Nie ta panna młoda Valerek był rozchwytywany. Nigdy nie dawał ogłoszeń do gazet czy telewizji, a jego nazwisko i numer telefonu przekazywano sobie pocztą pantoflową. Poprowadzi koncert – nie ma problemu! Jubileusz, wesele, studniówka, a nawet przedszkolny bal – zawsze rozkręci imprezę, zdobywając serca gości, dzieci i ich rodziców! Zaczęło się zupełnie zwyczajnie. Kolega się żenił, zamówiony wcześniej wodzirej nie przyszedł, jak się później okazało – wpadł w ciąg alkoholowy. Czasu na szukanie zastępstwa zabrakło, więc Valerek chwycił za mikrofon. Od lat udzielał się w szkolnych teatrzykach, potem należał do studenckiego kabaretu i brał udział w „Juwenaliach”. Improwizacja się udała, a już na miejscu poproszono go o poprowadzenie kolejnych imprez. Po studiach zatrudnił się w jednym z krakowskich instytutów naukowych, zarabiał śmieszne pieniądze. Gdy spróbował sił jako konferansjer, polubił to od razu – satysfakcja i konkretne wynagrodzenie. Bardzo szybko jego dochody kilkakrotnie przewyższyły pensję asystenta naukowego. Po roku zrezygnował z pracy, kupił porządną aparaturę, założył własną działalność i oficjalnie został mistrzem ceremonii. Równocześnie zaczął brać lekcje śpiewu, występując jako śpiewający konferansjer trzy razy w tygodniu w jednej z restauracji. Dziś Valerek ma już 30 lat, jest przystojny, całkiem zamożny i znany jako świetny wodzirej, didżej i wokalista, który potrafi uratować każdą imprezę. Nie żenił się – i po co? Dziewczyny lgnęły do niego, wystarczyło skinąć palcem. Ale jego przyjaciele się ożenili, rodziły im się dzieci, więc Valerek coraz częściej myślał o spokojnym, rodzinnym życiu. Tylko… z kim? Przystępne dziewczyny interesowały go jedynie „na krótko”, a on chciał czegoś na całe życie. – Trzeba poznać jakąś licealistkę, wychować ją „pod siebie” i gdy skończy 18 lat – ożenić się. Idealna żona! Nawet zaczął prowadzić studniówki, wypatrując sobie towarzyszki na przyszłość. Jednak współczesne dziewczyny go rozczarowywały; nie były takie, jak sobie wyobrażał. Ale Valerek się nie zniechęcał – wypatrywał, jak sam mówił „polował na białego kruka”. I wtedy los postanowił z niego zakpić. Najpierw nic nie zapowiadało zmian. Zadzwoniła kobieta, powołała się na znajomych: – Potrzebujemy wodzireja na wesele. Ma pan wolny termin 17 czerwca? Świetnie! Możemy się spotkać? Spotkali się. I tu, jak mówił Valerek, po raz pierwszy zrozumiał, co to znaczy „stracić grunt pod nogami”. Kobieta, Ksenia, była olśniewająca, takich jeszcze nie widział. Mówiła rzeczowo, konkretnie i z klasą. Chłopak ją podziwiał – komuś się poszczęściło! Nie tylko piękna, ale i – jak widać – inteligentna. Rzadkość! Na oko dawał jej 25 lat, może trochę więcej. W rozmowie wspomniała jednak, że była w ZHP, to musiała mieć co najmniej 40! Dogadali szczegóły, podpisali umowę – choć Ksenia nie widziała potrzeby. – Po co ta umowa? Wierzę panu, ma pan świetne rekomendacje! Valerek zawsze pracował na papierze, więc i teraz nalegał: – Składam zeznania podatkowe, nie chcę kłopotów. Kobiecie zadzwonił telefon: – O, to chyba pan młody po mnie przyjechał. Podrzucić pana gdzieś? Valerek odmówił, ale odprowadził klientkę. Zawsze to robił, żeby ocenić, jak młodzi ze sobą rozmawiają, ale tym razem kierowała nim zazdrość. „Pan młody” go zaskoczył – wyobrażał sobie mężczyznę po czterdziestce, a wyskoczył chłopak młodszy od niego: – Kseniu, wszystko w porządku? Ona tylko się uśmiechnęła, jakby mówiła: „Jasne, że tak!” Wsiadła, „pan młody” zamknął drzwi i podszedł do Valerka: – To pan będzie wodzirejem na naszym weselu? Strasznie miło! Sławek mówił, że pan jest najlepszy – podał dłoń – Przepraszam, nie przedstawiłem się – Robert, pan młody. Valerkowi aż ręka świerzbiła, żeby coś palnąć, ale tylko się uśmiechnął: – Valerii. Miło mi. Od tego dnia nie mógł zaznać spokoju. Szukał każdego powodu, by zadzwonić do Kseni, usłyszeć jej głos, umówić się na spotkanie. Przysięgał sobie, że nie będzie przeszkadzał. Kolega trochę złośliwie pytał: – A co z licealistkami, które miały być idealną żoną? Ale Valerek tylko machał ręką: – Jakie tam licealistki… Ksenia jest idealna i nikogo więcej nie potrzebuję! Robert często podjeżdżał: – Ksenia prosiła, żeby przekazać… Valerek nie mógł już tego ścierpieć, zastanawiał się nawet, czy nie wycofać się z wesela. Ale wtedy nie zobaczyłby już Kseni. I na myśl o tym tchórzył. Dwa dni przed weselem Ksenia odwiedziła Valerka, żeby „doszlifować scenariusz”. Wyjątkowo spotkali się u niego w mieszkaniu, bo w firmie trwał remont. Dużo żartowali, rozmawiali nie tylko o weselu. W końcu wypili po kieliszku szampana „za idealne wesele”. Ksenia rozbawiona zgodziła się z toastem, a Valerek, ośmielony alkoholem, ją pocałował. Ku jego zdziwieniu – odwzajemniła pocałunek. Rano Valerek obudził się niepewny, czy wszystko mu się nie przyśniło. Ale kiedy poczuł delikatny aromat na poduszce – był pewien. Co teraz? Zadzwonił do Kseni: – Cześć… Ona, jakby nigdy nic: – Hej! Sorki, że wyszłam po cichu, ale wiesz, ślub tuż-tuż. – Ślub będzie? – Oczywiście! Dlaczego miałby się nie odbyć? Wszystko jest świetnie! Czy wszystkie kobiety są tak cyniczne? Ma wyjść za mąż i tak po prostu spojrzeć narzeczonemu w oczy? Valerek był rozdarty: zerwać wesele? Ale czy chce taką kobietę? A potem sam sobie odpowiadał: Tak… Chcę każdą jej wersję. Następnego dnia przyszedł do restauracji wcześniej. I… nie mógł uwierzyć: Ksenia podeszła do niego: – Cześć, zwiałam zaraz po ceremonii, tak bardzo chciałam cię zobaczyć – błyszczała uśmiechem. – Coś się stało, Valerku? – Nic nie rozumiem. Czyli była ceremonia? Potem uciekłaś? – No jasne. Po co miałabym jeździć po mieście z młodymi? Wolę spędzić czas z tobą. Albo ci nie na rękę? – Z jakimi młodymi? To nie ty bierzesz ślub? Ksenia przez chwilę patrzyła na niego zdziwiona, po czym wybuchnęła śmiechem – tak szczerym, że Valerek sam się roześmiał. – Oczywiście, że nie! To moja córka, Krysia! Studiuje w Gdańsku, właśnie przyleciała. – Ksenia spoważniała. – Myślałeś, że to ja biorę ślub? I dwa dni przed ślubem sypiam z innym? No piękne mam u ciebie notowania… Teraz dopiero Valerek wszystko zrozumiał. Ksenia nigdy nie mówiła „ja”, zawsze „panna młoda z panem młodym”. Robert też – zwracał się per pani. Jak mógł nie zauważyć? A teraz zadał najważniejsze pytanie: – A ty? Jesteś wolna? Kiedy Ksenia skinęła głową, wypalił: – Wyjdź za mnie! Proszę… Wesele było genialne – prowadzący stanął na wysokości zadania. Młodzi przyszli podziękować: – Dziękujemy! Nie wiemy, jak się odwdzięczyć… – Ja się już odwdzięczę – podeszła Ksenia. – Idźcie już, limuzyna czeka, ja tu wszystkiego dopilnuję. Wiadomość, że Valerek żeni się z kobietą dziewięć lat starszą, szybko rozeszła się po rodzinie. Najpierw byli zdziwieni, ale gdy poznali pannę młodą, wszyscy zgodnie przyznali: – W takiej można się zakochać od razu! Ksenia i Krysia urodziły w odstępie dwóch tygodni.

