Nie stawiaj na przypadek, ważne, by znaleźć idealnego partnera – mawiała kuzynka.

„Ty, Lenka, nie trzaskaj dziobem. Najważniejsze, żeby dobrze wyjść za mąż. Przy każdym obrocie sprawy i tak będziesz na plusie” — pouczała krewna.

Lena dorastała jako jedyna i ukochana córka, w której rodzice duszy nie czuli. Pod koniec szkoły coraz częściej mówiła, że chce kontynuować naukę w Warszawie.

„Córko, mamy tu dobry uniwersytet. Po co ci ta Warszawa?” — pytał ojciec.

„Tato, chcę być dziennikarką. A po naszym uniwersytecie zostanę tylko nauczycielką.”

Rodzice długo nie mogli się pogodzić z myślą, by puścić córkę samą. Ileż to filmów obejrzeli o pokiereszowanych losach dziewczyn z prowincji, które próbowały szczęścia w stolicy. W końcu jednak się poddali. Ojciec skontaktował się z daleką kuzynką mieszkającą w Warszawie. Ta zgodziła się przygarnąć Lenę na czas studiów. Radość dziewczyny nie miała granic. Obiecała rodzicom, że sobie poradzi, że nie będą musieli się za nią wstydzić, wręcz przeciwnie — będą dumni.

Ojciec osobiście zawiózł córkę, upewnił się, że ma dobre warunki, zostawił pieniądze na pierwsze dni i odjechał.

Lena nie mieszkała u kuzynki za darmo. Sprzątała, chodziła po zakupy, gotowała. Sąsiedzi kręcili głowami: „No, zrobiła sobie z krewniaczki służącą”. Kuzynka ojca żyła sama, mąż dawno odszedł do innej, zostawiając jej mieszkanie. Uważała swoje życie za udane. Mieszka w Warszawie, w stolicy, nie byle gdzie. I Lenę pouczała:

„Ty, Lenka, nie dziob tak. Studia to fajnie, ale dla kobiety nie najważniejsze. Najważniejsze, żeby dobrze wyjść za mąż. Za warszawiaka. Przy każdym obrocie sprawy będziesz na plusie. Patrz na mnie.”

Lena słuchała i pobłażliwie się uśmiechała. O małżeństwie jeszcze nie marzyła. Marzyła, by ją zauważyli, docenili jej talent, przyjęli do prestiżowej redakcji, a jeśli szczęście wybierze ją na swoją powiernicę — by pracowała w telewizji.

Ale marzenia marzeniami, a życie często wprowadza własne poprawki do ambitnych planów. Na trzecim roku Lena zakochała się w Krzysztofie. Poznali się przypadkiem. Świętowali z koleżankami udaną letnią sesję. Krzysztof z kolegą też tam był. Zauważył ładną dziewczynę, zaprosił do tańca, potem odprowadził do domu.

Koleżanki namawiały Lenę, żeby nie przepuściła takiego faceta. Osiem lat starszy, warszawiak, z własnym mieszkaniem, przystojny. Krzysztof nie ukrywał, że jest po rozwodzie, że ma córkę. Ale kto nie popełnia błędów w młodości? Córka mieszka z matką, nie będzie przeszkadzać. A z drugiej strony — znaczy, że dzieci lubi.

Lena nie snuła planów, ale Krzysztof jej się podobał. Widział, że nie jest zbyt doświadczona w miłości, nie naciskał i nie spieszył się z zaproszeniem do siebie. Chodzili na spacery, do teatru, na koncerty. Przez wszystkie lata w Warszawie Lena nie poznała stolicy tak, jak po spotkaniu z Krzysztofem.

Coraz częściej mówił o miłości, o przyszłości, o dzieciach, ich dzieciach. Lena miała zawrót głowy. Kiedy w końcu się oświadczył, od razu się zgodziła. Do końca studiów zostało niewiele — ostatni rok. A przed nią ciekawa, dorosła życie.

Krzysztof zabrał Lenę do rodziców. Ojciec uśmiechnął się przyjaźnie i schował za gazetą. Matka za to nie pozostawiała wątpliwości — nowej narzeczonej dawała do zrozumienia, że Krzysztof nie jest pozbawiony uwagi kobiet, że nie pozwoli synowi po raz drugi popełnić błędu, widzi, że Lena potrzebuje warszawskiego meldunku, mieszkania…

„No nie mogłeś się zakochać w kimś z twojego poziomu? Znowu na te same grabie nastąpisz” — zakończyła tyradę matka.

„Jakie grabie? Daj spokój, mamo. Kasia, nawiasem mówiąc, była warszawianką. I to nam nie przeszkodziło się rozwieść” — Krzysztof ostro przerwał matce i wyprowadził Lenę.

Do ślubu więcej nie widziała jego rodziców. Za to Krzysztof często przywoził córkę, Kingę. Nazwali ją tak na cześć babci, która podobno była sławną aktorką albo żoną sławnego artysty… Lena i tak nigdy nie zrozumiała.

Kinga okazała się dużą, niezbyt ładną, spokojną dziewczynką. Krzysztof cieszył się, że szybko znalazła wspólny język z Leną. Na ślubie teściowa zasugerowała, że z dziećmi nie warto się spieszyć. Lena zapewniła ją, że musi skończyć studia i popracować kilka lat, nabrać doświadczenia. Z dziećmi się nie spieszą. Zdążą.

Kiedy po raz pierwszy przywiozła Kingę, oznajmiła, że ojciec nie może zaniedbywać córki, nie może o niej zapominać. Krzysztof całymi dniamKrzysztof spędzał z Kingą każdą wolną chwilę, spełniając jej kaprysy, a Lena, choć zmęczona, starała się zrozumieć tę trudną sytuację, wiedząc, że właśnie na to się zdecydowała, wychodząc za mąż.