Nie ta panna młoda Valerka był rozchwytywany w całym mieście. Nigdy nie dawał ogłoszeń w gazetach czy w telewizji, ale jego nazwisko i numer telefonu przekazywano sobie „z ust do ust” jak najlepszą rekomendację. Być konferansjerem na koncercie? Żaden problem! Poprowadzić rocznicę lub wesele? Znakomicie! Prowadził nawet zakończenie roku w przedszkolu, zyskując sympatię nie tylko dzieci, ale i ich mam! Zaczęło się zwyczajnie: bliski przyjaciel brał ślub, zamówiony wcześniej wodzirej nie pojawił się, bo – jak się później okazało – zapił na umór. Nie było czasu szukać kogoś nowego, więc Valerka chwycił za mikrofon. W szkole działał w kółku teatralnym „Logos”, na uniwersytecie był nieodłącznym uczestnikiem „Juwenaliów” i kabaretu studenckiego. Improwizacja wyszła świetnie – już w sali bankietowej dwie osoby poprosiły go o poprowadzenie swoich imprez. Po studiach Valerka zatrudnił się w jednym z miejskich instytutów naukowych, zarabiając grosze. Pierwsze zlecenia na prowadzenie imprez zainspirowały go – brał wszystkie oferty, ciesząc się nie tylko konkretnym zarobkiem, ale też satysfakcją. Wkrótce jego zarobki były kilkukrotnie wyższe niż pensja młodszego asystenta naukowego. Po roku rzucił pracę w instytucie, na zgromadzone pieniądze kupił porządny sprzęt, założył własną działalność i oficjalnie zajął się branżą rozrywkową. Równocześnie brał lekcje śpiewu – głos i słuch miał doskonałe. Wkrótce został śpiewającym konferansjerem, a dodatkowo trzy razy w tygodniu dorabiał jako wokalista w stołecznej restauracji. Mijają lata, Valerka ma już trzydziestkę, jest przystojny, dosyć dobrze zarabia, znają go jako sprawnego wodzireja, DJ-a i niezłego piosenkarza, który uratuje każdą imprezę. Wydaje się, że o żeniaczce nie myśli, bo dziewczyny wiszą na nim całymi gronami. Ale przyjaciele zakładają rodziny i Valerka również zaczyna marzyć o domowym szczęściu. Problem w tym, że odpowiedniej partnerki brak – przelotne znajomości go już nie cieszą, chciałby zakochać się na całe życie. – Trzeba poznać jakąś maturzystkę, wychować po swojemu i jak stuknie osiemnastka, ożenić się. Będzie idealna żona! – śmiał się, choć coraz rzadziej brał prowadzenie szkolnych bali myśląc, że może znajdzie tam „tę jedyną”. Dziewczyny jednak były inne, niż sobie wyobrażał. Nie poddawał się i rozglądał stale, aż los postanowił zakpić z mojego kuzyna. Wszystko wskazywało, że los okaże się przewrotny… Pewnie w Polsce moglibyśmy powiedzieć, że Valerka był „wziętym wodzirejem”, którego pamiętali wszyscy, od panien młodych po ich babcie. Ale gdy los przygotował mu niespodziankę, już nikt nie spodziewał się, że na weselu… nie ta panna młoda skradnie mu serce! (Książka inspirowana polskimi weselami pełnymi zwrotów akcji, humoru oraz niebanalnych miłości – dla wszystkich, którzy wiedzą, że w życiu nie zawsze wszystko jest takie, jak wygląda na pierwszy rzut oka!)

Obca narzeczona

Walduś cieszy się ogromnym powodzeniem. Nigdy nie dawał ogłoszeń do gazet ani nie reklamował się w telewizji, a jednak jego imię i numer telefonu krążyły po mieście pocztą pantoflową, przekazywane z niezawodnością godną najlepszych polskich plotek. Poprowadzić koncert? Żaden problem! Zorganizować urodziny, wesele? Świetnie! Raz nawet był wodzirejem na przedszkolnym balu rozkochał w sobie nie tylko dzieci, ale i ich mamy!

Zaczęło się niewinnie. Bliski kolega brał ślub, a wynajęty wcześniej wodzirej nie pojawił się później okazało się, że popadł w ciąg alkoholowy. Nie było czasu szukać kogoś innego, więc Walduś złapał za mikrofon.

Już w szkole brał udział w kółku teatralnym, grywał w Logosie, potem był stałym graczem w Studenckiej Wiośnie i Kabaretonie. Tamten występ odniósł sukces, już na weselu podeszły do niego dwie osoby, prosząc o poprowadzenie ich imprez.

Po studiach Walduś zatrudnił się w jednym z gdańskich instytutów badawczych zarabiał marne grosze. Pierwsze ekstra dochody jako wodzirej bardzo go zmotywowały brał każdą ofertę, cieszył się nie tylko pieniędzmi, ale i satysfakcją z udanych zabaw. Niedługo jego zarobki na imprezach przewyższyły dziesięciokrotnie pensję młodszego asystenta.

