Nie udawaj głupiej. Gdzie mama schowała pierścień? Czy to ty go wzięłaś? Mów! – Paweł mocno ścisnął ramiona Lisy

– Nie udawaj głupiej! Gdzie matka schowała pierścień? Czy to ty go wzięłaś? Mów! – Paweł mocno ścisnął ramiona Elżbiety.

Elżbieta od zawsze uważała się za brzydką. Kiedy babcia zobaczyła nowo narodzoną wnuczkę w szpitalu, zapytała, jak córka zamierza ją nazwać.

– Helenką – odparła czule świeżo upieczona mama.

– Helenki są piękne, a twoja córka, wybacz, nie będzie urodziwa. Nazwij ją Elżbietą. Tak miała twoja babcia – westchnęła starsza kobieta.

W przedszkolu wszystkie dziewczynki były słodkie, z dużymi oczami, pulchnymi policzkami i ustami jak kokardki, otoczonymi jasnymi loczkami. Ela zaś była niezgrabna, miała proste, mysie włosy, które elektryzowały się od ubrań i sterczały na boki.

– Biedaczka, będzie się męczyć z taką urodą. Chyba nigdy nie wyjdzie za mąż. Mówiłam ci, żebyś mądrze wybierała mężczyznę. A ty? – gderała babcia, czesząc rzadkie włosy Eli w cienkie warkoczyki, na których ledwo trzymały się kokardy.

– Mamo, przestań! Z wiekiem się poprawi – odpowiadała matka Elżbiety.

Do dwunastego roku życia Ela wcale nie wyglądała lepiej. Kanciasta, z krótką fryzurą, była najwyższa w klasie. Chłopcy przezywali ją „wieżą”. Stała się zamknięta w sobie, nie miała przyjaciół, siedziała w domu i czytała książki.

W drugiej klasie liceum nie poszła na studniówkę. Sukienka, kupiona latem, okazała się za mała.

– Dlaczego jesteś w domu? – spytała mama, wracając z pracy.

– Po co mnie urodziłaś? Żebym całe życie cierpiała? Chłopaki nazywają mnie wieżą, nikt nie zaprasza do tańca. Jestem brzydka! – wykrzyczała w histerii Elżbieta.

– Córeczko, nawet piękni ludzie nie zawsze mają szczęśliwe życie. Co zrobić, skoro taka nasza natura? Piękno to nie wszystko – próbowała ją uspokoić matka.

– A co jest ważne? Pieniądze? Za pieniądze można kupić nawet urodę. Tylko że my ich też nie mamy. Nie wyjdę za mąż i nie będę mieć dzieci. Nie chcę, żeby moja córka też była brzydka i cierpiała jak ja – złościła się Ela.

– Zakochują się w wyglądzie, ale cenią duszę i charakter – powiedziała ze smutkiem mama.

– A ja mam zły charakter, sama to mówiłaś. Jak można być miłym, kiedy nikomu się nie podobasz? Wszyscy uciekają jak od trędowatej. – W oczach Eli stały łzy. – Dlaczego nie wybrałaś na ojca kogoś ładniejszego?

Po szkole Elżbieta z łatwością dostałaby się na studia, ale wybrała szkołę pielęgniarską. Kiedy jako dziecko leżała w szpitalu z zapaleniem płuc, wszystkie pielęgniarki wydawały się jej pięknymi aniołami w białych kitlach. A włosów nie widać pod czepeczkami. Nauka trwa krócej, i mało tam chłopaków, nikt nie będzie dokuczał.

Szkołę ukończyła z wyróżnieniem. Pacjenci ją lubili. Zręcznie robiła zastrzyki, nie odchodziła od łóżek, wysłuchiwała skarg na choroby i niewdzięczne dzieci. Na terapii leżą głównie starsi ludzie.

