Nie tylko niania – czyli jak studentka pedagogiki, czworo braci i praca u samotnego taty z dwiema rozrabiakami bliźniaczkami i nastoletnim sportowcem zmieniły życie rodziny Morozów (i odrobinę – jej własne)

Nie tylko niania

Alicja siedzi w bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego, otoczona stosem podręczników i zeszytów. Jej palce szybko przewracają strony notatek, a wzrok ślizga się po linijkach usiłuje zapamiętać jak najwięcej tuż przed sprawdzianem. Prowadzący słynie z nieustępliwości: kto obleje kartkówkę, ma niemal zapewnioną poprawkę. Alicja nie może sobie na to pozwolić już i tak ten semestr to dla niej prawdziwa walka z czasem.

Przy jej stoliku pojawia się Marta, koleżanka z roku. Usiadła na blacie i nachyla się do Alicji, cicho mówiąc:

Szukasz jakiejś pracy, prawda?

Alicja na chwilę odrywa się od notatek, kiwa głową, ale nie odpowiada słowem, wracając zaraz do książki. Z czasem jest krucho, a materiału kupa.

Mhm wyciska z siebie w końcu, starając się nie wypaść z toku myśli. Tylko u mnie to wszystko rozbija się o czas, sama wiesz. Mamy zajęcia do drugiej codziennie, nie mogę opuścić żadnych.

Marta uśmiecha się ze zrozumieniem. Wie, jak poważnie Alicja podchodzi do nauki. Po chwili kontynuuje, już z wyraźniejszym ożywieniem:

Znam świetną opcję dla ciebie. Mój sąsiad jest samotnym ojcem, tak wyszło żona zmarła parę lat temu, ale nie jestem pewna szczegółów dziewczyna macha ręką, wyraźnie próbując odgonić plotki. Potrzebuje pilnie niani na popołudnia. Od szesnastej do ósmej wieczorem.

Alicja wreszcie odkłada długopis i spogląda na przyjaciółkę. Marta czuje, że ją zaintrygowała, więc ciągnie:

Lubisz dzieci, studiujesz pedagogikę, masz doświadczenie czterech młodszych braci! To atut.

Alicja zamyśla się. Dzieci zawsze wywoływały w niej ciepło, sama nieraz pomagała mamie przy rodzeństwie, nikt jej nie zmuszał czasem bywało trudno, ale przynosiło jej radość.

W jakim wieku są dzieci? pyta, a w jej głosie słychać prawdziwą troskę.

Nerwowo obraca w dłoniach ołówek, rozważając propozycję Marty. Praca niani to pokusa, ale i strach. Czy sobie poradzi? Przecież to odpowiedzialność. Dogadać się z dzieckiem po rodzinnej tragedii to wyzwanie.

Bliźniaczki, około szóstej wiosny odpowiada szybko Marta. Bogdan ma jeszcze syna, ale to już nastolatek, nie wymaga opieki przypomina sobie twarz zmęczonego chłopaka, próbującego panować nad niesfornymi siostrami. Staszek ma trzynaście, jest sportowcem, nie ma go praktycznie w domu wiecznie na treningach.

Ale czy mnie przyjmą? Alicja pyta niepewnie, stukając ołówkiem w stół. Przecież jeszcze nie mam dyplomu, dopiero czwarty rok, praktyki w przedszkolu i opieka nad braćmi to jednak coś innego niż obce dzieci pod opieką.

Marta wzrusza ramionami z uśmiechem:

Oj, jasne, że przyjmą! Bogdan wczoraj mnie prosił, żebym kogoś znalazła. Mogę podać mu twój numer?

Z bijącym sercem Alicja patrzy na notatki, zegarek już tylko pół godziny do kolejnych zajęć A jednak czuje, że to może być odpowiedź na jej potrzeby. Praca blisko uczelni, elastyczne godziny, a dzieci pewnie rozkoszne.

Serce wali z ekscytacji i lekkiego strachu. Głęboko oddycha, prostuje się i mówi stanowczym głosem:

Dawaj!

********************

Alicja przeżywa niezłe nerwy dzisiaj pierwszy dzień w nowej roli. Pomagała w domu, ale to co innego: tu za dzieci odpowiada przed zupełnie obcym człowiekiem. Kilka razy upewnia się, czy ma wszystko w torebce: telefon, klucze, notatnik, przekąski dla dziewczynek. Jest gotowa.

