Nie tylko opiekunka – historia Alicji, studentki pedagogiki, która zostaje nianią u samotnego ojca Bogdana i jego niezwykłej rodziny, aby pomóc dwóm sześcioletnim bliźniaczkom odzyskać radość po stracie mamy, a przy tym odnaleźć własne szczęście, zmagając się z wyzwaniami, uczuciami i polską codziennością

Nie po prostu niania

Alicja siedziała przy stole w bibliotece uniwersyteckiej w Krakowie, otoczona stosem podręczników i zeszytów. Palce przewracały kartki z notatkami tak szybko, jakby to były strony w katalogu IKEA, a wzrok omiatał akapity z determinacją godną łowcy promocji na Allegro. Starała się wkuć jak najwięcej przed jutrzejszym sprawdzianem z dydaktyki a że dr hab. Karpińska słynęła z braku litości, nikt nie chciał ryzykować powtórki. Alicja tym bardziej przecież cały semestr był napięty jak guma w starych majtkach.

W tym momencie przy jej stoliku pojawiła się Marzena, koleżanka z grupy. Z gracją przycupnęła na rogu blatu, jakby odwiedziła ją w kawiarni, po czym nachyliła się i szepnęła konspiracyjnym tonem:

Ty przecież szukasz jakiejś fuchy, nie?

Alicja nawet nie oderwała wzroku od notatek, tylko skinęła głową, zaciskając usta w cienką kreseczkę. Liczyła każde minuty, które mogła poświęcić nauce.

No wymamrotała w końcu, starając się nie zgubić ani myśli, ani linijki w konspekcie. Ale z czasem cienko, Marzena, sama wiesz. Zajęcia do drugiej i nawet kata nie wcisnę.

Marzena się uśmiechnęła, jakby właśnie odkryła w automacie na korytarzu łakocie z ostatniej dostawy. Wzięła głęboki wdech, jakby zaraz miała powiedzieć coś naprawdę ważnego:

Słuchaj, znalazłam robótkę dla Ciebie idealną! No bo tak: mieszkam nad Bogdanem, to facet po przejściach, wdowiec albo w separacji, nikt nie wie, a plotek nie lubię. W każdym razie haruje w banku jak dziki osioł i szuka kogoś do opieki nad córkami, popołudniami. Od czwartej do ósmej, tak w sam raz.

Alicja w końcu oderwała wzrok znad notatek. Marzena kontynuowała z coraz większym entuzjazmem, widząc, że zainteresowanie rośnie:

Ty przecież dzieciaki kochasz, studiujesz na pedagogice, masz praktykę! Czterech młodszych braci wychowałaś, a to wiesz prezesowa wśród niań!

Alicja zamyśliła się, obracając długopis w palcach. Owszem, pomagała mamie przy młodszym rodzeństwie nikt jej nie zmuszał, a po cichu nawet to lubiła. Z drugiej strony: obcy dzieciak po rodzinnej tragedii to zupełnie inny kaliber

A ile mają lat? zapytała z troską szczerą, jak z reklamy serka wiejskiego.

Marzena złapała temat błyskawicznie:

Sześć, bliźniaczki, urocze jak pierogi na święta! Jest jeszcze starszy syn, ale Stasiek ma trzynaście lat i ciągle na judzie. To nawet własnego śniadania sobie nie zrobi, a co dopiero młodsze pilnować.

Ale czy w ogóle się nadaję? Alicja nerwowo postukiwała długopisem w blat. Przecież ja jeszcze licencjatu nie mam, tylko czwarty rok

Owszem bracia, praktyka w przedszkolu, własna miłość do dzieci jedno. Ale cudze dzieci, których musisz pilnować w zamian za złotówki i zaufanie To już nie gry komputerowe.

Marzena machnęła ręką z takim przekonaniem, jakby sama rekrutowała do NASA:

Nadajesz się! Bogdan mnie pytał wczoraj, czy kogoś nie znam. No to jak, dać mu twój numer?

Ton Marzeny był tak pełen pewności, że Alicja zawiesiła się na sekundę. Spojrzała na rozkładówkę, na zegarek (do następnej pary trzydzieści minut), po czym dotarło do niej: fucha blisko uczelni, elastyczny grafik, dzieci pewnie fajne!

