Nie tych spotykamy, nie za tych wychodzimy – Opowieść o kobiecej sile, życiu pomiędzy wsią a miastem, rodzinnych trudnościach i poszukiwaniu prawdziwego szczęścia w polskiej codzienności

Nie tych spotykamy, nie za tych wychodzimy za mąż

Wiesz co, życie to taki długi, pokręcony trakt, i czasem się wydaje, że los zawsze jakoś nam go układa przed tym nie uciekniesz. Każdy nosi swój los, swoją prawdę. Jadzia dorastała w typowo babskim domu, można by powiedzieć: królewny trzy, a zamku brak. Tak naprawdę zwykły dom na wsi, z kawałkiem ogródka, drewutnią, wodą ze studni i wiecznym nawałem roboty.

Babcia Aniela mieszkała we wsi od zawsze, męża straciła wcześnie, córka Barbara matka Jadzi została z nią, bo ją facet zostawił, kiedy Jadzia miała dwa lata. Tak to u nich wyglądało: babski świat. Jadzia już jako mała dziewczyna umiała wydoić krowę, wypielić grządki, gar kompotu ugotować.

Aniela miała już dobrze ponad pięćdziesiątkę, kiedy zmęczona po powrocie z PGR-u mruknęła:

Basia, córeczko, ile jeszcze można…

Mamo, a co się stało? zapytała Barbara, a Jadzia zaraz podbiegła.

Po prostu mam dość urobienia się po pachy Gnojówki ładować łopatą, marzyć o innym świecie… Czy nam się nie należy lepsze życie? pogładziła spracowane dłonie.

I co proponujesz, mamo?

Sprzedajmy wszystko i jedźmy do miasta. Trochę grosza uzbierałam przez lata. Kupimy sobie mieszkanie.

Babciu, ja się zgadzam! podskoczyła Jadzia. Ja chcę do miasta, marzę o tym!

I tak zrobili. Aniela miała starszego brata, Stefana, w Poznaniu. Zatrzymały się u niego.

Damy wam jeden pokój na początek krzątała się jego żona. Jak już znajdziecie mieszkanie, to się przeprowadzicie.

Rodzina była życzliwa, nie było żadnych fochów. Barbara zaraz zaczęła szukać mieszkania, i Stefan pomógł. W końcu coś się trafiło, przeprowadziły się.

Remont by się przydał wzdychała Aniela ale wszystko, co mieliśmy, poszło na metry kwadratowe. Z czasem ogarniemy.

No, mamo… poparła ją Basia. A ja zaczynam jutro pracę w piekarni, muszę jeszcze Jadzię do szkoły zapisać, do końca lata niewiele zostało. Tu niedaleko jest podstawówka, akurat po drodze do zakładu.

To ja z Jadzią pójdę do szkoły przejęła inicjatywę Aniela bo ty teraz nie będziesz miała czasu, robota czeka…

Jadzię przyjęli od razu do szóstej klasy. Naprawdę szkoła była blisko i Jadzia aż się rwała do nauki.

Babciu, bardzo chcę się uczyć w tej miejskiej szkole, będę się starać! obiecywała.

Kiedy Barbara wróciła po pierwszej zmianie, matka ją ucieszyła:

A mnie przyjęli na sprzątaczkę do tej samej szkoły, co nasza Jadzia. Popracuję, ile starczy mi sił, pieniądze nam się przydadzą.

Mamuś, masz przecież emeryturę, już odpocznij.

Dziecko, póki zdrowie dopisuje, jeszcze trochę popracuję, a i na wnuczkę będę mogła mieć oko, póki jest nowa…

Leciały miesiące. Aniela pracowała w szkole i było jej z tym dobrze, mimo zmęczenia. Basia też pracowała, Jadzia uczyła się przeciętnie.

Po ósmej klasie Jadzia stwierdziła, że szkoła to już nie dla niej, woli pomóc mamie i babci, bo trzeba zarabiać. Przechodziła kiedyś koło restauracji, widzi: szukają pomocy kuchennej. Bez zastanowienia weszła. Z miejsca ją przyjęli.

Dzielnie pracowała, nawet podbierała roboty na kuchni tu ziemniaki obrała, tam jak kucharki nie było, przypilnowała zupy na gazie. Zżyła się z dziewczynami, chodziły potem wspólnie na potańcówki.

Mamo, idę na tańce do klubu, wrócę później wołała.

Uważaj na siebie tam, zwłaszcza z chłopakami bądź ostrożna, nie wierz im na słowo pogroziła jej babcia Aniela.

Daj spokój, już nie jestem dzieckiem!

Na imprezie poznała Stasia. Najpierw poprosił do tańca, potem nie odstępował jej na krok.

Odprowadzę cię dzisiaj do domu rzucił stanowczo. Nie miała serca odmówić.

Zaczęli się spotykać. Po jakimś miesiącu Staś oznajmił:

Jadźka, idę do wojska, będziesz na mnie czekać? Będę pisał, ty mi odpisuj!

Jasne, będę pisać do ciebie zgodziła się.

Odprowadziła go nawet na pociąg, pisała listy sumiennie na każdy jego. Obiecał, że przyjedzie za rok na przepustkę. Czekała. W końcu się doczekała.

Cześć, Jadzia, i jak tam? Chyba za mąż jeszcze nie poszłaś, co? żartował Staś.

Mówiłam, że będę czekać i dotrzymałam słowa.

Ale w jego głosie zabrakło radości, patrzył gdzieś bokiem.

Przepustka minęła i Staś wybył. Listy już nie napływały tak jak dawniej, krótsze, coraz rzadsze. Potem cisza.

