Nie udawaj głupiej. Gdzie schowałaś pierścień? To ty go wzięłaś? Mów!

**Dziennik Leny**

*”Nie udawaj głupiej. Gdzie matka schowała pierścień? A może to ty go wzięłaś? Mów!” – Paweł boleśnie ścisnął ramiona Leny.*

Zawsze uważałam się za brzydką. Kiedy babcia zobaczyła mnie w szpitalu po urodzeniu, zapytała mamę, jak ma na imię jej wnuczka.

— Elenką — odpowiedziała mama czule.

— Eleny bywają piękne, ale twoja córka, wybacz, nie będzie urodziwa. Nazwij ją Leną. Tak miała na imię twoja prababcia — westchnęła babcia.

W przedszkolu wszystkie dziewczynki były słodkie: duże oczy, pulchne policzki, różowe ustka w kształcie serduszka otoczone jasnymi loczkami. Ja byłam niezgrabna, blada, z prostymi, mysimi włosami, które elektryzowały się od ubrań i sterczały na wszystkie strony.

— Biedaczka, będzie się męczyć z taką urodą. Za mąż raczej nie wyjdzie. Mówiłam ci, żebyś mądrze wybierała mężczyznę. A ty? — gderała babcia, plotąc moje cienkie włosy w wątłe warkoczyki, na które ledwo trzymały się kokardy.

— Mamo, przestań! Z wiekiem się poprawi — odpowiadała moja mama.

Do dwunastego roku życia nie stałam się ładniejsza. Kanciasta, z krótką fryzurą, byłam najwyższa w klasie. Chłopcy przezywali mnie „wieżą”. Zamknęłam się w sobie, nie miałam przyjaciół, siedziałam w domu i czytałam książki.

W liceum nie poszłam na studniówkę. Sukienka, którą kupiłam latem, okazała się za mała.

— Czemu jesteś w domu? — spytała mama, wracając z pracy.

— Po co mnie urodziłaś? Żebym całe życie się męczyła? Chłopaki wołają na mnie „wieża”, nikt mnie nie zaprasza do tańca. Jestem brzydka! — wykrzyczałam w histerii.

— Córeczko, nawet piękni ludzie nie zawsze mają udane życie. Co zrobić, skoro taka nasza natura? Piękno to nie wszystko — próbowała mnie pocieszyć mama.

— A co jest wszystkim? Pieniądze? Za pieniądze można kupić nawet urodę. Tylko my ich nie mamy. Nie wyjdę za mąż i nie będę mieć dzieci. Nie chcę, żeby moja córka też była brzydka i cierpiała tak jak ja — wściekałam się.

— Zakochują się w wyglądzie, ale doceniają duszę i charakter — powiedziała mama ze smutkiem.

— A ja mam zły charakter, sama mi to mówiłaś. Jak można być miłą, skoro nikomu się nie podobam? Wszyscy uciekają ode mnie jak od trędowatej. — Łzy stanęły mi w oczach. — Dlaczego nie wybrałaś sobie na ojca mojego dziecka kogoś ładniejszego?

Po maturze mogłam iść na studia, ale wybrałam szkołę pielęgniarską. Kiedy jako dziecko leżałam w szpitalu z zapaleniem płuc, wszystkie pielęgniarki wydawały mi się aniołami w białych kitlach. Włosów nie było widać pod czepeczkami. Nauka trwała krócej, a i chłopaków było mało — nikt by mnie nie przezywał.

Skończyłam szkołę z wyróżnieniem. Pacjenci mnie lubili. Robiłam zastrzyki sprawnie i zostawałam na pogawędki, słuchając skarg na choroby i obojętne dzieci. Na oddziale terapii leżeli głównie starsi ludzie.

Ale czasem trafiali się też młodzi. Jeden z pacjentów, trzydziestoletni Roman, kręcił się ciągle przy pielęgniarskim stanowisku, okazując mi zainteresowanie. Pewnego dnia pocałował mnie w gabinecie zabiegowym, zaprosił do kina po wyjściu ze szpitala. Ale czas mijał, a Roman nie dzwonił ani się nie pojawiał. Postanowiłam go odwiedzić.

