Nie tylko sąsiedzi

Nie tylko sąsiedzi

W małej polskiej wsi, gdzie latem ulice tonęły w zieleni, a jesienią błyszczały złotem klonowych liści, mieszkały obok siebie dwie rodziny. Od zawsze żyli w zgodzie, pomagali sobie wzajemnie. Ich dzieci dorosły i wyjechały do Warszawy za pracą i nauką.

Jednak los chciał inaczej żona Jana odeszła niespodziewanie. Jeszcze o świcie, gdy niebo dopiero różowiało, Jan przybiegł do sąsiadów, Zbigniewa i Barbary, i zapukał gwałtownie w okno.

Co się stało? wybiegł na ganek rozespany Zbyszek, zaraz za nim Barbara, narzucając na ramiona ciepły szal.

Moja Kasia Moja Kasia rozszlochał Jan, siadając na schodkach mimo wilgotnej, jesiennej chłodnej aury.

A co z Kasią? dopytywał Zbyszek, potrząsając przyjaciela. Pogotowie wezwać trzeba

Już nie trzeba Kasia umarła wykrztusił Jan.

Sąsiedzi nie zostawili go samego. Czekali z nim aż przyjechał syn z żoną z Warszawy. Barbara zaparzała mu ziołowe herbaty, pilnowała, by brał leki uspokajające. Po pogrzebie też pomagali zapraszali na obiady, wieczorami Zbigniew grał z nim w szachy.

Minęło pół roku. Jan powoli oswoił się z samotnością, nauczył się gotować, sprzątać, radzić sobie sam. Syn z rodziną wpadał raz na jakiś czas.

Pewnego sierpniowego wieczoru Jan siedział jak zwykle u Zbigniewa na podwórku, leniwie przestawiali figury na szachownicy. Nagle Zbyszek osunął się na bok, Jan ledwo zdążył go złapać.

Zbyszek, co ci jest?! potrząsnął nim, ale ten nie reagował. Basia! zawołał, bo właśnie wychodziła zza domu z miską świeżych ogórków.

Na widok męża zamarła, miska spadła na ziemię. Rzuciła się do niego. Zbyszek zmarł od razu. Lekarz później powiedział: zawał.

Jak to możliwe? szlochała Barbara. Nigdy nie narzekał na serce…

Teraz Jan wspierał Basię. Przyjechały jej dzieci, pochowali Zbyszka. Kiedy wyjechali, Barbara po raz pierwszy usłyszała, czym jest cichy, pusty dom. Za dnia jeszcze jakoś było Jan wpadał, pomagał w obejściu ale noce ciągnęły się bez końca, a myśli krążyły uparcie…

Z czasem Barbara odnajdywała spokój, dzieci i wnuki coraz częściej ją odwiedzały. Jan i ona oboje już byli na emeryturze Jan w życiu nauczał historii w liceum, Barbara prowadziła gminną bibliotekę.

Jesień przyszła nieuchronnie. Każdego ranka Jan wychodził z miotłą, starannie zmiatał opadłe, żółte i brązowe klonowe liście, potem sprzątał chodnik prowadzący pod dom Barbary. Ale wiatr zaraz nanosił nowe. W jej ogródku liści było mniej, więc wchodził też tam i zmiatał.

Barbara spoglądała na niego przez firankę z lekkim uśmiechem.

Janek, ile można? otworzyła okno. W całej wsi już wiedzą, że to ty sam jeden walczysz z jesienią.

Jan podniósł wzrok i odwzajemnił uśmiech.

Gdyby wszyscy czekali aż liście same znikną, wszystko tonęłoby w bałaganie. Trzeba je sprzątać, ot i cała filozofia mruknął, kontynuując zamiatanie.

Ale przecież te liście są piękne spójrz tylko, jak migocą nie dawała za wygraną Barbara.

Piękne, to fakt, ale śliskie! Można się przewrócić burknął Jan i zamiatał dalej.

Otworzyła furtkę, podszedł pod schody, a wtedy Barbara wyszła z dwóch kubkami herbaty.

Chodź, napijemy się z miodem, dobrze ci zrobi po tej walce z żywiołem położyła kubki na stole w altanie, sama usiadła na ławie, Jan przysiadł naprzeciw.

Czemu z miodem? Zwykle z cytryną piłem zapytał.

Bo dziś zimno, zmarzniesz, trzeba się rozgrzewać od środka odpowiedziała pogodnie.

Za słodkie marudził Jan. W naszym wieku trzeba uważać na cukier.

Pij, na zdrowie. Raz w tygodniu trochę słodkiego nie zaszkodzi! zarządziła, jak na gospodynię przystało.

No już dobrze, przekonałaś mnie zgodził się Jan.

Wczoraj dzwonił do mnie wnuk Adaś i pytał: Babciu, nie nudzi ci się tam sama? Przyjeżdżaj do miasta!

A ja mu mówię: Ja wcale nie jestem sama, mam tu przyjaciela zwróciła się z uśmiechem do Janka.

Jan przełknął łyk herbaty, żeby ukryć uśmiech.

Dobrze powiedziałaś. Chociaż przyjaciel brzmi trochę zwyczajnie…

A jak lepiej?

Może sojusznik w walce z opadłymi liśćmi roześmiał się Jan, a Barbara aż się rozchmurzyła.