Gdzieś w głębi czuła, że wszystko się rozmyło. I rzeczywiście: Staś wrócił z wojska, nie dał nawet znać. Teraz to już telefony są, wtedy nie. Miała nadzieję, że może spotka go na tańcach a tu nic.

Kiedyś wracała z imprezy i westchnęła do koleżanek:

Coś chyba Staś wrócił, a ja nie wiem, gdzie on w ogóle mieszka Może do rodziców by iść?

Idź, poznasz jego żonę prychnęła koleżanka. Ty to jesteś naiwna, Jadźka… Staś ożenił się jeszcze w wojsku i przywiózł ze sobą żonę, siedzą w domu, nie pokazują się. Zapomnij o nim.

Niemożliwe! Czekałam na niego cały czas Jadzia była w szoku, przykro jej się zrobiło.

Ty czekałaś, a Staś nie.

Potem jeszcze raz się na niego natknęła przypadkiem, szła do domu przez park, a on siedział sam na ławce.

Cześć, Jadzia! podbiegł.

Ale ona szła dalej, a on próbował ją zatrzymać.

Przepraszam Popełniłem błąd, ciągle o tobie myślę. Z żoną się nie dogaduję, nawet jej nie kocham, ale musiałem się hajtnąć, bo dziecko w drodze. Brakuje mi ciebie

Jadzia spojrzała mu prosto w oczy i mówi:

Czego ode mnie jeszcze chcesz? Żebym się z tobą spotykała, a ty będziesz miał żonę? Zapomnij. Oszukałeś mnie i zawiodłeś. Dbaj teraz o swoją rodzinę i nie wplątuj mnie w to. Szczęścia ci życzę, Staś i klepnęła go po ramieniu, po czym odeszła.

Wróciła do pracy. Dostrzegł w niej potencjał dyrektor restauracji:

Jadzia, masz dryg do gotowania, wyślemy cię na kurs kucharski do miasta. Może zostać u nas kucharką?

Super, zgadzam się, kocham gotować!

Tak więc Jadzia pewnego ranka, cała elegancka, czekała na peronie na pociąg do Wrocławia. Trochę się stresowała, bo nigdy sama tak daleko nie jechała. Obok przewijały się grupki młodych ludzi, ktoś grał na gitarze, żegnali kogoś wracającego z wojska.

Wtem podbiegł do niej chłopak w wojskowym mundurze:

Cześć! Pozwolisz się poznać? Jestem Mirek. A ty?

Jadzia odparła z automatu.

Na pociąg czekasz? zapytał, pokiwała głową.

Wtedy nadjechał pociąg, Mirek pomachał, pobiegł do swoich znajomych.

Ale dziwny ten Mirek pomyślała sobie po co mu moje imię?

Wsiadła do wagonu, znalazła wolne miejsce. Nagle za chwilę tuż nad nią słyszy:

O, jesteś! Musiałem przejść przez pół pociągu, ale znalazłem. Czasu mamy mało, urlop skończony. Spodobałaś mi się od razu nie mogłem tak po prostu odpuścić. Dajmy sobie adresy, będziemy pisać. Co ty na to? A właściwie, gdzie jedziesz?

Na kurs kucharski, żeby zostać kucharką odpowiedziała.

Rozgadali się całą drogę, wymienili adresy. Jadzia nie robiła sobie większych nadziei, życie już ją przecież nauczyło; jak Staś z wojska przywiózł żonę, to i tutaj nie liczyła na cuda. Ale Mirek ją rozbawił, wydawał się porządny, nie obiecywał gruszek na wierzbie. Pomyślała sobie: „Babcia Aniela zawsze mawia nie tych spotykamy, nie za tych wychodzimy za mąż”. Raczej nie wierzyła, że Mirek zostanie na dłużej, ale odpowiedzieć na listy nie było trudno.

Prawie rok do siebie pisali. Aż tu pewnego dnia Mirek wrócił z wojska i od razu zjawił się u niej. Akurat miała wolne. Jak się zobaczyli, to świat zawirował. I Jadzia poczuła na tego faceta można liczyć.

Z czasem wyszła za mąż za Mirka. Pracowała jako kucharka w restauracji, on w fabryce na trzeciej zmianie. Jadzia miała fioła na punkcie porządku, wszystko miało swoje miejsce, dwa bliźniaki chodziły zadbane do przedszkola. Porządek jak w zegarku, ale z Mirkiem to była wieczna batalia gdzie coś poprawił, tam zostawił.

Jadzia na początku się denerwowała, potem zrozumiała: co się będę szarpać, trzeba to rozegrać z głową. Zamiast narzekać, zaczęła Mirkowi tłumaczyć spokojnie, zachęcać, że mu dobrze idzie. I wiesz co, po roku cała robocza odzież lądowała w sieni, narzędzia do garażu, sam z siebie sprzątał podwórko i nawet w szopie miał porządek. A Jadzia była dumna.

Wiesz co, jednak spotkałam tego, którego powinnam, i wyszłam za właściwego śmiała się, mało nie słysząc w głowie babcinego porzekadła.

I tak Jadzia przewędrowała z Mirkiem przez prawie całe życie. Było różnie, ale przeważnie dobrze. Pewnego dnia jednak Mirek nie wrócił z zakładu do domu. Zasłabł na ulicy, serce nie wytrzymało. I już go nie było, choć nic nie zapowiadało takiego końca. Ból w sercu Jadzi był wielki.

Została sama. Tak jak babcia Aniela, matka Barbara, zresztą w ich rodzinie kobiety zawsze kończyły samotnie. Dzieci i wnuki odwiedzają, ale losu się nie oszuka wszystko kręci się tak, jak od dawna jest zapisane.