Obca narzeczona.

Walerian był rozchwytywany niczym cukierki na odpustowym straganie w środku lata. Nigdy nie dawał ogłoszeń w gazetach ani nie puszczał reklam w telewizji, a jednak jego imię i numer telefonu szeptano sobie z ucha do ucha od Radomia aż po Lublin. Prowadzenie koncertu? Proszę bardzo! Urodziny cioci albo złote gody dziadków? Świetnie! Zdarzyło mu się nawet raz poprowadzić zakończenie przedszkola i rozkochał wtedy nie tylko maluchy, ale i wszystkie mamy.

Cała ta przygoda zaczęła się całkiem zwyczajnie. Kolega z dzieciństwa brał ślub, a zamówiony wcześniej wodzirej się nie pojawił, bo, jak się potem okazało, wpadł w dobrze znany syndrom kacowego zapomnienia. Na szukanie kogoś innego nie było już czasu, więc Walerian chwycił za mikrofon i poszło jak po maśle. W szkole działał w teatrze LOGOS, na uniwerku występował na Juwenaliach i zawsze był duszą kabaretu. Jego improwizacja podczas tamtego wesela przeszła oczekiwania wszystkich i jeszcze na tej samej sali dwie osoby poprosiły, by poprowadził także ich uroczystości.

Po studiach dostał pracę w jednym z lubelskich instytutów naukowych, zarabiał tam grosze ot, wystarczyło na kiszoną kapustę i kartofle. Pierwsze pieniądze, które zgarnął na nowych występach, sprawiły, że połknął bakcyla. Chwytał się każdej okazji: wesela, komunie, imieniny, sylwestry cieszyły go nie tylko złotówki, ale i rozbawione twarze ludzi. Wkrótce zarabiał na tych imprezach prawie dziesięć razy tyle, co w statusie młodszego naukowca.

Po roku zdecydował się definitywnie rzucić etat. Za odłożone pieniądze kupił porządny sprzęt nagłaśniający, założył działalność gospodarczą i oficjalnie został artystą rozrywki. Równocześnie uczył się śpiewu, bo głos oraz słuch miał nienajgorsze. Wkrótce był nie tylko wodzirejem, ale i śpiewającym konferansjerem, trzy razy w tygodniu dorabiając jako wokalista w restauracji Pod Złotym Dębem.

Teraz, gdy Walerian miał już trzydziestkę, był przystojny jak Anioł z Krakowskiego Przedmieścia, dobrze ustawiony i znany w całym województwie jako solidny DJ, piosenkarz i mistrz rozgrzewania każdej imprezy. Żonaty nie był po co? Dziewczyny ciągnęły do niego jak muchy do miodu. Każda, którą zawołał, szła jak w dym. Ale jego przyjaciele się żenili, rodzili się im dzieci, i Walerian coraz częściej łapał się na myśli o spokojnym, domowym szczęściu. Tylko z kim? Przelotne znajomości nie były na całe życie, a jemu marzyła się żona jedna na zawsze.

Trzeba wychować żonę od liceum żartował przy piwie. Jak stuknie osiemnastka, ożenić się. Wtedy będzie idealnie!