— Naiwna jesteś. Żonaty — starsza pielęgniarka pokręciła głową.

— Mówisz tak z zazdrości — uraziłam się.

— Sprawdź sama, w dokumentacji jest wpisane, że żonaty, i podany numer kontaktowy do żony.

— Ale ona go nie odwiedzała ani razu — zauważyłam.

— Właśnie dlatego kręcił się przy tobie. Kupowałaś mu jabłka i pomarańcze, przynosiłaś domowe jedzenie. Żona siedzi z dwójką dzieci. Młodszego urodziła zaledwie miesiąc temu, nie ma z kim zostawić.

— O dzieciach też jest w dokumentacji? — spytałam, ledwie powstrzymując łzy.

— Mieszka w bloku obok mnie. Znam jego żonę. Gdybym czuła, że między wami coś poważnego, dawno bym ci powiedziała. Ale tak… Pewnie mnie się bał. Bądź ostrożna z takimi. No już, nie płacz. Będzie i twoje szczęście. Mężczyźni lubią pielęgniarki. My umiemy się opiekować i współczuć, zastrzyk zrobimy, jeśli trzeba. — Starsza pielęgniarka przytuliła mnie matczynie.

Na oddziale leżała starsza, inteligentna kobieta. Nikt jej nie odwiedzał. Na jej szafce nocnej nie było kolorowych pomarańczy, ani słoika z rubinowym kompotem, przygotowanym przez troskliwą córkę lub męża.

— Dlaczego nikt pani nie odwiedza? — spytałam pewnego dnia.

— Mąż zmarł dziesięć lat temu, a syn mieszka daleko. Ma rodzinę i pracę, po co go niepokoić drobiazgami. Poradzę sobie sama — odpowiedziała pani Ludmiła.

— Ale co może być ważniejsze niż zdrowie matki? Wkrótce panią wypiszą, ma pani problemy z ciśnieniem, jak pani będzie sama?

— Jakoś, Lenko — uśmiechnęła się Ludmiła.

— Może będę do pani przychodzić i pomagać? To dla mnie nic trudnego. Zrobię zastrzyk, zmierzę ciśnienie. Mam dużo wolnego czasu.

— No nie wiem, jakoś tak nieswojo — zawahała się.

— Jeszcze o tym porozmawiamy, ale teraz muszę iść. — Uśmiechnęłam się, dotknęłam jej dłoni i wyszłam.

Po wypisie, zgodnie z obietnicą, często odwiedzałam panią Ludmiłę. Gotowałam zupę, chodziłam do apteki i sklepu, sprzątałam. Lubiłam przebywać w jej przestronnym mieszkaniu.

— Mój mąż był wojskowym, generałem — opowiadała z dumą przy herbacie. — Ile razem przejechaliśmy po garnizonach, po całej Polsce. Pod koniec życia dostaliśmy to mieszkanie, ale niestety, nie nacieszył się nim długo.

— Dlaczego syn nie mieszka z panią? Jest tyle miejsca.

— Widzisz, jego żona chciała zamienić to mieszkanie na dwa mniejsze. Nie chciała z nami mieszkać. A ja miałam już dość hoteli i tymczasowych kwater, nie chciałam znowu żyć w ciasnocie. Odmówiłam wymiany. Poróżniłam się z synem. Mój mąż bardzo przeżył naszą kłótnię… stąd ten zawał.

I nie tylko to… Mąż pomógł kiedyś pewnemu wysoko postawionemu urzędnikowi, gdy jeszcze służyLena spokojnie odłożyła słuchawkę po rozmowie z muzeum, wiedząc, że spełniła ostatnią wolę pani Ludmiły, a teraz może wreszcie skupić się na własnym życiu, nie czekając już na nikogo, kto obieca jej szczęście.