Nie tego spotykamy, nie za tego wychodzimy za mąż — opowieść o losie, sile kobiet i poszukiwaniu szczęścia w polskiej codzienności

Nie tych spotykamy, nie za tych wychodzimy

Droga przez życie nie jest łatwa i przed losem nie uciekniemy. Każdy ma swój los, swoją prawdę. Ewa dorastała w domu, gdzie rządziły kobiety. Trudno to było nazwać królestwem prosta chałupa pod Piotrkowem, warzywnik, drewno do kominka, woda ze studni i pracy zawsze po pachy.

Babcia Felicja od lat mieszkała samotnie na wsi, owdowiała wcześnie, jej córka Teresa także sama, bo mąż zostawił ją, gdy Ewa miała dwa lata. Tak powstało u nich w domu kobiece królestwo. Od dzieciństwa Ewa umiała doić krowę, plewić grządki, nawet trochę gotować.

Felicja była już dobrze po pięćdziesiątce, gdy pewnego wieczoru, zmęczona po pracy w PGR-ze, westchnęła:

Teresko, córciu, ileż można…

Mamusiu, co się stało? zapytała Teresa, a zaraz pojawiła się Ewa.

Co się stało? Zmęczona jestem. Mam dość wywalania obornika i harówki. Czy naprawdę nie zasługujemy na lepsze życie? powiedziała, opierając spracowane dłonie na kolanach.

I co proponujesz, mamo?

Sprzedajmy wszystko i przeprowadźmy się do miasta. Przez te lata trochę odłożyłam, może starczy na mieszkanie w Łodzi.

Babciu, jestem za! Ewa aż podskoczyła Chcę do miasta!

Tak też zrobiły. W Łodzi mieszkał starszy brat Felicji Henryk, przygarnął je na początku.

Pokój się dla was znajdzie krzątała się jego żona Jak znajdziecie mieszkanie, przeprowadzicie się.

Rodzina przyjęła je życzliwie. Teresa od razu zaczęła szukać mieszkania, Henryk pomagał. W końcu je znalazły i przeprowadziły się.

Trzeba by tu remont zrobić narzekała Felicja ale wszystkie oszczędności poszły na mieszkanie. No nic, kiedyś się zrobi.

Mamo, mam dobrą wiadomość. Jutro zaczynam pracę w piekarni, a Ewę trzeba do szkoły przepisać. Za półtora miesiąca kończą się wakacje. Tu niedaleko jest podstawówka, w drodze do pracy mogę ją zaprowadzać.

Zrobimy to z Ewą, ty teraz będziesz miała mniej czasu, praca… dodała Felicja.

Ewa została zapisana do szóstej klasy. Szkoła faktycznie blisko, cieszyła się:

Babciu, bardzo chcę uczyć się w miejskiej szkole, będę się starać!

Kiedy po pierwszej zmianie Teresa wróciła, matka oznajmiła:

Przyjęli mnie do szkoły Ewy jako woźną. Dam radę, przecież potrzebne nam pieniądze.

Oj, mamo, mogłabyś już odpoczywać, masz przecież emeryturę.

Ale dopóki mogę, to popracuję, no i będę miała oko na wnuczkę, przecież dopiero zaczyna…

Czas leciał. Felicja polubiła pracę w szkole, choć męcząca, była do wytrzymania. Teresa pracowała w piekarni, Ewa uczyła się przeciętnie.

Po ósmej klasie Ewa nie wróciła do szkoły. Rozumiała, że trzeba pomagać w domu. Przechodząc obok restauracji, zauważyła ogłoszenie: szukają zmywaczki. Weszła od razu została przyjęta.

Pracowała sumiennie, często pomagała w kuchni tu ziemniaki obrała, tam zastąpiła kucharkę na chwilę, pilnując potrawy. Z zaprzyjaźnionymi dziewczynami chodziła potem na potańcówki.

Mamo, idę na tańce do klubu, wrócę później.

Uważaj tam, Ewa przypominała babcia szczególnie z chłopakami nie szalej.

Babciu, ja już nie dziecko!

Na jednej z potańcówek poznała Antka. Poprosił ją do tańca, potem już cały wieczór jej nie odstępował.

Odprowadzę cię dziś do domu powiedział pewnym głosem, nie potrafiła odmówić.

Zaczęli się spotykać. Wkrótce Antek oznajmił:

Idę do wojska. Poczekasz na mnie? Będę pisał listy, odpisuj!

Obiecuję! zapewniła go Ewa.

Odprowadziła go na pociąg, pisała listy, na każdy odpowiadała. Antek zapewnił, że przyjedzie na przepustkę za rok. Cieszyła się na spotkanie. Gdy w końcu przyszedł ten dzień, spotkali się:

No i co, Ewo, za mąż się jeszcze nie wybrałaś? żartował Antek.

Przecież obiecałam, że będę czekać.

Ale Antek był chłodny, nie patrzył jej w oczy. Po przepustce pisywał coraz rzadziej, w końcu wcale przestał.