Serce zaczęło jej bić szybciej z podekscytowania. Zaczerpnęła powietrza, dmuchnęła i podjęła decyzję z miną człowieka, który właśnie wykupił ostatni bilet na Openera:

Dobra, dawaj.

***

Alicja była poddenerwowana jak maturzysta w kolejce do komisji. Niby nie pierwszy raz miała dzieci na głowie, ale wiecie cudze to nie swoje, a dodatkowo egzamin z odpowiedzialności. Sześć razy sprawdziła, czy ma w torbie telefon, klucze, notatnik, przekąski dla dziewczynek i husteczki (niech się brudzą, dzieci muszą mieć dzieciństwo).

Poznanie Bogdana i dzieci przeszło nad wyraz gładko. Ojciec spokojny, miły, wszystko wyjaśnił. Dziewczynki Krysia i Iwonka początkowo wpatrzone w podłogę, chichrały się już po kwadransie i pokazywały rysunki. Chyba ją zaakceptowały, a i ona je polubiła.

Ale zaskoczyło ją coś innego sam Bogdan. Marzena nie wspomniała, że on taki miły i przystojny. Wysoki, z takim ciepłem w oczach, że nawet zimą by się nie zmarzło. Trochę miała do Marzeny żal za tę malutką niedopowiedzialność teraz musiała bardzo uważać, żeby nie spłonąć rumieńcem przy każdym jego spojrzeniu.

Alicja, skup się. To. Jest. Praca. Więc melduj się i nie podglądaj taty klientek, powtarzała sobie w duchu.

O, już jest przedszkole jak z katalogu małe, kolorowe, z placem zabaw. Bogdan uprzedził panie, że dzisiaj odbierze dzieci niania i wręczył pisemko dla świętego spokoju. Alicja odetchnęła, poprawiła włosy i ruszyła do bramy.

Na podwórku zamieszanie, dzieci biegają, sypią piaskiem i śmieją się głośno. Szybko wypatrzyła Krysie i Iwonkę przy huśtawkach. Od razu się zawahały i uśmiechnęły nieśmiało.

Przysiadła przy nich, żeby być na ich poziomie i zagadnęła:

To co, dziewczyny, idziemy do domu? Upiekę wam coś pysznego!

Krysia spojrzała na siostrę, potem śmiało do przodu:

A co upieczesz?

Hm Może placuszki z dżemem? Albo ciasteczka z czekoladą?

Iwonka od razu rozpromieniona:

Ciasteczka! Mogą być z czekoladą!

Ustalone machnęła Alicja, podając im ręce. Idziemy?

Po chwili ich malutkie dłonie znalazły się w jej. Wszystki stres zniknął niczym zaległy semestralny odpis, a do serca napłynęło ciepło. No, może się uda?

Bliźniaczki wymieniły spojrzenia sekundę, ale w tych oczach błyszczało więcej rozumu, niż nierzadko u dorosłych. Wszystko robiły synchronicznie: te same ręce za plecami, te same miny, nawet krok ten sam. Ale w spojrzeniu powaga, którą dorosły mógłby się ukryć przed szefem.

Alicja z rozczuleniem im się przyjrzała, ale zaraz przypomniała sobie rozmowę ze Staszkiem, najstarszym bratem dziewczynek. Poprzedniego dnia, jak dojrzały facet, odciągnął ją na bok i szepnął:

Kiedyś były inne otwarte, przytulały się do każdego. Po po tym jak nie ma mamy głos ugrzązł, ale podjął na nowo Nie wiedzą, co się stało. Myślą, że coś źle zrobiły.

Zapadła cisza, Staszek gapił się w okno, potem zebrał się w sobie:

Pytały ciągle: Czy to przez nas mama odeszła?. Próbujemy z tatą tłumaczyć, ale zamknęły się. Przestały się śmiać, nie dopuszczają nikogo. Dawniej pomagała babcia, ale teraz się rozchorowała. Tata musiał szukać niani.

Było w tym chłopięcym głosie tyle zmęczenia, zadziwiająco dorosłego. Alicja tylko skinęła głową w środku coś ścisnęło ją za gardło.