Raz Jan skończył już zamiatanie podwórka u Barbary, ale ona nie pokazała się w oknie. Cała wieś wiedziała, że zawsze rano wita go z uśmiechem. Zaniepokojony, wszedł po schodach, zapukał do drzwi i poczekał. Po chwili otworzyła stała oparta o ścianę, zawinięta w pled, z czerwonym nosem i zmęczonymi oczami.

No proszę… coś ty taka? Pomogę ci, chwycił ją pod ramię, zaprowadził do salonu, posadził w fotelu i przykrył kocem.

Patrzyła na niego z wdzięcznością.

Przeziębiłam się…

No to ładnie, a kto mi teraz będzie przynosił herbatę? zrobił smutną minę.

Jan zdjął płaszcz, powiesił na wieszaku.

Masz leki?

Tam, na szafce…

Zajrzał i popatrzył na opakowanie.

To wszystko? Zaraz idę do apteki oświadczył. Wrócę za moment.

Może nie trzeba… Te wystarczą szepnęła cicho.

Nie, trzeba, odpowiedział stanowczo i wyszedł.

Wrócił szybko z torebką leków i całym kurczakiem ze sklepu. Barbara drzemała w fotelu.

Ocknęła się zdziwiona, że już jest. Jan zaczął krzątać się po kuchni.

Po chwili po domu rozszedł się zapach gotującego się rosołu.

Janek, ty gotować potrafisz? uśmiechnęła się zdziwiona, choć wiedziała, że radzi sobie sam.

Trzeba umieć wszystko w razie potrzeby. No, zjedz gorący rosół, będzie ci lepiej powiedział i pomógł jej przejść do stołu.

Spróbowała z rozmarzeniem.

Jakie to pyszne dziękuję…

Nie ma sprawy. Musisz szybko wyzdrowieć, bo samotnie zamiatać mi się nudzi żartował lekko Janek.

Postaram się, mój sojuszniku odpowiedziała z powagą.

Po tygodniu Barbara była już jak nowa, uśmiechnięta, zdrowa. Pierwszy raz od dawna razem z Jankiem poszli na spacer do małego parku przy rzece, niedaleko ich domów. Oczywiście to Jan namówił.

Szeleszczące liście pod nogami, jeszcze ciepłe choć jesienne słońce, powoli odnajdywali spokój.

Wiesz, Janek, lubię jesień, nawet bardzo ją lubię przyznała Barbara.

Zgadzam się, szczególnie w dobrym towarzystwie.

Barbara trzymała jego ramię i przeszli powoli aleją pokrytą liśćmi, zostawiając za sobą dwa ślady. Rozmawiali i śmiali się.

Pewnego razu Jan przyszedł do Barbary z nietypową prośbą.

Basia, mam sprawę…

Jaką znowu? zapytała podejrzliwie.

Przeglądałem dziś swoją biblioteczkę i nie znalazłem żadnej książki o hodowaniu kaktusów.

O kaktusach? Ty nie masz przecież żadnych kwiatów, a już na pewno nie kaktusów parsknęła śmiechem.

Jan uśmiechnął się chytrze i zza pleców wyciągnął doniczkę z kaktusem.

A właśnie, że mam! Dziś kupiłem dla ciebie…

I co ja mam z nim robić? Nigdy nie miałam kaktusa zaśmiała się.

Ale jesteś bibliotekarką, więc powinnaś wiedzieć gdzie znaleźć książkę o kaktusach…

No dobrze, już dobrze, przyjęła doniczkę. Ale jeśli zakwitnie, postawisz mi lody.

Umowa stoi.

Po tygodniu przyszła zima, pierwszy śnieg. Jan zjawił się u Barbary, znów coś trzymając za plecami.

Co tam znowu przyniosłeś? zapytała, a on kręcił się, speszony.

Wiesz, Basia długo o tym myślałem… Może już czas, żebym nie tylko do ciebie przychodził może zostanę na stałe Może byśmy się pobrali? wyjął bukiet czerwonych róż, a jej policzki zapłonęły różem.

Jejku, Janek, i długo myślałeś?

Długo, bałem się trochę, czy się zgodzisz Więc jak?

Zgadzam się! Gdzie się wybiorę! Przywykłam już do ciebie, a jak wychodzisz, to mi ciebie brakuje odpowiedziała, wkładając kwiaty do wazonu. Z takim bukietem nie sposób odmówić…

Przetrwali zimę razem, nadeszła wiosna. Pewnego ranka Barbara zawołała:

Janek, chodź szybko! Twój kaktus zakwitł! Lody się należą!

Ależ niespodzianka, już myślałem, że się nie doczekam. Dziś idziemy na lody… Umowa to umowa.

Spacerowali ulicą, spierając się, czy kupić eskimo, czy tradycyjnego śmietankowego w wafelku. Jan patrzył na niebo, słońce rozświetlało mu twarz.

Z czego jesteś taki zadowolony? zapytała Basia, także się uśmiechając.

Jakoś tak Wydaje mi się, że stworzyliśmy świetny duet…

I ja tak czuję szepnęła.

Szli razem, już dawno nie tylko sąsiedzi, lecz dwoje ludzi, którzy odnaleźli siebie wśród jesiennych liści, zimowego śniegu i wiosennego słońca. We dwoje raźniej samotność już im nie grozi.

Dziękuję, że byliście ze mną, za współczucie i wsparcie. Życzę wam dobra i szczęścia!