Coraz częściej przyjmował zlecenia na studniówki, robił przeglądy wśród dziewczyn. Ale współczesne nastolatki go denerwowały, były zupełnie nie takie, jak sobie wymarzył. Jednak się nie zrażał wypatrywał tej jednej, nazywał to swoim polowaniem na jedynego łosia w lesie. Aż w końcu los postanowił z niego zadrwić.

Wszystko zaczęło się niewinnie. Zadzwoniła kobieta, powołała się na wspólną znajomą:

Szukamy prowadzącego na wesele. Czy 17 czerwca jest pan wolny? Wspaniale! Może się spotkamy?

Spotkali się. I jak potem opowiadał Walerian wtedy po raz pierwszy zrozumiał, co to znaczy, gdy ziemia usuwa się spod nóg. Kobieta, która powiedziała, że nazywa się Ksawera, była olśniewająca. Tak pięknej i mądrej osoby jeszcze nie widział na żywo. Mówiła jasno, rzeczowo, wiedziała, czego chce. On tylko patrzył na nią i myślał komuś się trafiło! Wydawała się mieć dwadzieścia pięć lat, może trochę więcej, ale w trakcie rozmowy wspomniała, że była harcerką w czasach PRL-u, więc musiała mieć co najmniej czterdziestkę!

Uzgodnili wszystkie szczegóły i podpisali umowę, choć Ksawera się wzbraniała:

Po co te papiery? Mam do pana zaufanie, wszyscy pana polecają!

A Walerian zawsze działał na umowę, nie inaczej było i tym razem.

Składam przecież zeznania do urzędu skarbowego, nie zamierzam mieć problemów.

W głębi duszy jednak czuł, że potrzebuje dotykalnego dowodu na to, że Ksawera naprawdę istnieje i to nie tylko sen.

Zadzwoniła jej komórka, przyszła wiadomość:

O, już narzeczony przyjechał. Podwieźć pana?

Odmówił, ale wyszedł z nią na ulicę. Lubił obserwować klientów, jak się zachowują, jak rozmawiają. Tym razem jednak pchała go zazdrość, jakiej jeszcze nie znał. Narzeczony totalnie go zaskoczył z auta wysiadł chłopak dużo młodszy nawet od niego samego!

Ksawero, wszystko w porządku?

Tamta uśmiechnęła się tylko jakby chciała powiedzieć: u mnie zawsze wszystko w porządku! Wsiadła, a narzeczony zamknął drzwi, zwrócił się do Waleriana:

To pan będzie naszym wodzirejem? Miło pana poznać! Sławię już o panu mówił podobno pan najlepszy! Robert jestem, narzeczony.

Walerian chciałby rozszarpać tego Roberta, narzeczonego na strzępy, ale ograniczył się do twardego uścisku dłoni:

Walerian. Cała przyjemność po mojej stronie.

Od tej chwili stracił spokój i snu nie miał za grosz. Szukał pretekstów, by dzwonić do Ksawery, usłyszeć jej głos, zobaczyć ją choć na chwilę. Zbliżał się dzień wesela, a on czuł, jak odlatuje. Tylko najbliższy przyjaciel wiedział, co się z nim dzieje i czasem dogadywał złośliwie:

To co ze szkolnymi panienkami? Nie będą już hodowane na żonę-ideał?

Walerian tylko machał ręką:

Jakie panienki? Ksawera to kobieta mojego życia, nikt więcej mi niepotrzebny!

To jej się oświadcz, radził kumpel, ale on tylko zbywał:

Człowieku, ona wychodzi za mąż! Po co miałbym komplikować jej życie moimi bzdurnymi uczuciami?

Nieraz wpadał przeszczęśliwy Robert:

O, to od Ksawery, kazała przekazać

W tych chwilach Walerian nienawidził go najbardziej na świecie i z trudem powstrzymywał się od kąśliwych uwag. Zaczął nawet myśleć o rezygnacji z prowadzenia tego wesela, ale wtedy już nigdy by nie zobaczył Ksawery, więc tchórzliwie zwlekał.