Ale ze mną szybko złapały kontakt, lekko się uśmiechnęła Zaraz były zabawy, na początku trochę nieufne, potem śmiechu było tyle, że sąsiedzi mogli mieć pretensje. Pokazałam im kilka sztuczek z chusteczką, śmiały się w głos.

Staszek patrzył na nią z powagą recenzenta programów reality-show, potem dodał:

To dlatego tata cię wybrał. Od razu widać, że się dogadałyście. Tylko proszę, nie zawiedź nas.

Była w tym spojrzeniu cała tęsknota i lęk, której dorosłym bardzo trudno dotknąć. Alicja wzięła to serio:

Słowo. Postaram się sprawić, żeby znowu się śmiały.

Staszek odetchnął, wykrzywił usta w lekkim uśmiechu i, jakby dopiero teraz sobie przypomniał, że jest dzieciakiem:

Mogę czasem z nimi posiedzieć, jak nie mam judo. Znam tyle bajek!

Pewnie, będą przeszczęśliwe, zapewniła Alicja.

***

Minęły dwa miesiące, odkąd Alicja została nianią w rodzinie Kwiatkowskich. Dużo się zmieniło: dziewczynki coraz mniej bały się kontaktu z innymi, a coraz częściej rzucały jej się na szyję z okrzykami Ala, pobaw się z nami!. Jak tylko zbliżała się pora rozstania, zatrzymywały ją za nogawkę jakby już nigdy miała nie wrócić.

Wieczorem, jak zawsze, Alicja zbierała porozwalane zabawki, mrucząc pod nosem nową piosenkę. Krysia i Iwonka siedziały na kanapie, patrząc na nią złotymi oczami szczeniaczków.

Zostań z nami! wrzasnęła nagle Krysia, przytulając ją do pasa z siłą, którą tylko sześciolatka potrafi z siebie wykrzesać. I tak nie masz co robić w domu!

Alicja przystanęła z kubkiem, po czym zachichotała, przytulając malutką dziewczynkę.

Niestety, muszę się pouczyć. Jutro zajęcia, prace domowe, wiecie jak to jest Ale jutro będę znowu i nawet nie zdążycie za mną zatęsknić!

Iwonka natychmiast dołączyła do uścisku:

Już za tobą tęsknimy! Zostań!

Spojrzała na ich ogromne, proszące oczy. Przykucnęła, znów na ich poziomie:

A gdzie niby będę spać? Przecież w waszym pokoju się nie zmieszczę.

Krysia podumała sekundę, po czym rozpromieniła się jak na hasło pączki za darmo:

Tata ma dużą kanapę, możesz spać u niego!

Iwonka wtórowała entuzjastycznie:

Tak! Tata wraca późno, na pewno nie będzie miał nic przeciwko!

Alicja ledwo powstrzymała śmiech. Miała świadomość, że to dziecięca prostota chęć posiadania ukochanej niani na wyłączność. Ale wyobraźnia jak na złość pracowała: dom Kwiatkowskich nocą, ciepło lampki, rozmowa z Bogdanem przy czarnej herbacie Oczywiście nie w jego łóżku (Boże uchowaj!), tylko z nim, po prostu, rodzinny wieczór.

Pokręciła głową, sama siebie stopując. Alicja, halo, to nie M jak miłość. Pracujesz tu, nie bywasz! Szybko zebrała swoje rzeczy, rzuciła dziewczynkom buziaka, obiecała przyjść wcześniej i z ulgą pomaszerowała do windy.

Na dworze, wciągając wieczorne, krakowskie powietrze, próbowała się uspokoić. Róże na policzkach dalej się jarzyły, ręce nerwowo miętoliły pasek torebki.

Z całego tego zamieszania nie umknęło uwadze Staszkowi. Obserwował siostrę zza rogu, z satysfakcją godną egzaminatora. Zauważył już dawno, jak atmosfera w domu się zmienia, gdy przychodzi Alicja. Tata patrzy na nią inaczej, ona na niego; jedno drugiemu się czerwieni, jakby byli nastolatkami.

No, tata mój ma szansę pomyślał Staszek. Marzył, żeby w domu znowu pojawiła się kobieta nie tylko niania, ale ktoś, kto sprawi, że tata będzie szczęśliwy. A Alicja była do tego idealna: cierpliwa, serdeczna, z sercem ze złota.