Po roku podjął decyzję: odszedł z instytutu, za odłożone złotówki kupił dobry sprzęt, zarejestrował działalność gospodarczą i został zawodowym organizatorem wydarzeń. Równolegle zaczął brać lekcje śpiewu głos miał przecież nie najgorszy. Wkrótce stał się śpiewającym wodzirejem, a trzy wieczory w tygodniu występował również w jednej z gdańskich restauracji.

Dziś ma trzydzieści lat. Przystojny, dobrze sytuowany, znany jako świetny piosenkarz, DJ i niezawodny konferansjer. Żonaty nie jest po co mu to? Dziewczyny przyklejają się do niego jak pszczoły do miodu, każda gotowa na wszystko. Ale patrząc, jak jego kumple się żenią, rodzą się im dzieci, Walduś sam zaczyna marzyć o spokojnym życiu rodzinnym tylko z kim? Te łatwo dostępne nie były dla niego chciał miłości na całe życie.

Trzeba się zakręcić przy jakiejś licealistce, wychować ją pod siebie, poczekać do osiemnastki i ożenić się żartował wśród przyjaciół. Idealna żona!

Brał nawet zlecenia prowadzenia studniówek z nadzieją, że może gdzieś znajdzie tę jedyną. Ale współczesne dziewczyny rozczarowywały nie były takie jak dawniej. Nie zrażał się jednak, rozglądał się za młodymi, jak sam mówił polował na białego kruka. I wtedy bogowie postanowili się z niego pośmiać

Na początku wszystko normalnie. Zadzwoniła kobieta, polecona przez znajomą:

Potrzebujemy prowadzącego na wesele. Czy 17 czerwca jest Pan wolny? Świetnie! Możemy się spotkać?

Spotkali się przy kawie. Jak wspomina Walduś, wtedy po raz pierwszy zrozumiał powiedzenie ziemia usuwa się spod nóg. Kobieta przedstawiła się jako Jagoda była oszałamiająco piękna. Takiej urody dawno nie widział. Rozmowa konkretna: trzeba to i to, coś jeszcze. Waldek nie mógł oderwać wzroku ktoś miał nie tylko urodę, ale i błyskotliwy umysł, prawdziwa rzadkość! Na oko dawał jej 25, może 30 lat, ale w rozmowie wspomniała o harcerskich przygodach z PRL-u, więc musiała mieć ponad 40!

Uzgodnili szczegóły, podpisali umowę, chociaż Jagoda kręciła głową:

Ale po co? Wierzę Panu, same dobre opinie Pan ma!

Waldek zawsze podpisywał papier, pilnował formalności po prostu nie chciał mieć problemów z urzędem skarbowym.

Muszę mieć papier, zawsze się rozliczam.

A przy okazji czy ona naprawdę istnieje, czy to tylko sen?

Nagle zabrzmiał jej telefon. Jagoda spojrzała na ekran i powiedziała:

O, narzeczony już po mnie przyjechał. Może podwieźć Pana?

Waldek odmówił, ale poszedł ją odprowadzić. Zawsze wyczuwał atmosferę między młodymi, obserwował, jak się ze sobą obchodzą. Tym razem prowadziła go jednak czysta zazdrość. Narzeczony zaskoczył go z auta wysiadł chłopak sporo młodszy od samego Waldka.

Jagodo, wszystko w porządku?

Kobieta uśmiechnęła się szeroko:

Oczywiście cóż mogłoby być nie tak?

Wsiadła, narzeczony zamknął drzwi, podał rękę Waldkowi:

To Pan jest wodzirejem na naszym weselu? Miło poznać, Sławek mówił, że jest Pan najlepszy. Robert, narzeczony. Przepraszam, że nie przedstawiłem się od razu.

Walduś najchętniej rzuciłby się na Roberta z pięściami i zmazałby mu ten głupi uśmiech z twarzy, ale tylko uścisnął mu dłoń:

Miło mi, Waldek.

Od tego dnia Walduś stracił spokój. Szukał pretekstów, żeby zadzwonić do Jagody, usłyszeć jej głos, umówić się z nią na kawę. Termin wesela zbliżał się nieubłaganie, a on czuł, że wariuje. Przyjaciel, któremu powierzył swoje rozterki, trochę z przekąsem pytał:

A szkolne licealistki? Co z idealną żoną do wychowania?

Waldek tylko machał ręką:

Daj spokój! Jagoda jest kobietą idealną. Nic już nikogo mi nie trzeba!

To wyznaj jej wszystko radził kumpel.

Ale Walduś zżymał się:

Chyba oszalałeś? Ona bierze ślub, czyli kocha go. Do czego bym jej był potrzebny?

