Nie taki książę, jak się wydawał…

Nie taki książę, jak go malują…

Kinga poznała Kamila, gdy ten właśnie wrócił z wojska. Chłopak wyglądał, jakby zszedł z okładki „Vivy” – wysoki, umięśniony, z hipnotyzującym spojrzeniem zielonych oczu i czarnymi, falującymi włosami. Przy nim Kinga wydawała się zwyczajna, choć i tak urokliwa: jasne włosy, smukła sylwetka, słodki uśmiech. Nie mogła uwierzyć w swoje szczęście – spośród całej paczki to ją wybrał.

— Co on w tobie widzi? — szeptały koleżanki. — Takie przystojniaki nie zagrzewają miejsca. Pobawi się i nara.

Ale Kinga tylko się uśmiechała – wierzyła w ich miłość. Chodzili razem do kina, na dyskoteki, spotykali się ze znajomymi. Kamil nie zasypywał ją komplementami, ale był blisko, a od jego dotyku miała zawroty głowy. Gdy pierwszy raz przyprowadziła go do domu, matka – Weronika Janowska – zmarszczyła brwi. Później, zostawszy sam na sam z córką, powiedziała cicho:

— Przystojny mąż to cudzy mąż, córeczko. Takim rzadko można zaufać. Nie śpiesz się z zaręczynami, sprawdź go. Zbyt bardzo… wystawowy.

Kinga się obraziła. Wierzyła w uczucia Kamila, nie chciała słuchać wątpliwości. Ale ziarno niepokoju zostało zasiane.

Z czasem Kamil zaczął się zmieniać. Najpierw siłownia, potem basen, w końcu – nowe towarzystwo. Kinga, by być blisko, też zapisała się na treningi, ale czuła się niepewnie przy błyszczących, umięśnionych dziewczynach. Kamil z zainteresowaniem się im przyglądał, a Kinga coraz częściej wychodziła wcześniej, ukradkiem ocierając łzy.

— Ale z ciebie chuchro — zaśmiał się pewnego razu, gdy przeziębiła się po basenie. — Lepiej zostań w domu z książkami.

Słowa zabolały, a Kinga przypomniała sobie słowa matki. Już czuła, że Kamil się oddala. Coraz częściej znikał bez słowa, nie dzwonił, nie zapraszał. Aż w końcu po prostu przepadł. Przestał odbierać telefon.

— Nie dzwoni? — spytała matka.

— Nie… — szepnęła Kinga, odwracając twarz do ściany.

— Wstawaj! Do fryzjera, marsz! — zakomenderowała Weronika Janowska. — Nowa fryzura to pierwszy krok do nowego życia. Potem uszyjemy sukienkę, jesteś przecież zdolna.

Kupiły materiał, Kinga szkicowała fasony, starając się zagłuszyć myśli. Plotki o nowych podbojach Kamila do niej docierały, ale trzymała się dzielnie. Gdy kilka tygodni później pojawiła się na dyskotece – w nowej odsłonie, lekka, zgrabna, promienna – wszyscy się oglądali. Zauważyli ją.

Jeden chłopak, Wojtek, spokojny i nie rzucający się w oczy, zaczął się nią opiekować. Nie przystojniak, ale jego oczy patrzyły tylko na Kingę – ciepło i szczerze. Po miesiącu oświadczył się.

— To się nazywa facet! — powiedziała matka. — Zakochał się, to się żeni. A ty?

— Zgadzam się — cicho odpowiedziała Kinga.

— Kochasz go?

— A jak nie kochać? Jest dobry, pracowity, wierny. Potrzebuje mnie – tylko mnie.

Ślub był ciepły, pełen serdeczności. Kinga i Wojtek zaczęli od zera: pierwszy stołek, pierwszy talerz. Rok później urodziła się córeczka, po kolejnych trzech – syn. Rodzina, troska, szczęście.

O Kamilu już nie myślała. Choć czasem słyszała w rozmowach, że porzucił żonę, uciekł z kochanką, znów hula. Kinga tylko się uśmiechała:

— Czy on w ogóle był mój? Ot, młodzieńczy epizod. Niech będzie szczęśliwy, jeśli potrafi.

A w domu czekali na nią dzieci i mąż. I mama – mądra, dobra, najbliższa. Ta, która kiedyś uchroniła ją przed prawdziwym nieszczęściem. Dzięki której Kinga znalazła swoje ciche, prawdziwe szczęście.

Mamo… zostań przy mnie jak najdłużej. Bez ciebie świat jest mniej słoneczny.