Nie spóźniliśmy się, po prostu dążyliśmy do swojego szczęścia, powiedziała, przytulając się mocniej.

*Dziennik*

„Nie zmarnowaliśmy czasu, tylko długo szliśmy do swojego szczęścia” – powiedziała Weronika, przytulając się mocniej do Romana.

Weronika otworzyła oczy i przeciągnęła się z rozkoszą. Niedziela – można poleżeć, nie ma pośpiechu.

Gdy zmarł mąż, znajomi i koledzy z pracy spodziewali się, że Weronika będzie pogrążona w rozpaczy. Udawała więc maskę nieutulonej żałoby. W firmie dali jej urlop, by mogła godnie pożegnać ukochanego męża.

Na zewnątrz wyglądali na idealną parę, ale co kryło się w środku – to już nikogo nie obchodziło. Nie, jako człowiek współczuła Krzysztofowi, jak każdemu, kto odszedł za wcześnie. Ale nie jako mężowi.

Weronika spojrzała na zdjęcie w ramce. Już czas schować je z oczu. Dotąd tego nie robiła, bo przychodzili znajomi, szukali wzrokiem portretu zmarłego.

Budzić się codziennie i widzieć jego zadowoloną, jak u najedzonego kota, twarz – to było za dużo. Zerwała kołdrę, podeszła do półki i wzięła fotografię. Przez chwilę przyglądała się zadbanej twarzy człowieka pewnego swojej nieodpartości. Ile kobiet zwodził. Uśmiechnęła się krzywo.

„Co? Dotarłeś? Myślisz, że cierpię i opłakuję cię? Nie doczekasz. Żegnaj.” – Rozsunęła książki i wcisnęła ramkę między nie. – „Twoje miejsce. Nie w moim życiu.” – Otrzepała dłonie z niewidzialnego pyłu i poszła do łazienki.

***

Kiedy Weronika wyszła z sali po ostatnim egzaminie, na korytarzu nikogo już nie było. Podeszedł do niej niepozorny chłopak. Razem zdawali na studia.

„Jak poszło?” – zapytał.

„Piatka!” – nie ukrywała radości.

„To będziemy studiować razem.” – Uśmiechnął się.

„Muszę jeszcze poczekać na listy…” – zaczęła, ale wiedziała, że się dostanie.

„To formalność. Masz tylko jedną czwórkę. Progiem przejdziesz.”

„Kiedy wywieszą wyniki?”

„Pojutrze, sprawdzałem. Może świętujemy?” – Czekał na odpowiedź z bijącym sercem.

Weronika pomyślała, że rodzice w pracy, nauki już nie ma.

„Chodźmy.”

Chodzili po Warszawie, jedli lody, potem kino.

Trafili do różnych grup. Jej było wszystko jedno, ale Roman był zmartwiony. Spotykali się tylko na przerwach. Pewnego dnia spóźnił się na wykład, a jego miejsce obok Weroniki zajął Krzysztof Dąbrowski.

„Szewczyk cię zazdrości. Czuję, jak wierci mi dziurę w plecach wzrokiem” – szepnął Krzysztof.

Weronika obejrzała się. Roman siedział z tyłu, patrzył cierpiąco.

„Panowie, dość gadania! Jeśli pani się nie interesuje, może opuścić salę” – głos profesora zmroził wszystkich.

Wyrzucili ich z wykładu. Poszli do stołówki. Krzysztof był erudytą, opowiadał ciekawie. Podobało się jej jego luzackie podejście.

„Uważaj na niego. To kobieciarz” – ostrzegł ją później Roman.

„Zazdrościsz?”

„A jeśli tak?”

„Romku, nic między nami nie ma. Tylko jeden wykład.”

Ale nie skończyło się na jednym. Zakochała się, nie mogła bez niego żyć. Wszyscy mówili o nich „para”. Rodzice Weroniki traktowali go jak zięcia. Urokliwy Krzysztof uwiódł nawet jej matkę.

Postanowili nie śpieszyć się ze ślubem, ale Weronika zaszła w ciążę. Ku jej zdumieniu, przyjął to spokojnie.

„Fajnie, będę tatą. Tylko z czego utrzymamy dziecko? Studia? Może nie śpieszmy się?”

Zgodziła się. Zrobiła aborcję. Jaka nauka z dzieckiem?

Roman był tylko przyjacielem. Pożyczał notatki, gdy opuszczała zajęcia. Niewidzialny, zawsze blisko.

Po czwartym roku wzięli ślub. Ojciec Krzysztofa był ważną osobą w Łodzi. Wzięli ich do pracy. On szybko awansował. Ona nie zazdrościła – wiedziała, że ojciec faworyzuje syna.

Pewnego dnia zastała go w biurze w objęciach sekretarki. Dziewczyna przeszła obok, nie kryjąc drwiny.

W domu była awantura.

„Co w tym złego? Każdy mężczyzna ma romanse. Jesteś moją żoną. Kocham cię.”

Zwolnił tamtą, zatrudnił inną – mniej atrakcyjną. Weronika się uspokoiła.

Gdyby odeszła, czy inny byłby lepszy? Na początku może, ale potem… Po co zmieniać przysłowiowe „kopa na kitę”? Na zewnątrz wciąż byli idealną parą.

Później życzliwa dusza powiedziała jej, że Krzysztof ma dziecko. Znów groziła rozwodem.

„Weronika, uspokój się. Dziecko nic nie zmieni. Nie rozstanę się z tobą.”

Powinna wtedy odejść. Ale bała się. Wciąż go kochała.

Krzysztof wracał na czas, dawał jej swobodę – której nigdy nie wykorzystała. Kupował wyjazdy na południe. Na wakacjach mężczyźni lgnęli do niej, ale ich nachalność ją męczyła. Wracała do domu.

Wiedziała, że on w tym czasie nie tylko pracował. On też wiedział, że ona wie.

Patrzyła z zazdrością na rodziny z dziećmi w parku. Tłumaczyła sobie, że każdy ma swoje problemy. Żyli jak sąsiedzi. Większość tak żyje.

Dwa miesiące temu policja zadzwoniła.

„Znaleźliśmy pana męża na działce.”

„Znaleźli?”

„Zmarł na zawał. Kobieta, która była z nim, wezwała pogotowie i zniknęła. Niestety, nie udało się go uratować.”

Wszyscy współczuli. Ojciec Krzysztofa zadbał, by sprawa nie trafiła do mediów.

Było jej wstrętne, że umarł u kochanki. W żałobie była tylko na pokaz.

***

Weronika doprowadziła się do porządku, wypiła kawę. Za oknem świeciło wiosenne słońce. Była wolna!

Gdy zadzwonili do drzwi, pomyślała z irytacją, że to kolejny znajomy z kondolencjami.

„Kogo szukacie?” – spytała mężczyzny w progu. Coś w jego twarzy wydało się znajome.

„Nie poznajesz?” – udał zmartwienie. – „Roman, Roman Kowalski.” Uśmiechnął się. – „Masz niedługo urodziny, pamiętam. A tu akurat służbowa sprawa w twoim mieście.”

Teraz go poznała. Dojrzał, w okularach wyglądał jak profesor – i tak właśnie było. Wykładał na uczelniPo latach zrozumieli, że prawdziwe szczęście nie przychodzi od razu, ale czeka cierpliwie, aż będziemy na nie gotowi.