Robert czasem wpadał szeroko uśmiechnięty:

Jagoda kazała coś przekazać

W tych chwilach Waldek ledwo się powstrzymywał, żeby nie powiedzieć mu paru słów. Rozważał nawet rezygnację z prowadzenia wesela trudno, najwyżej ucierpi reputacja. Ale wtedy już nigdy nie zobaczyłby Jagody a na tę myśl miękł.

Dwa dni przed weselem Jagoda przyszła do niego znów tym razem, jak powiedziała, by dopiłować scenariusz na ostatni guzik. Jednakże w biurze trwał remont, więc spotkali się w jego mieszkaniu. Dużo żartowali, śmiali się, oboje czuli się świetnie. Gdy wszystko było dogadane, Waldek zaproponował lampkę szampana:

Za idealne wesele!

Jagoda zgodziła się z rozbrajającym uśmiechem:

Jak najbardziej!

Wyglądała wtedy jeszcze piękniej, humor dopisywał. Szampan dodał odwagi Waldek ją pocałował. Ku swemu zaskoczeniu, ona odwzajemniła pocałunek. Wszystko wywróciło się do góry nogami.

Obudził się w środku nocy. Spojrzał wokół czy to możliwe? Żadnych śladów po Jagodzie, ale poduszka pachniała jej perfumami. A więc jednak to było Waldek chodził po mieszkaniu, nie mogąc znaleźć sobie miejsca. Wykręcił jej numer:

Cześć

Odebrała naturalnie:

Cześć! Jak się masz? Wybacz, że wyszłam tak po cichu, ale sam rozumiesz tyle roboty, wesele już jutro!

To jednak wesele się odbędzie? spytał ciężko Waldek.

Oczywiście! A czemu miałoby się nie odbyć? Wszystko gra!

Jak to możliwe? Ona naprawdę zamierza bez wyrzutów sumienia spojrzeć w oczy narzeczonemu? Waldek nie wiedział, co robić. Zepsuć ceremonię? Czy w ogóle taka kobieta jest mu potrzebna jeśli jest tak cyniczna? A potem sam sobie przyznawał: tak, jest mu potrzebna. Każda wersja Jagody.

Następnego dnia zjawił się w restauracji dużo wcześniej. Dziewczyny z firmy dekoratorskiej układały ostatnie kwiaty i rzucały mu porozumiewawcze spojrzenia. I wtedy

Nie wierzył własnym oczom do sali weszła Jagoda.

Hej. Uciekłam od razu po rejestracji ślubu, chciałam Cię jeszcze zobaczyć uśmiechała się promiennie Co się z Tobą dzieje, Waldek?

Nic nie rozumiem mruknął Waldek. Rejestracja już była? A potem uciekłaś?

Oczywiście, Ty głuptasie. Po co mam jeździć z młodymi po mieście, wolę pobyć trochę z Tobą. Chyba się nie gniewasz?

Ale jakimi młodymi? Przecież to Ty wychodzisz za mąż?

Jagoda przez chwilę patrzyła na niego zdziwiona, po czym wybuchła śmiechem. Jej śmiech był tak szczery, że Waldek mimowolnie się uśmiechnął.

No gdzie tam odparła w końcu. Córka moja, Kasia! Studiuje w Warszawie, dopiero wczoraj przyleciała, nagle spoważniała A Ty myślałeś, że to o mnie chodzi? I że dwa dni przed ślubem mam romans z innym? Świetną masz o mnie opinię

Waldek w końcu zrozumiał. Jagoda nigdy nie mówiła ja ani my, zawsze mówiła narzeczona z narzeczonym. I Robert zwracał się do niej wyłącznie oficjalnie, nigdy pieszczotliwie Jagoda, tylko na Pani. Jak mógł wcześniej tego nie zauważyć? Głupia sytuacja

Wtedy zapytał, co najważniejsze:

A Ty? Jesteś wolna? gdy pokiwała głową, niemal wykrzyknął Wyjdź za mnie! Proszę

Wesele wyszło fenomenalnie, prowadzący przeszedł samego siebie, goście byli zachwyceni. Młodzi podchodzili dziękować:

Bardzo dziękujemy! Nie wiemy, jak się odwdzięczyć za tak cudowny wieczór.

Ja się już o niego zatroszczę podeszła Jagoda Idźcie, limuzyna już na Was czeka. Ja tu wszystkiego dopilnuję.

Wiadomość, że Walduś żeni się z kobietą starszą od siebie o dziewięć lat, rozniosła się wśród rodziny lotem błyskawicy. Początkowo podchodzono do tego z rezerwą, ale zobaczywszy narzeczoną, wszyscy przyznali:

W taką można się zakochać po uszy!

Jagoda i Kasia rodziły dzieci w odstępie zaledwie dwóch tygodni.