Wczorajsze pierwsze spotkanie z Bogdanem i dziećmi przebiegło zaskakująco miło. Bogdan jest opanowany, sympatyczny, dokładnie tłumaczy wszystkie zasady i plan dnia. Dziewczynki Ania i Ola początkowo nieśmiałe, schowane za tatą, po kwadransie już głośno opowiadają o swoich rysunkach, pokazując je Alicji. Wygląda na to, że się polubiły. Sama Alicja nie umie powstrzymać uśmiechu na widok ich naturalności i figlarności.

Jednak najbardziej zaskakuje ją sam Bogdan. Marta nie wspomniała, że jest tak przystojny. Wysoki, z ciepłym spojrzeniem i łagodnym uśmiechem, skromny i naturalny. Alicja w duchu gani Martę za drobne przemilczenie tej informacji teraz musi się pilnować, żeby nie rumienić się na widok taty dziewczynek.

Tylko nie strac głowy, mobilizuje siebie w myślach. To praca, czysta praca.

Jest już pod przedszkolem niskim, kolorowym, z placem zabaw. Rano Bogdan poinformował wychowawczynie, że dziś dzieci odbiera niania i wręczył Alicji upoważnienie. Oddycha głęboko, poprawia włosy i rusza przez furtkę.

Na podwórku szum dzieci śmieją się, bawią w piasku, na huśtawkach. Alicja dostrzega Anię i Olę rozmawiają przy huśtawkach, zauważają nową nianię, uśmiechają się nieśmiało.

Alicja podchodzi powoli, kuca, by znaleźć się na ich poziomie i uśmiecha się ciepło:

No to co, dziewczynki, idziemy do domu? Upiekę wam coś pysznego.

Ania zerka na Olę, potem ostrożnie podchodzi:

A co upieczesz? pyta z lekkim powątpiewaniem.

Hmm Alicja udaje, że się zastanawia. Może naleśniki z konfiturą? Albo ciasteczka z kawałkami czekolady?

Ola ożywia się błyskawicznie:

Ciasteczka! Najlepiej z czekoladą!

To ustalone Alicja wyciąga do nich ręce. Idziemy?

Po chwili dziewczynki wkładają dłonie w jej dłonie. W tym momencie Alicja czuje, jak niepokój ustępuje miejscu cieple. Może się uda?

Siostrzyczki uśmiechają się do siebie, przesyłając sobie porozumiewawcze spojrzenia i choć to tylko ułamek sekundy, spojrzenie to pełne jest niedziecięcej dojrzałości. Zawsze wszystko robią razem: gesty, uśmiechy, nawet kroki.

Alicja aż się zamyśla z zachwytu, po czym przypomina sobie słowa starszego brata dziewczynek Staszka. Poprzedniego dnia zabrał ją na bok i niemal szeptem powiedział to, czego Bogdan może nawet nie chciał wypowiedzieć na głos.

Kiedyś były zupełnie inne, mruczał Staszek, szarpiąc za rąbek T-shirtu. Otwarte, przylepy przytulały się do każdego. Po tym, jak po śmierci mamy urywa, ale zaraz się zbiera: Nie do końca rozumieją, co się stało. Myślą czasem, że zrobiły coś złego.

Zawiesza na chwilę wzrok, potem mówi odrobinę twardziej:

Często płakały i pytały: Czy byliśmy tak źli, że mama musiała nas zostawić? Z tatą tłumaczymy im, że to nie ich wina, że mama bardzo je kochała. Ale zamknęły się. Przestały się uśmiechać, nie wpuszczają do siebie obcych. Babcia dawniej nam pomagała, ale teraz sama jest chorowita, ojciec musiał zatrudnić nianię.

Staszek mówi ze zmęczeniem, ale i z odpowiedzialnością opieka nad siostrami i wsparcie dla ojca to dla niego oczywistość.

Alicja wtedy tylko przytakuje, czując ścisk w sercu. Teraz, patrząc na Anię i Olę, czuje jeszcze bardziej, jak delikatną powierzono jej misję.

Ze mną szybko się przełamały, uśmiecha się cicho Alicja. Zagrałyśmy w teatrzyk z chusteczką, śmiały się do łez

Staszek patrzy na nią przenikliwie, oceniając szczerość. Wreszcie, bardzo poważnie, mówi:

Dlatego tata wybrał ciebie. Od razu zobaczył, że was polubiły. Tylko nie zawiedź nas, dobrze?

W jego oczach aż kipi od nadziei i niepokoju. Alicja czuje, jak ściska gardło, jednak odpowiada spokojnie i z przekonaniem:

Postaram się. Zrobię wszystko, żeby znowu się uśmiechały.

Staszek rozluźnia się i, przypominając sobie, że nadal jest dzieckiem, zmienia ton na swobodniejszy:

Będę też czasem im czytał bajki, jak nie będę na treningach, bo w tym jestem niezły.