Ale czemu żadne z nich nie zrobi pierwszego kroku? dziecięca logika zawiodła. Dorośli, a wstydzą się bardziej niż ja na balu.

W końcu wieczorem, gdy Bogdan wrócił z pracy, Staszek uznał, że czas przejąć stery. Zajął strategiczną pozycję naprzeciw taty i rzucił:

Tata, a ty się ociągasz jakbyś się bał! wyjechał z grubej rury, splatając ręce na piersi.

Bogdan oderwał wzrok od papierów i spojrzał na syna z miną niedźwiedzia, któremu zabrali miód:

O co chodzi, młody?

O Alicję. Przecież ją lubisz, to zaproś ją w końcu na randkę! Tylko nie mów, że nie widzisz, jak ona na ciebie patrzy!

Bogdan zakrztusił się własnymi myślami, poczochrał się po głowie:

Synu To nasza niania. Dobrze jest, dopóki dziewczynki ją lubią.

Przestań Staszek już był na wyżynach cierpliwości. Obserwuję was od miesięcy. Jesteście jak dzieci z przedszkola. Kocham, ale nie powiem. Proste: Alicja, pójdziemy do kina?. Tylko tyle!

Bogdan rozparł się w fotelu, przetarł twarz ręką.

To nie takie łatwe, Staszek. Nie chcę rozbijać tego, co mamy. Gdyby przez moje uczucia niania odeszła, dziewczynki by tego nie zniosły.

Zamknął oczy i widział: Krysia przytulająca się do Alicji, Iwonka biorąca ją za rękę, siebie samego niewolnika własnej wątpliwości. A co jeśli wszystko popsuje?

Staszek był już nie do zatrzymania. Nachylił się, wbijając wzrok w tatę jak trener w piłkarza:

Alicja jest w tobie zakochana! Słowo daje. Tylko się boi, bo tu pracuje. Zrób pierwszy krok nic nie tracisz!

Bogdan wykrzywił usta w porozumiewawczym półuśmiechu.

Tak sobie gadasz A jak się pomylę i wyjdzie głupio?

Nie idź z grubej rury. Zaproś ją całą bandą do parku albo na lody. Wszyscy razem. Sam zobaczysz będzie okej, a jak nie, to przynajmniej dzieci się wybiegały. Potem możesz ją kiedyś zaprosić sam.

Bogdan pomyślał A może faktycznie? Park, lody, luźna atmosfera. Może i lepiej.

A co ty, młody, myślisz, to się sprawdzi?

Świetnie! Ale musisz spróbować, tato.

Bogdan uśmiechnął się tym razem już naprawdę. W głowie narysował się plan: park z fontanną, kawiarnia z lodami pistacjowymi

No to spróbujemy. Ale jak coś pójdzie nie tak

Mama z nieba nie patrzy mrugnął Staszek. Dam radę.

Chłopaki wymienili spojrzenie, po czym roześmiali się głośno. W tym czasie zza drzwi dobiegały chichoty dziewczynek bawiły się w chowanego z Alicją. Bogdan słuchał i robiło mu się ciepło na duszy. Może czas zaryzykować?

***

Parę dni później Bogdan lekko się denerwował. Słowa Staszka krążyły mu po głowie, jakby miał w niej poważną awarię. Zero ukrywania Alicja rzeczywiście się rumieniła na jego widok, a uśmiech, którym go częstowała, topiłby śnieg na Morskim Oku.

Może faktycznie coś do mnie czuje a ja to przegapiłem? myślał, przekraczając drzwi mieszkania.

Z pokoju dochodził śmiech ten prawdziwy, na który czeka się jak na obietnicę obniżki czynszów. Cicho postawił aktówkę i nastawił uszu.

Alicja, powiedz, że nasz tata jest najfajniejszy! upominała się Krysia, prowokowana przez młodsze rodzeństwo.

Jasne, najfajniejszy, potwierdziła niania, plecąc warkocz z blond włosków Krysii.

Dobry, kochany wyliczała z powagą. Alicja na każdy przymiotnik kiwała.

I przystojny, prawda? podpuszczała Iwonka.

Bardzo przystojny, potwierdziła z rozkojarzenia, po czym zorientowała się, co powiedziała. Poliki upiekły ją jak drożdżówki w piekarniku.

