Nie ta panna młoda. Valerek rozchwytywany konferansjer – od szkolnych akademii po wesela, a wszystko zaczęło się od nagłego zastępstwa na ślubie przyjaciela. Talent artystyczny, pasja, ciężka praca i… głowa pełna marzeń o tej jedynej. Kiedy więc poznaje olśniewającą Kseniię, organizującą wesele, traci dla niej głowę, chociaż panna młoda wydaje się być już wybrana. Zazdrość o dużo młodszego Roberta, rozterki serca, namiętność i gorąca noc przed uroczystością – a wszystko to prowadzi do niespodziewanego finału, w którym dopiero na weselu wychodzi na jaw, kto naprawdę jest panną młodą… A Valerek wreszcie odnajduje swoje szczęście u boku idealnej kobiety – starszej o dziewięć lat Kseni.

Obca narzeczona

Walery był rozchwytywany. Nigdy nie dawał ogłoszeń do gazet czy telewizji, a jednak jego nazwisko i numer telefonu przekazywano sobie szeptem, od znajomego do znajomego, po dobrze znanej wszystkim poczcie pantoflowej. Prowadzenie koncertu? Żaden problem! Jubileusz albo wesele? Super! Nawet kiedyś prowadził zakończenie roku w przedszkolu, podbijając serca dzieci i ich mam.

Początki były zwyczajne. Najbliższy przyjaciel brał ślub, a umówiony wcześniej wodzirej się nie pojawił, bo jak się potem okazało wpadł w ciąg alkoholowy. Na szukanie nowej osoby nie było czasu, więc Walery chwycił za mikrofon.

W szkole udzielał się w kółku teatralnym, należał do grupy Logos, a na studiach był nieodłącznym punktem Wiosny Studenckiej oraz kabaretu studenckiego. Ten pierwszy raz wyszedł świetnie, a już podczas wesela dwie osoby poprosiły go, by poprowadził ich imprezy.

Po studiach Walery trafił do jednego z instytutów badawczych w Toruniu, zarabiając marne grosze. Nowa praca wodzireja była dla niego podwójną inspiracją: zyskiwał nie tylko większe pieniądze, ale i satysfakcję. Szybko doszło do tego, że na prowadzeniu imprez zarabiał dziesięć razy więcej niż w swojej instytutowej pracy jako młodszy asystent naukowy.

Po roku postanowił: rzucił etat, za oszczędności kupił porządną aparaturę, założył działalność gospodarczą i oficjalnie zajął się branżą rozrywkową. Jednocześnie chodził na lekcje śpiewu miał do tego talent. Wkrótce został śpiewającym konferansjerem i regularnie śpiewał w jednej z toruńskich restauracji.

I oto Walery ma już 30 lat jest przystojny, nieźle sytuowany, znany jako dobry śpiewak, DJ i prowadzący, zdolny rozruszać każdą imprezę. Nie żonaty po co mu to? Dziewczyny do niego lgnęły, każda gotowa na wszystko. Ale kumple żenili się, rodziły się dzieci i Walery coraz częściej myślał o spokojnym domowym szczęściu. Problem był taki, że nie miał z kim! Przygody go nie interesowały zależało mu, by znaleźć tę jedyną, na całe życie.

Muszę znaleźć jakąś nastolatkę, wychować pod siebie, a jak skończy 18 lat ożenić się. Będzie idealną żoną żartował do przyjaciela.

Zaczął nawet przyjmować zlecenia na prowadzenie studniówek czy zakończeń roku, licząc, że może przy okazji poszuka sobie kandydatki. Ale nowoczesne dziewczyny rozczarowywały go nie takie sobie wymarzył. Jednak Walery nie tracił nadziei, jak sam mówił: polował na rzadkiego zwierza. I wtedy los postanowił z niego zadrwić.

Z początku nic niezwykłego się nie działo. Zadzwoniła kobieta, powołując się na wspólnych znajomych:

Szukamy prowadzącego na wesele. Czy 17 czerwca jest pan wolny? Wspaniale! Możemy się spotkać?