Oczywiście, odpowiada ciepło Alicja. Będą zachwycone.

****************

Od dwóch miesięcy Alicja pracuje u Morawskich. Dużo się zmieniło: Ania i Ola z każdą wizytą coraz mniej nieufne, coraz bardziej przywiązane. Wita ją wybuchami radości, przytulają się, opowiadają nowinki i nie chcą oddawać, gdy czas niani dobiega końca.

Tego wieczoru, jak zwykle, Alicja szykuje się do wyjścia. Sprząta wspólnie z dziewczynkami zabawki po szaleństwie i cichutko nuci piosenkę, której się dziś uczyły. Ania i Ola siedzą na kanapie z niepocieszonymi minami.

Zostań z nami! nagle wyrywa się Ania, wskakując na Alicję i obejmując ją w pasie. Po co ci wracać do domu?

Alicja na chwilę zamiera, po czym z rozbawieniem nachyla się do dziewczynki i tuli ją do siebie.

Muszę się uczyć do zajęć, kochanie wyjaśnia łagodnie. Jutro mam wykład, muszę powtórzyć materiał, dokończyć zadania. Ale jutro wrócę, nawet szybciej, tak że nie zdążycie zatęsknić! obiecuje wesoło.

Ale już Ola nie słucha również podbiega do Alicji i razem z Anią wieszają jej się na szyi.

My już tęsknimy! mówi Ola prosto z serca. Zostań!

Alicja patrzy na dwa rozżalone spojrzenia i czuje, jak topnieje jej serce. Przysiada przed nimi.

Ale gdzie będę spała? Nie zmieszczę się z wami w pokoju!

Ania marszczy brwi, rozważa przez moment, po czym woła podekscytowana:

U taty w pokoju jest duże łóżko! Zmieścisz się!

Ola zaraz dodaje:

Tak! Tata często pracuje do nocy, na pewno nie będzie mu przeszkadzać!

Alicja ledwie powstrzymuje uśmiech. Wie dobrze, że dziewczynkom chodzi tylko o bliskość i że niczego nieświadomie mówią o spaniu w sypialni ojca Jej wyobraźnia jednak płata figle przed oczami wprost staje jej wieczorny dom Morawskich, rozmowy przy herbacie z Bogdanem, ciepłe światło

Natychmiast karci się w myślach. To tylko praca. Jesteś nianią, nie gościem! ostrzega siebie. Szybko pakuje rzeczy, raz jeszcze przytula dziewczynki i wychodzi, obiecując jutro przyjść szybciej.

Na zewnątrz oddycha głęboko, próbując ochłonąć z rumieńca. Jest rozkojarzona, poprawia włosy, nerwowo bawi się paskiem torebki.

Z korytarza obserwuje ją Staszek nastolatek z wyraźnie zadowolonym uśmiechem. Od dawna zauważył, jak zmienia się atmosfera w domu, gdy Alicja się pojawia ojciec rozpromienia się na jej widok, dziewczynki też. Samą Alicję łatwo wyprowadzić z równowagi. Staszek nie ma wątpliwości jego tata musi tylko odważyć się zrobić pierwszy krok.

Ciekawe, czy w końcu się odważy rozważa z rozbawieniem. Zawsze marzyło mu się, żeby w domu znów była kobieta nie tylko niania, ktoś, kto da im wszystkim szczęście. Alicja pasuje idealnie: ciepła, cierpliwa, oddana dzieciom.

Dorośli to takie pokrętne typy myśli Staszek.

Wieczorem, gdy Bogdan wraca z pracy, Staszek stawia sprawę jasno. Czeka, aż ojciec zdejmie kurtkę i wejdzie do salonu, po czym siada naprzeciw i poważnie zaczyna:

Tato, dlaczego się ociągasz? rzuca znad założonych rąk.

Bogdan zaskoczony patrzy z pytaniem:

O co ci chodzi?

O Alicję! Widzisz jak na nią patrzysz? Widzisz, jak ona na ciebie? Przestańcie już się tak kręcić w kółko i zaproś ją do kawiarni, czy coś!

Bogdan przez chwilę milczy, potem się czerwieni i pociera dłonią czoło:

Synu, to nie takie proste. Alicja jest nianią, dzieci ją uwielbiają i to najważniejsze

Akurat! przerywa mu Staszek. Widzisz, jak się rumieni jak tylko na nią spojrzysz? Wstydzi się, bo jest tu pracą, ale jest w tobie zakochana! Spróbuj, tato. Najwyżej nic się nie stanie ale przynajmniej spróbujesz.