Minął czas jego powrotu z wojska przyjechał, ale Ewie nawet słowa nie przekazał. Chodziła na potańcówki, ale już go nie widywała. Wracając pewnego wieczoru, powiedziała do przyjaciółek:

Co z tym Antkiem? Chyba już wrócił z wojska, chciałam do jego rodziców zajść, ale nie wiem, gdzie mieszkają…

A może byś poszła prychnęła koleżanka i żonę mu przy okazji poznasz. Naiwna jesteś! Twój Antek żenił się jeszcze w wojsku, przywiózł żonę. Siedzi w domu, dlatego go nie ma.

Nie wierzę! Przecież czekałam… zdumiała się i zasmuciła Ewa.

Ty czekałaś, a on nie.

Po jakimś czasie spotkała Antka przypadkiem, wracając z pracy przez park. Siedział na ławce, tak jak dawniej.

Cześć, Ewo poderwał się.

Ale Ewa minęła go bez zatrzymywania się. Próbował ją dogonić:

Poczekaj, przepraszam… Wciąż myślę o tobie, śnisz mi się, nie kocham żony. Musiałem się z nią ożenić, bo jest w ciąży. Brakuje mi ciebie…

Ewa zatrzymała się i spojrzała mu prosto w oczy:

Czego ode mnie chcesz? Żebym się z tobą spotykała na boku? Nie! Zawiodłeś mnie. Wybrałeś, z kim być żyj sobie z nią. Dzieci wychowujcie razem, beze mnie. Szczęścia wam!

Tak skończyła się historia z Antkiem.

Ewa wciąż pracowała w restauracji. Pewnego dnia kierowniczka zaproponowała:

Ewa, masz talent w kuchni. Pojedź do województwa na kurs kucharski. Zostaniesz kucharką.

Super, zgadzam się, uwielbiam gotować!

I tak elegancka, jak z obrazka, Ewa czekała na dworcu na pociąg do Warszawy. Trochę się denerwowała po raz pierwszy jechała sama do dużego miasta. Obok przeszła grupa chłopaków żegnali kolegę wracającego z wojska, ktoś szarpał gitarę i śpiewał.

Nagle jeden w mundurze oddzielił się od grupy, podbiegł:

Cześć, jestem Jurek, a ty?

Ewa odpowiedziała.

Czekasz na pociąg? skinęła głową.

Kiedy pociąg nadjechał, Jurek dogonił znajomych.

Dziwny ten Jurek przemknęło jej przez myśl po co mu było moje imię…

Ewa wsiadła do przedostatniego wagonu, usiadła przy oknie. Nagle nad uchem usłyszała:

Aaa, tu jesteś patrzy na nią Jurek.

Szukałem cię w każdym wagonie. Mało mamy czasu. Jestem na przepustce z wojska, a ty mi się spodobałaś. Wymienimy się adresami, co? A gdzie jedziesz?

Na kurs kucharski do Warszawy.

Przez całą drogę rozmawiali o życiu, wymienili adresy, pożegnali się. Ewa nie liczyła na nic więcej. Miała już swoje – znała los z Antkiem. Jednak Jurek był sympatyczny, nie składał wielkich obietnic. A jej pisanie listów nie przeszkadzało.

Babcia Felicja zawsze mówiła: nie tych spotykamy, nie za tych wychodzimy myślała Ewa, nie oczekując, że z Jurkiem się jej poszczęści.

Pisali do siebie przez rok, aż Jurek wrócił z wojska. Od razu przyjechał pod jej adres. Miała akurat wolny dzień. Wpadli sobie w ramiona jak dawni znajomi. Ewa wiedziała, że na niego można liczyć.

Minęły lata. Ewa wyszła za Jurka. Pracowała w restauracji jako kucharka. Mąż był zatrudniony w fabryce. Ewa kochała porządek, wszystko miała poukładane, poprane, poprasowane, obiad zawsze na stole. Dwóch synów bliźniaków chodziło do przedszkola, zadbani, czysto ubrani.

Tylko z mężem ciągła batalia gdzie coś rzucił, tam leżało. Na początku kłóciła się, zbierała po nim ubrania. Ale potem pomyślała:

Trzeba inaczej, z wdziękiem i spokojem.

Zaczęła być dla niego ciepła, delikatnie uczyła porządku. Jurek już całą swoją roboczą odzież zostawiał w przedpokoju, narzędzia trzymał w piwnicy, sam podmiatał podwórko, nawet w garażu miał porządek. Ewa była zadowolona.

W końcu trafiłam na właściwego myślała, przekornie wspominając słowa babci.

Przeżyła z Jurkiem szczęśliwie prawie całe życie. Ale pewnego dnia nie wrócił z pracy serce nie wytrzymało. Nic nie zapowiadało tragedii, a jednak się stało. Ewa bardzo rozpaczała.

Została sama jak jej babcia Felicja dożyła samotnie, matka Teresa też swego szczęścia nie zaznała. Teraz Ewa żyje sama, dzieci i wnuki odwiedzają ją. Przed losem nie uciekniesz.