Spotkali się. Wtedy, jak sam mówił, po raz pierwszy w życiu poczuł, jakby ziemia się pod nim rozstąpiła. Kobieta, która przedstawiła się jako Krystyna, była oszałamiająca Walery nigdy nie widział tak pięknej kobiety na żywo. Mówiła rzeczowo, konkretnie trzeba zrobić to i to, wymagamy tego i tamtego. Walery nie mógł przestać jej podziwiać. Nie tylko piękna, ale i mądra, co rzadko się zdarza! Ocenił ją na oko na 25 lat, może trochę więcej. Ale w rozmowie wspomniała o działalności w harcerstwie w latach 80., więc miała co najmniej 40!

Omówili szczegóły, podpisali umowę choć Krystyna oponowała:

Po co ta papierologia? Wierzę panu, przecież jest pan polecany przez tylu ludzi!

Ale Walery zawsze podpisywał umowę, trzymał się zasad, a i wymagał tego samego od klientów. Teraz również nalegał:

Muszę się rozliczać z urzędem skarbowym, nie chcę kłopotów.

A w głębi duszy miał wrażenie, że tą umową potwierdza sobie, że Krystyna istnieje naprawdę, a to nie sen.

Wtedy kobiecie zadzwonił telefon, przyszła SMS:

O, już narzeczony po mnie przyjechał. Podrzucić pana gdzieś?

Walery grzecznie odmówił, ale wyszedł ją odprowadzić. Tak zwykł robić, kiedy przyszli nowożeńcy pojawiali się osobno lubił spojrzeć, jak do siebie pasują, jak się komunikują. Dziś jednak kierowała nim zazdrość i żal. Narzeczony zresztą zaskoczył go całkowicie: z auta wyskoczył młody chłopak, na oko nawet młodszy od Walerego.

Krystyna, wszystko w porządku? zapytał szczęśliwy.

Ona tylko się uśmiechnęła: Kiedyż bym nie była?. Wsiadła do auta, narzeczony zamknął drzwi i zwrócił się do Walerego:

To pan będzie prowadził nasz ślub z Krysią? Bardzo mi miło, Sławek mówił o panu, że jest pan najlepszy. Wyciągnął rękę. Robert, narzeczony. Przepraszam, nie przedstawiłem się, Krystyna mi potem da popalić

Walery najchętniej rzuciłby się na niego z pięściami, zmazując mu ten triumfalny uśmiech z twarzy, ale tylko podał mu dłoń:

Walery, miło poznać

Od tego dnia nie mógł zaznać spokoju. Szukał pretekstu, by zadzwonić do Krystyny, usłyszeć jej głos, spotkać się z nią. Dzień wesela nadchodził nieubłaganie czuł się, jakby tracił rozum. Opowiedział o wszystkim przyjacielowi, który złośliwie dopytywał:

A te twoje dziewczynki z liceum? Miały być idealne do wychowania na żonę!

Walery tylko machał ręką:

Daj spokój z licealistkami. Krystyna jest idealną kobietą. Po co mi ktoś inny?

To powiedz jej to! doradzał kumpel.

Co, zwariowałeś? Przecież wychodzi za mąż. Kocha go. Po co miałbym zawracać jej w głowie swoimi głupimi uczuciami?

Czasem odwiedzał go uśmiechnięty Robert:

Krystyna prosiła, żebym przekazał

W takich chwilach Walery ledwo się powstrzymywał, by nie powiedzieć czegoś niegrzecznego. Myślał nawet o tym, by zrezygnować z prowadzenia wesela trudno, niech tracę reputację! Ale wtedy już by jej nie zobaczył I z tej myśli wycofywał się ze wstydem.

Dwa dni przed ślubem Krystyna znów pojawiła się u Walerego tym razem, jak powiedziała, żeby podrasować scenariusz, żeby wszystko było na medal. Ponieważ w biurze trwał remont, spotkali się u niego w mieszkaniu. Dużo śmiali się i żartowali, rozmowa nie tylko na temat wesela. Wreszcie wszystko ustalone, Walery zaproponował kieliszek szampana:

Za powodzenie wesela!