Dwa dni przed weselem Ksawera pojawiła się u niego, by dopieścić scenariusz, żeby było idealnie. Remont w biurze sprawił, że spotkali się u Waleriana w bloku. Gładko szły im wszystkie ustalenia, pośmiali się, rozmawiali nie na temat, atmosfera była jak w sennym śnie. Kiedy już wszystko było jasne, Walerian wyciągnął szampana:

Za to, żeby to wesele przeszło do legendy!

Ksawera chętnie się zgodziła. Była rozkoszna, roześmiana, a bąbelki dodały odwagi. Nagle pocałował ją a ona odpowiedziała mu z pasją. Wszystko zakręciło się jak na karuzeli nad jeziorami mazurskimi.

Walerian ocknął się nagle. Siedział na łóżku, wokół był dziwaczny półmrok. To był tylko sen, a może przeżył najpiękniejszą noc życia? Nigdzie nie było śladu Ksawery, lecz na sąsiedniej poduszce czuć było jej delikatne perfumy. Więc jednak była? Chwiał się między niepewnością a szaleństwem. Wstał już wiedział: to nie był tylko sen! Tylko co teraz? Czy ślub się jednak odbędzie? Z duszą na ramieniu wykręcił jej numer:

Cześć

Ksawera jakby nigdy nic:

Hej, jak tam? Przepraszam, że wyszłam po cichu, ale rozumiesz, zamieszanie jutro wesele!

Czyli ślub jednak będzie? wydusił.

Oczywiście! Dlaczego miałby nie być? Wszystko jest świetnie!

Czy wszystkie kobiety są tak cyniczne? Jak może patrzeć w oczy narzeczonemu po takiej nocy? Kompletnie nie wiedział, co robić. Zerwać wesele? Czy w ogóle chce taką kobietę? W końcu sam przed sobą przyznał: tak, chce. Każdą jej wersję.

Następnego dnia był w restauracji sporo przed czasem. Dekoratorki kończyły stroić salę, posyłały mu uśmiechy. I wtedy

Nie wierzył własnym oczom: Ksawera podeszła do niego.

Witaj. Uciekłam zaraz po rejestracji cywilnej, tak bardzo chciałam cię zobaczyć, uśmiechnęła się szeroko, Co z tobą, Walerianie?

Nie rozumiem Czyli byłaś już w USC? Potem uciekłaś?

No tak, przecież nie będę z tą całą młodzieżą ganiać po mieście, lepiej spędzić czas z tobą. Nie cieszysz się?

Poczekaj… Z jaką młodzieżą? Przecież ty bierzesz ślub?

Ksawera patrzyła na niego chwilę osłupiałym wzrokiem, aż nagle wybuchnęła szczerym, czystym śmiechem. Zaraził się tym śmiechem i Walerian.

No co ty! To moja córka, Ksenia! Studiuje w Gdańsku, wróciła przedwczoraj. Ty myślałeś, że to ja wychodzę za mąż?

I dwa dni przed ślubem śpię z innym? Tak sobie mnie wyobrażałeś

Wtedy Walerian wszystko zrozumiał. Ksawera nigdy nie mówiła ja, zawsze panna młoda z narzeczonym. Robert zwracał się do niej per pani Ksawero Jak wcześniej tego nie zauważył? Przez senność umysłu czy przez pragnienie?

Nareszcie zadał najważniejsze pytanie:

A ty? Jesteś wolna? Gdy potwierdziła ruchem głowy, natychmiast powiedział: To wyjdź za mnie! Proszę

Wesele było spełnieniem marzeń prowadzący dał prawdziwy koncert, goście się zachwycali. Nowożeńcy przyszli dziękować:

Nie wiemy jak się odwdzięczyć za ten wieczór!

Ja się odwdzięczę, powiedziała Ksawera, Idźcie, limuzyna już czeka. Ja tu dopilnuję wszystkiego.

Wiadomość, że Walerian poślubił kobietę starszą o dziewięć lat, migiem obiegła rodzinę. Początkowo patrzono na to z dystansem, lecz gdy zobaczyli Ksawerę, nikt się już nie dziwił:

W takiej nie sposób się nie zakochać!

Ksawera i Ksenia urodziły dzieci w odstępie dwóch tygodni.