Nie śpieszyli się z miłością, bo kochali wiecznie

W bibliotece miejskiej w Warszawie zawsze panował spokój, choć przychodziło wielu czytelników. Jadwiga nigdy nie zwracała na nich uwagi, bo gdy tylko weszła do sali, w której majestatycznie stały wysokie regały pełne książek, ludzie od razu się zatrzymywali, rozejrzeli się i po chwili podeszli do niej.

Dzień dobry zawsze grzecznie witał się odwiedzający z bibliotekarką, po czym pytali o konkretną pozycję.

Dzień dobry odpowiadała z uśmiechem Jadwiga, uważnie słuchając kolejnego czytelnika.

Była z natury uprzejma i życzliwa, a praca w bibliotece była dla niej spełnieniem. Często myślała:

Cóż za szczęście, że los poprowadził mnie tą drogą; nie wyobrażam sobie miejsca, w którym mógłbym pracować tak spokojnie i z pasją. To wspaniałe, gdy praca sprawia radość, a goście są uprzejmi.

Zdarzały się jednak sytuacje, gdy ktoś wchodził pośpiesznie, niecierpliwie spoglądając, a Jadwiga musiała szukać książki, wypełniać kartę i wydawać ją. Zawsze zachowywała cierpliwość i nie pozwalała sobie na złość.

Czytanie kochała od dziecka, więc zawód bibliotekarki nie był jej wyborem, lecz naturalnym przedłużeniem pasji. W świecie literatury czuła się pewnie, była dobrze obeznana i przeczytała już setki tomów.

Gdy jej przyjaciółki biegały na randki, kombinowały między pracą a domem, rodziły dzieci, przeprowadzały się, kłóciły i godziły, Jadwiga żyła po prostu, spokojnie i równomiernie.

Miała cichy, spokojny głos, często poprawiała okulary, gdy coś nie grało, patrzyła ciepło szarymi oczami, jasne włosy zawsze związane w kok na karku, ubierała się schludnie i elegancko.

Miała dwadzieścia siedem lat, a dwa dni po urodzinach do biblioteki wszedł przystojny młody człowiek w okularach. Spojrzała na niego i pomyślała:

Miły pan. Musi mieć nie mniej niż trzydzieści lat.

Złapała się na tym, że nigdy nie zwracała uwagi na mężczyzn przychodzących do biblioteki, a teraz nagle zwróciła na niego uwagę.

Dzień dobry przywitał się nieśmiało nowy czytelnik.

Dzień dobry odparła Jadwiga równie uprzejmie.

Potrzebuję książki chwilę się wahał, najwyraźniej przypominając autorów, po czym pewnie powiedział: Czy macie tę pozycję? rozejrzał się po imponujących regałach i poprawił okulary.

Proszę chwilę poczekać, już ją mam, znajduje się na górnym piętrze od razu pobiegła po książkę, a czytelnik rozejrzał się po sali.

Był to Wojciech, nieśmiały inżynier pracujący w dziale architektury, który przeglądał stare plany i tworzył nowe. Gdy wrócił z książką w ręku, uśmiechnął się ciepło.

Jadwiga usiadła przy biurku i zaczęła wypełniać kartę, poznając imię czytelnika Wojciech. On podpisał się, ale stał niepewnie przy półce, z książką w ręku.

Dziękuję nagle przypomniał sobie, że nie podziękował.

Proszę odpowiedziała.

W ciszy tego pomieszczenia obaj patrzyli na siebie. Czas mijał niewidocznie. W końcu Jadwiga przerwała milczenie.

Wojciechu, potrzebuje pan jeszcze jakiejś książki?

Tak czyli nie zdezorientowany odpowiedział, a potem zebrał się i powiedział:

Znasz moje imię, a moje?

Jadwiga odpowiedziała nieśmiało.

Hmmm, Jadwiga piękne imię, bardzo polskie. Zawsze tak myślałem zawahał się, a ona dostrzegła jego nieśmiałość i zrozumiała, bo sama była w podobnym położeniu.

Dziękuję jeszcze raz powiedział Wojciech. Zwrot książki będzie w porządku. Do widzenia.

Nie mam wątpliwości, do widzenia odparła uprzejmie.

Jadwiga nie wątpiła, że odda książkę, bo wyglądał na osobę dokładną i dbającą o rzeczy. Miał wyprasowane spodnie, czystą koszulę i krawat, a garnitur leżał na nim jak na miarę, a buty lśniły jak nowe.

Wojciech wyszedł, ale Jadwiga długo myślała o nim.

Jesteśmy jak dwie dusze pokrewne pomyślała nagle, rozumiem go i czuję

Potem się otrząsnęła i uśmiechnęła.

Co ja tak patrzę? Nigdy w życiu nie zwracałam takiej uwagi na gości.

Wojciech po wyjściu z biblioteki był rozkojarzony.

Jaka słodka Jadwiga, biblioteka to jej miejsce. A ja nie potrafiłem znaleźć słów, by ją pochwalić potępiał się. Czemu jestem taki nieśmiały, moja skromność tylko przeszkadza. Teraz chyba nie będę mógł już normalnie pracować, bo jej obraz nie schodzi mi z oczu

Po obiedzie Wojciech miał trudności z koncentracją w dziale, myśli błądziły wokół Jadwigi.

Co to za iluzja? mruknął, patrząc w plany, ale nie mógł się skupić.