Krystyna zgodziła się ochoczo.

Wyglądała zjawiskowo. Szampan dodał odwagi, więc w pewnej chwili Walery ją pocałował. Co zaskakujące, odwzajemniła jego pocałunek. Całemu światu mogłoby nie być, byli tylko oni

Walery obudził się nagle. Usiadł na łóżku i rozejrzał się. Przywidziało mu się, czy przeżył najpiękniejszą noc w swoim życiu? Nie było po niej śladu, ale na poduszce czuć było zapach jej perfum czyli naprawdę tu była! Roztrzęsiony zadzwonił do Krystyny:

Cześć

Ona odebrała jakby nigdy nic:

Cześć! Jak się masz? Przepraszam, że wyszłam bez pożegnania, rozumiesz jutro ślub, tyle spraw!

Czyli ślub będzie? spytał cicho Walery.

Oczywiście! Czemu miałby być odwołany? Wszystko w porządku.

Walery nie mógł w to uwierzyć. Jak to po tym wszystkim ślub się odbędzie? Ona będzie patrzeć w oczy narzeczonemu bez wyrzutów sumienia? Myślał: zerwać wesele? Ale czy chce taką zimną kobietę? A potem sam przyznawał: tak, chce. Spokojnie każdą.

Następnego dnia był w restauracji wcześniej. Dekoratorki kończyły stroić salę i zerkały na niego zalotnie. Nagle

Podchodzi Krystyna.

Cześć. Uciekłam zaraz po rejestracji, chciałam cię zobaczyć uśmiechnęła się promiennie. Co z tobą, Walery?

Nic nie rozumiem Czyli rejestracja była? A potem uciekłaś?

No tak, głuptasie. Po co mam jeździć z tą młodzieżą po mieście, wolę pobyć z tobą. Albo nie jesteś zadowolony?

Czekaj, z jaką młodzieżą? Przecież to ty za mąż wychodzisz?

Krystyna spojrzała na niego zdumiona, a po chwili wybuchnęła śmiechem czystym i serdecznym, aż Walery się uśmiechnął.

Ależ skąd! Moja córka, Kasia! Studiuje w Gdańsku, przyleciała wczoraj. Nagle spoważniała. Ty myślałeś, że to ja wychodzę za mąż? I dwa dni przed ślubem z kimś sypiam? To ty masz o mnie zdanie!

Walery dopiero teraz wszystko zrozumiał. Krystyna nigdy nie mówiła ja czy my, zawsze panna młoda z panem młodym. Robert nigdy nie nazywał jej Kasią, tylko Krystyną i zwracał się na pani. Jak mógł tego nie zauważyć Zrobiło mu się głupio. Wreszcie zapytał najważniejsze:

Czy jesteś wolna? zapytał z nadzieją.

Krystyna skinęła głową. Wtedy wypalił:

Wyjdź za mnie! Proszę

Wesele było wyjątkowe, prowadzący przeszedł samego siebie, goście byli zachwyceni. Na koniec młodzi przyszli podziękować Waleremu:

Dziękuję, nie wiemy, jak się odwdzięczyć za ten cudowny wieczór!

Ja go podziękuję osobiście podeszła Krystyna. Idźcie, limuzyna już na was czeka. O wszystkim dopilnuję.

Wiadomość, że Walery żeni się z kobietą o dziewięć lat starszą, rozeszła się po rodzinie lotem błyskawicy. Najpierw wszyscy patrzyli sceptycznie, ale gdy ją poznali, zgodnie przyznali:

Nie sposób się nie zakochać w takiej kobiecie

Krystyna i Kasia urodziły zaledwie dwa tygodnie po sobie.

Życie czasem płata figle, ucząc nas, że prawdziwa miłość nie liczy lat, a losu nie da się przewidzieć najlepsze historie pisze serce, nie rozum.