Bogdan uśmiecha się niepewnie syn tak mówi, jakby sam miał setki randek za sobą.

Łatwo ci mówić A jeśli ją urazę? To nie film, Staszek.

Nie trzeba od razu wszystkich deklaracji! Staszek nie odpuszcza. Zabierz nas wszystkich do parku albo do kawiarni. Bez spiny rodzinnie.

Bogdan zamyśla się. Może to nie taki zły pomysł? Bez presji, za to w luźnej, codziennej atmosferze.

Myślisz, że się uda? pyta jeszcze z wahaniem.

Uda się! kiwa z przekonaniem nastolatek. Zobaczysz, samo pójdzie. Potem najwyżej wyjdziesz z nią sam.

Bogdan poważnie przytakuje, patrząc przez okno. W głowie pojawia się myśl o parku, lodziarni, czy ulubionej kawiarni dziewczynek. Oddycha głęboko i wreszcie uśmiecha się szczerze.

Zgoda. Sprawdzimy twój plan. Ale obiecaj, że nie będziesz mi potem dokuczać!

Obiecuję śmieje się Staszek.

W tym momencie z sąsiedniego pokoju dobiega śmiech Ani i Oli grają z Alicją w chowanego. Bogdan czuje, jak w sercu robi się ciepło. Może warto zaryzykować?

***********************

Bogdan od kilku dni krąży myślami wokół rozmowy ze Staszkiem. Przypomina mu się reakcja Alicji: czerwieni się, odwodzi wzrok. Czy naprawdę tego nie zauważał, czy bał się przyznać?

W drzwiach wita go śmiech dzieci dźwięk, który tak bardzo w ich domu zniknął po śmierci żony. Ostrożnie zdejmuje buty, wchodzi cicho.

Alicja, powiedz, że nasz tata jest najlepszy na świecie! woła Ania, naprowadzana przez siostrę i brata.

Oczywiście, że najlepszy odpowiada od razu Alicja, nie przerywając robienia Ani warkocza.

Opiekuńczy, dobry powtarza Ania z powagą, a Alicja przytakuje do rytmu.

I przystojny, prawda? dodaje Ola, patrząc na nią prześmiewczo.

Bardzo przystojny odruchowo rzuca Alicja i natychmiast się rumieni.

Zbiera się w sobie, stara ukryć zakłopotanie:

Wasz tata jest po prostu najlepszym tatą na świecie. I bardzo was kocha.

A my go też, a ty? nie puszcza tematu Ola.

Co ze mną? żartuje Alicja, poprawiając pasmo włosów.

Ty kochasz naszego tatę? rzuca Ola z prostolinijną dosłownością.

Nagle zapada cisza nawet Staszek przerywa swoje. Alicja robi się czerwona, rozgląda się ze zmieszaniem.

Ja ja Ojej, która godzina! wyskakuje nagle i pędzi do kuchni. Muszę zrobić kolację! Pomagacie?

Dziewczynki zaraz lecą do niej. Tymczasem Bogdan wchodzi do pokoju i widzi, jak Alicja promienieje, gdy go zauważa.

Może dziś zjemy razem na mieście? proponuje z delikatną czułością. Wszystkim nam przyda się trochę rozrywki.

W pokoju wybucha entuzjazm: dziewczynki skaczą, pytają o lody, atrakcje. Alicja stoi z boku, uśmiecha się.

Będzie pani miała ochotę? pyta Bogdan ciszej.

Jasne, to dobry pomysł odpowiada cicho, wciąż z lekkim rumieńcem.

Może to ten moment, o którym mówił Staszek? Małe, wspólne wyjście jako początek czegoś więcej?

************************

Mija kilka miesięcy. W domu Morawskich wiele się zmienia wyjścia do parku, na festyny, do kawiarni z początku ostrożne, wreszcie stają się codziennością. Bogdan i Alicja zostają czasami dłużej po tym, jak dzieci już śpią: przy herbacie, rozmowach, śmiechu.

Z początku oboje próbują trzymać dystans, jakby relacja ich nie dotyczyła, lecz z każdym tygodniem już trudniej to udawać.

Staszek widzi, że plan się udał: ojciec jest pogodniejszy, Alicja już się nie rumieni, a jej uśmiech jest szczery i pełen spokoju.

Jednego wieczoru, gdy dzieci już śpią, Bogdan i Alicja siedzą razem na kanapie. Na stoliku stygną dwie herbaty, a światła są przygaszone.

Wiesz zaczyna Bogdan, patrząc na cichą girlandę światełek już nie wyobrażam sobie życia bez ciebie, bez twojego śmiechu i ciepła. Kocham cię. Chcę, żebyś została nie tylko opiekunką, ale moją żoną.

