojrzali jak na swój wiek.

Zaczęłyśmy przychodzić do nich co tydzień. Najpierw z litości, żeby ich trochę rozweselić, a potem – bo można się było od nich wiele nauczyć.

Nasze spotkania weszły w nawyk.

Wojtek przynosił mi kwiaty z pobliskiego klombu, Leszek za każdym razem wręczał Kasi origami, które sam składał – rumieniąc się przy tym straszliwie.

Potem siadaliśmy we czwórkę na ławce: Wojtek przy mnie, Leszek odwracał się do nas plecami i skupiał tylko na Kasi. Przyjaciółka się czerwieniła, ale widać było, że lubi towarzystwo nieśmiałego Leszka. Gadaliśmy o wszystkim i o niczym.

Przeminęło ciepłe lato.

Nadeszła jesień, skończyły się wakacje. Razem z Kasią poszłyśmy do maturalnej klasy. I zupełnie zapomniałyśmy o Wojtku i Leszku.

…Minęły egzaminy, ostatni dzwonek, studniówka. Nadeszło upragnione lato, czas nadziei.

Znów trafiłyśmy na teren internatu. Postanowiłyśmy odwiedzić chłopaków. Usiadłyśmy na znanej ławce, czekając, aż podejdą – Wojtek z kwiatami, Leszek z origami. Niestety, czekałyśmy dwa godziny na próżno.

Wtedy z budynku wybiegła wychowawczyni i wręczyła mi list. Natychmiast go otworzyłam:

*„Ukochana Lilko! Jesteś moim najpiękniejszym kwiatem! Gwiazdą, której nie mogę dosięgnąć! Pewnie nie zauważyłaś, że zakochałem się w tobie od pierwszego wejrzenia. Nasze spotkania były dla mnie oddechem, życiem. Pół roku patrzę w okno, czekając na ciebie. Zapomniałaś. Szkoda! Nasze drogi się rozeszły. Ale jestem ci wdzięczny, że poznałem prawdziwą miłość. Pamiętam twój aksamitny głos, uśmiech, który przyciągał jak magnes, twoje delikatne dłonie. Jak bardzo mi bez ciebie źle, Lilu! Chociaż raz jeszcze cię zobaczyć… Chcę oddychać, ale nie mam czym.*

*Mnie i Leszkowi skończyło się osiemnaście lat. Wiosną przenoszą nas do innego internatu. Pewnie się już nie spotkamy. Moje serce jest w kawałkach! Może kiedyś wyzdrowieję z tej miłości.*

*Żegnaj, najdroższa!”*

Podpis: *„Na zawsze twój Wojtek”*.

W kopercie był zasuszony kwiat.

Zrobiło mi się okropnie wstyd. Serce ścisnęło się z bezsilności. Przypomniałam sobie cytat: *„Jesteśmy odpowiedzialni za tych, których oswoiliśmy”*.

Nie miałam pojęcia, co działo się w sercu Wojtka. Ale nie mogłabym odwzajemnić jego uczuć. To była tylko sympatia, ciekawość wobec mądrego rozmówcy. Trochę z nim flirtowałam, drażniłam go. Nie wiedziałam, że mój żart rozpali w nim taki ogień.

…Minęło wiele lat. List pożółkł, kwiat się rozsypał. Ale pamiętam nasze spotkania, beztroskie rozmowy, śmiech po jego żartach.

…Ta historia ma ciąg dalszy. Kasia pokochała Leszka, którego rodzice odrzucili z powodu jego „inności” – urodził się z krótszą nogą. Skończyła pedagogikę i pracuje w internacie. Leszek to jej mąż, mają dwóch dorosłych synów.

Wojtek, jak mówił Leszek, żył samotnie. Gdy miał czterdzieści lat, przyjechała po niego matka, rozpłakała się i zabrała go na wieś. Potem słuch po nim zaginął…