Następnego dnia, w przerwie obiadowej, pod pretekstem wzięcia kolejnej książki, ponownie zawitał do biblioteki.

Dzień dobry, Jadwigo podniosła na niego wzrok i on zaskoczony zobaczył w oczach jej spojrzenie.

Dzień dobry uśmiechnęła się jak do starego przyjaciela. Potrzebuje pan jeszcze jakiejś książki?

Wojciech, zaczerwieniony i nieśmiały, w końcu odważył się:

Nie, przychodzę pod pretekstem książki, ale chciałem od razu szczerze przyznać Bardzo mi się pani podoba przepraszam

Oczy Jadwigi rozbłysły, a jej policzki zarumieniły się.

Po co przepraszać? Również mi się pan podobał wczoraj, szczerze mówiąc, nie spałam tej nocy dobrze.

On się ucieszył i odpowiedział:

Ja też. Nie mogłem przestać o tym myśleć.

Zapanowała niewygodna cisza. Po chwili Wojciech zebrał się i zapytał:

Jadwigo, czy mogę panią po pracy odprowadzić do domu?

Mogę odpowiedziała skromnie, lekko się uśmiechając.

Od tego dnia ich spotkania przerodziły się w spacery po Łazienkach, gdzie Wojciech z pasją opowiadał o swojej pracy, a ona o książkach.

Wojciechu, wiesz, książki są jak ludzie, każdy ma własną duszę mówiła, a on nie był zdziwiony jej porównaniem, rozumiał, jak bardzo kocha swoją pracę wśród stron.

Nadeszła chłodna jesień, a para spędzała długie godziny przy herbacie w jej kuchni, czasem milcząc i patrząc na siebie, zgodnie stwierdzając:

Dobrze nam razem, nawet w milczeniu

Dzielili się marzeniami i radościami. Jadwiga zawsze marzyła o Wenecji, czytała o niej wiele i opowiadała Wojciechowi, który wyobrażał sobie, jak płyną razem w gondoli po wąskich kanałach.

Pewnego weekendu Wojciech przyszedł z bukietem czerwonych róż.

To dla ciebie, Jadwinko, wyzdrowiejmy razem, mam plan Czy się zgodzisz?

Zgadzam się odpowiedziała radośnie, nie szukając wymówek.

Ślub był skromny, nie dlatego, że nie chcieli hałasu, ale dlatego, że nie mieli pośpiechu. Żyli powoli, spokojnie, szczęśliwi, choć po latach nie mogli mieć dzieci.

Nie poddawali się i nie obwiniali losu. Adoptowali czarnego kota, którego nazwali Bartek, zakupili dom letniskowy. Tak toczyło się ich życie: praca, dom na wsi, wieczorne czytanie, rozmowy przy herbacie i mruczenie Bartek. Na wsi Wojciech robił budki dla ptaków, Jadwiga dziergała skarpetki i pielęgnowała kwiatowe rabaty. Sąsiedzi rzadko zaglądali, szepcząc za plecami:

Żyją nudno, codziennie to samo.

A oni nie odczuwali nudy. Wojciech codziennie rano parzył kawę w starej turce, nalał ją do pięknych filiżanek, a Jadwiga karmiła ptaszki przy oknie. Lato spędzali na wsi, sadząc kwiaty, zimą wracali, słuchając trzasku drewna w piecu. Mówili mało po co słowa, gdy wszystko rozumiecie.

Lata mijały, stali się starsi. Nie spieszyli się z miłością, bo kochali się zawsze. Nadszedł czas przejścia na emeryturę, spędzali coraz częściej dni na wsi, ciesząc się ciszą, domem przy lesie, śpiewem ptaków i grzybami w lesie. Sąsiedzi szanowali ich spokojne życie.

Pewnego dnia Wojciech wrócił z marketu z elegancką butelką wina i owocami. Jadwiga była zaskoczona, bo rzadko sięgali po alkohol. Wyjął dwa kieliszki z szafki, przetarł je ściereczką, którą zawsze używał do wycierania naczyń, gdy Jadwiga je myła. Usiadła przy stole i nalał wino.

Za nas? zapytała, unosząc kieliszek.

Nie odparł Wojciech, wyciągając z kieszeni dwa bilety na samolot. Za Wenecję.

Jadwiga zamarła. Marzyli o tym całe życie, ale ciągle odkładali: praca, dom, choroba kota.

Ale jesteśmy starzy westchnęła.

Nie starzy, a już seniorzy, więc jedziemy odparł z uśmiechem.

Wzięli bilety i polecieli. Cieszyli się wąskimi kanałami, płynąc w gondoli pod mostami, śmiali się jak nastolatkowie. Spacerowali po weneckich placach, ona w słomkowym kapeluszu, on z aparatem w ręku. Pewnego wieczoru, gdy słońce zachodziło nad laguną, Wojciech wyznał:

Kocham cię, Jadwinko, jestem najszczęśliwszy.

Dziękuję ci za ten zaręczynowy moment, wiedziałam, jak trudne to było Dziękuję, że spełniłeś moje marzenie. Nic więcej nie potrzebuję, tylko być razem.

Śmiali się radośnie, bo to była ich wspólna wola. I tak żyli dalej, nie pośpiechu.

Dziękuję za przeczytanie. Życzę wszystkim pomyślności i spokoju.