Alicja przymyka oczy na sekundę, oswajając wzruszenie. Potem odpowiada cicho, ale odważnie:

Ja też cię kocham. I bardzo chcę tu być. Z wami.

*************************

Przygotowania do ślubu nie trwają długo nie chcą wielkiej fety, najważniejsze, by być razem.

W słoneczny dzień w niewielkiej restauracyjce pod Warszawą zbierają się najbliżsi rodzina, kilkoro przyjaciół, parę koleżanek z pracy. Ale najważniejsze role mają Ania, Ola i Staszek.

Dziewczynki w różowych sukienkach z kokardami wyglądają jak małe królewny. Na ceremonii z powagą wręczają poduszeczkę z obrączkami.

Tato, dziś wyglądasz jak książę szeptała Ania, gdy Bogdan całuje ją w czoło.

A pani Alicja to nasza wróżka! dodaje Ola, zerkając z zachwytem na pannę młodą.

Staszek stoi przy ojcu, prosty, wyprostowany, w oczach radość.

No i co mówiłem, tato szepcze, gdy urzędnik kończy przysięgę wiedziałem, że się uda.

Bogdan śmieje się, ściska syna za ramię. Oczy zwracają się ku Alicji. Ona uśmiecha się z taką miłością i szczęściem, że na krótką chwilę brakuje mu tchu.

Od dziś jesteśmy jedną rodziną mówi cicho Alicja, splatając palce z jego palcami.

Potem świętują: obiad, uśmiechy, toasty, dzieci co chwila podbiegają do nowożeńców, tarmoszą, chcą przytulania. A gdy przynoszą tort, Ania i Ola koniecznie chcą być pierwsze do gryza.

Wieczorem, kiedy rodzina powoli się rozchodzi, Bogdan i Alicja zostają sami na tarasie. Nad głowami migocą gwiazdy, a powietrze pachnie kwiatami.

Chyba to był najszczęśliwszy dzień w moim życiu mruczy Alicja, opierając się o męża.

I w moim odpowiada, przytulając ją mocno. Najważniejsze, że przed nami jeszcze wiele takich dni.

Uśmiecha się do niego i wie wszystko, co było trudne i niepewne, zostaje za nimi. Teraz mają rodzinę, siebie nawzajem i przyszłość, którą zbudują razemNa tarasie rozlega się stukanie drobnych stóp Ania i Ola, jeszcze w sukienkach, zbiegają do rodziców, a zaraz za nimi wychyla się Staszek z kubkiem herbaty. Wszyscy razem wpatrują się w rozgwieżdżone niebo, głośno wypowiadając życzenia przy pierwszej spadającej gwieździe.

Życzę sobie, żebyśmy zawsze byli razem mówi z powagą Ania.

Ja, żeby niania już zawsze była nasza, a nie tylko nianią dodaje cichutko Ola.

Staszek przewraca oczami, ale uśmiecha się pod nosem.

A ja zaczyna, ale Alicja obejmuje go, przytulając z całą siłą, jakiej potrzeba starszemu bratu, który tak długo był samotną podporą.

Ty już nic nie musisz mówić, Staszku szepcze. Wszystko się spełniło.

Śmieją się, rozmawiają, opowiadają sobie historie, aż noc staje się zupełnie cicha. Dom, który kiedyś pełen był tęsknoty i ciszy, teraz wypełnia ciepło dźwięki, których tak bardzo brakowało. Każde z nich dzieci, Bogdan i Alicja wie, że ich życzenie się spełniło: mają rodzinę, nie tylko na papierze, ale w sercu.

Jeszcze przez chwilę siedzą razem, zanim dzieci, zmęczone wrażeniami, zasypiają w ramionach rodziców. Alicja z Bogdanem niosą je delikatnie do łóżek, całując czule na dobranoc.

Kiedy dom już cichnie, Bogdan ściska Alicję za rękę w progu sypialni.

Zawsze mówiłaś, że jesteś tylko nianią, szepcze z uśmiechem ale od dziś jesteś sercem tego domu.

Alicja uśmiecha się przez łzy szczęścia, wtula się w jego ramiona, wiedząc, że właśnie tak miało być. W tej zwyczajności, wśród dziecięcych śmiechów i cieple rodzinnego domu, odnaleźli swoje nowe, nieoczekiwane szczęście. I już wiedzieli, że to dopiero początek wspólnej opowieści tej, którą każdego dnia będą pisać razem, nie tylko dla siebie, ale i dla dzieci, które wreszcie znów nauczyły się marzyć i śmiać.