Spróbowała zmienić temat, nieudolnie:

Macie najlepszego tatę na świecie i on was bardzo kocha.

My też! A Ty? nie ustępowała Iwonka.

Ja wymruczała Alicja, szukając wyjścia ratunkowego. Dziewczynki, może coś upieczemy?

Zamieszała w kuchni szybciej niż wieczorny tramwaj.

W tym momencie do pokoju wszedł Bogdan. Zauważył, jak niebieskie oczy Alicji zalśniły na jego widok.

A może dzisiaj rodzinny wypad na pizzę? zaproponował z uśmiechem. Dziewczynkom się przyda coś innego.

Jasne, odpowiedziała, wciąż nieco różowa.

Reszta już była kwestią momentu: okrzyki Pizza! Lody! Park trampolin!.

Bogdan szepnął do Alicji:

Co pani na to? Myślę, dzieciakom przyda się trochę zmian.

Super pomysł, zamrugała, wciąż trochę speszona.

Może już teraz? Początek jest, tylko reszta kroku zrobić pierwszy krok.

***

Minęło parę miesięcy. W rodzinie Kwiatkowskich zmianiło się więcej, niż początkowo mogło się wydawać. Co zaczynało się niewinnymi wypadami na całą ferajnę, stało się codziennością. Bogdan i Alicja coraz częściej zostawali razem po wieczornym bajku: herbata, cicha pogaduszka, śmiechy z wyczynów dziewczynek.

Początkowo próbowali udawać, że to po prostu praca. Ale życie ma swoje plany uczucia nie da się wrzucić do szufladki i zamknąć na klucz.

Staszek czuł się jak strateg trzymał kciuki i tylko czekał, aż ktoś powie kocham. Bogdan przestał wyglądać jak zmęczony urzędnik, a Alicja coraz częściej śmiała się bez tej nieśmiałej czerwieni na policzkach.

Pewnego wieczoru, gdy dzieci już spały, siedzieli na kanapie w półmroku, przy dwóch filiżankach chłodnej herbaty.

Wiesz zaczął Bogdan, patrząc na maleńkie światełka girlandy nad oknem chciałem ci coś powiedzieć

Alicji serce stanęło, potem ruszyło na pełnych obrotach. Popatrzyła na niego z oczekiwaniem i lekkim strachem.

Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie. Bez twojego śmiechu, opieki nad dziećmi Ja kocham cię. Chcę, żebyś była z nami na zawsze. Nie tylko jako niania, ale jako moja żona.

Alicja zamknęła oczy na sekundę. Potem szepnęła:

Ja też cię kocham. I chcę tu zostać na dobre.

***

Ślub nie miał nic z wielkiej gali proste przyjęcie pod Krakowem, w kawiarni pełnej kwiatów i baloników. Najważniejsi byli bliscy, reszta nie miała znaczenia. No i oczywiście: Krysia, Iwonka i Staszek.

Siostry w różowych sukienkach sypały płatki róż, potem serio trzymały poduszeczkę z obrączkami.

Tata, wyglądasz jak książę (nie Dratewka) szepnęła Krysia, gdy Bogdan cmoknął ją w czoło.

A Alicja to wróżka! dodała Iwonka.

Staszek, dumny jakby właśnie wygrał olimpiadę, mruknął:

No i co, tata, mówiłem, że się uda.

Bogdan uścisnął mu ramię i popatrzył prosto w oczy Alicji ze szczęściem i spokojem, jakiego nie czuł od dawna.

Teraz jesteśmy rodziną, powiedziała Alicja cicho, splatając palce z jego.

Potem był obiad, żarty, tańce, dzieci biegające między stolikami, wyżerające pierwszy tort bo jak już robić ślub, to z fasonem.

Wieczorem zrobili sobie herbatę i wyszli na taras, popatrzeć na gwiazdy.

To był najpiękniejszy dzień w moim życiu, powiedziała Alicja, wtulając się w męża.

Mój też. Ale najlepsze jest to Bogdan westchnął szczęśliwie że takich dni przed nami będzie jeszcze cała masa.

I patrząc na niego, Alicja wiedziała: wszystkie lęki i niepewności zostały z tyłu. Teraz po prostu była szczęśliwa. U siebie. W domu. Z rodziną, którą sobie wyśniła.