Ale czasem trafiali się też młodzi. Jeden z pacjentów, trzydziestoletni Marek, ciągle kręcił się przy stanowisku pielęgniarek, okazywał Eli zainteresowanie. Pewnego dnia pocałował ją w gabinecie zabiegowym, zaprosił do kina po wyjściu ze szpitala. Ale dni mijały, a Marek nie dzwonił. Ela postanowiła go odwiedzić.

– Naiwna jesteś. Żonaty – starsza pielęgniarka pokręciła głową.

– Mówi pani tak z zazdrości – uraziła się Elżbieta.

– Spójrz sama, w karcie napisane, że żonaty, podany jest numer do żony.

– Ale ona nigdy go nie odwiedzała – zauważyła Ela.

– Właśnie dlatego kręcił się przy tobie. Kupowałaś mu jabłka i pomarańcze, przynosiłaś domowe jedzenie. Żona siedzi z dwójką dzieci. Młodszego urodziła miesiąc temu, nie ma z kim zostawić.

– O dzieciach też w karcie? – spytała Elżbieta, ledwo powstrzymując łzy.

– Mieszka w bloku obok mnie. Znam jego żonę. Gdybym czuła, że między wami coś poważnego, dawno bym ci powiedziała. Ale tak… Pewnie mnie się bał. Uważaj na takich. No, no, nie płacz. Będzie i twoje szczęście. Mężczyźni lubią pielęgniarki. Umiecie opiekować się i współczuć, zrobić zastrzyk, gdy trzeba. – Starsza pielęgniarka przytuliła ją matczynie.

Na oddziale leżała starsza, inteligentna kobieta. Nikt jej nie odwiedzał. Na jej stoliku nie było kolorowych owoców ani słoika z rubinowym sokiem, przygotowanym troskliwie przez córkę lub męża.

– Nikt pani nie odwiedza. Dlaczego? – spytała kiedyś Elżbieta.

– Mąż zmarł dziesięć lat temu, a syn mieszka daleko. Ma rodzinę i pracę, po co go niepokoić drobiazgami. Sama dam radę – odparła Wanda Kazimierzowa.

– Ale co może być ważniejsze niż zdrowie matki? Wkrótce panią wypiszą, ma pani problemy z ciśnieniem, jak pani będzie sama?

– Jakoś, Eluś – uśmiechnęła się Wanda.

– Może będę do pani przychodzić i pomagać? To dla mnie nic trudnego. Zrobię zastrzyk, zmierzę ciśnienie. Mam dużo wolnego czasu.

– Nie chcę przeszkadzać – zawahała się Wanda.

– Pomówimy o tym później, teraz muszę iść. – Elżbieta dotknęła jej dłoni i wyszła.

Po wyjściu ze szpitala, jak obiecała, często odwiedzała Wandę. Gotowała zupę, chodziła do apteki i sklepu, sprzątała. Elżbiecie podobało się w przestronnym mieszkaniu.

– Mój mąż był wojskowym, generałem – opowiadała z dumą Wanda przy herbacie. – Ileż to razem jeździliśmy po garnizonach, po całej Polsce. Pod koniec życia dostaliśmy to mieszkanie, ale niewiele w nim pożył.

– A dlaczego syn nie mieszka z panią? Jest tu tyle miejsca.

– Widzisz, jego żona chciała zamienić to mieszkanie na dwa mniejsze. Nie chciała z nami żyć. A ja miałam dość tymczasowych mieszkań, nie chciałam znowu tłoczyć się w ciasnocie. Odmówiłam. Pokłóciliśmy się. Mój mąż bardzo przeżył tę kłótnię… stąd ten zawał.

I nie tylko. Mąż pomógł pewnemu wysoko postawionemu urzędnikowi, gdy służył wElżbieta oddała pierścień do muzeum, jak obiecała Władysławowi, a po latach, gdy sama została szanowaną pielęgniarką, zrozumiała, że prawdziwe piękno rodzi się z dobroci, która nie potrzebuje błyskotek, by świecić.