Nie spieszyli się z miłością, bo kochali od zawsze

W miejskiej bibliotece w Krakowie zawsze panował spokój, nawet gdy wchodziło kilku czytelników. Jagoda nigdy nie gniewała się na nich, bo gdy tylko przekroczyli próg sali, w której majestatycznie stały wysokie regały, natychmiast zatrzymywali się, rozejrzeli i podeszli do niej z szacunkiem.

Dzień dobry zawsze przywitano ją uprzejmie, po czym od razu pytano o poszukiwaną książkę.

Dzień dobry odparła z uśmiechem, wsłuchując się w kolejny głos.

Jagoda była z natury życzliwa i grzeczna, a praca w bibliotece była dla niej spełnieniem. Często myślała:

Jak dobrze los skierował mnie na tę drogę; nie wyobrażam sobie innego miejsca, w którym mogłabym tak spokojnie i z pasją spędzać dni. Najczęściej goście są kulturalni.

Zdarzało się jednak, że ktoś wchodził pośpiesznie, nerwowo zerkał na zegarek, a ona szukała książki i wypełniała kartę. Jagoda nigdy nie traciła cierpliwości, nie pozwalała sobie na złość.

Czytanie to jej przygoda od dzieciństwa, więc wybór zawodu nie był dla niej dylematem wiedziała, że książki są jej żywiołem. Wśród nich czuła się pewnie, była człowiekiem dobrze obeznanym z literaturą, miałaby w kieszeni tysiąc przeczytanych tytułów.

Kiedy przyjaciółki biegały na randki, mieszały pracę z domem, rodziły, przeprowadzały się, kłóciły i godziły Jagoda po prostu żyła spokojnie, w swoim rytmie.

Miała cichy, spokojny głos, zwyczaj poprawiania okularów, gdy coś nie grało, ciepłe spojrzenie szarych oczu, jasne włosy zawsze splecione w kok na karku, ubiór schludny i elegancki.

Miała dwadzieścia siedem lat, a właśnie dwa dni po urodzinach do biblioteki wszedł przystojny młody mężczyzna w okularach. Spojrzała na niego i pomyślała:

Przyjemny facet, chyba trzydziestokilka lat.

Złapała się na tym, że dotąd nie zwracała uwagi na mężczyzn przychodzących, a teraz nagle zauważyła go.

Dzień dobry przywitał się nieśmiało nowy czytelnik.

Dzień dobry odpowiedziała Jagoda równie uprzejmie.

Potrzebuję książki zawahał się chwilę, jakby przypominał sobie tytuł, po czym pewnym głosem wymienił tytuł i spojrzał na wysokie regały, poprawiając okulary.

Proszę chwilę poczekać, mam ją na górnym piętrze odrzuciła się do regałów, a mężczyzna przyglądał się sali czytelniczej.

To był Cezary, nieśmiały inżynier w dziale architektury, który przeglądał stare projekty i tworzył nowe. Gdy wrócił z książką w ręku, uśmiechnął się ciepło.

Jagoda usiadła przy stoliku i zaczęła wypełniać kartę, zauważając, że nazwisko czytelnika to Cezary. On podpisał się, ale stał niepewnie, trzymając książkę.

Dziękuję nagle przypomniał sobie, że nie podziękował.

Proszę odparła.

W ciszy sali oboje patrzyli na siebie; Cezary nie mógł odejść, a Jagoda nie wiedziała, co powiedzieć. Czas mijał, dopóki Jagoda nie zebrała się jako pierwsza.

Cezary, potrzebuje Pan jeszcze coś?

No właściwie nie zafrasował się, po czym zebrał się i zapytał:

Zna Pan moje imię, a jakim jest Pana, jeśli nie jest to tajemnica?

Jagoda odpowiedziała skromnie.

Jagodo piękne imię, bardzo polskie. Myślałem tak samo zawahał się, widząc jej nieśmiałość, której sam rozumiał, bo był podobny do niej.

Dziękuję powtórzył Cezary, na pewno zwrócę książkę w nienaruszonym stanie. Do widzenia.

Nie mam wątpliwości, do widzenia odrzekła uprzejmie.

Jagoda nie wahała się, że odda zwrot, widząc jego staranność. Miał wyprasowane spodnie, czystą koszulę, krawat i idealnie dopasowany garnitur, a buty lśniły jak nowe.

Cezary wyszedł, a ona długo myślała o nim.

Jesteśmy jak dwie bratnie dusze pomyślała, rozumiem go i czuję

Lecz po chwili uśmiechnęła się i dodała:

Co to ja? Nigdy nie zwracałam takiej uwagi na gości.

Cezary, wychodząc, poczuł się rozkojarzony.

Jagodo, naprawdę powinnaś pracować w bibliotece pomyślał jaka piękna spojrzenie, a ja nie mogłem wypowiedzieć komplementu Moja nieśmiałość przeszkadzała mi, a teraz nie mogę przestać o niej myśleć

Po lunchu w dziale trudniej mu było się skoncentrować; w myślach wciąż była Jagoda.

Co to za czary, mruknął, patrząc na plany, ale nie mogło mu pomóc.

Następnego dnia, w przerwie obiadowej, pod pretekstem wzięcia kolejnej książki, wrócił do biblioteki.

Dzień dobry, Jagodo podniosła na niego wzrok i zobaczył w jego spojrzeniu coś nowego.

Dzień dobry uśmiechnęła się, jakby widziała starego przyjaciela potrzebuje Pan jeszcze jakiejś książki?

Cezary, czerwieniąc się, odważył się:

Nie, przyszedłem tu po ciebie. Chciałem od razu wyznać podobałeś mi się bardzo przepraszam

Jagodę rozświetliło spojrzenie, a jej policzki zrumieniły się.

Po co przepraszać? Ja też podobałaś się wczoraj, szczerze mówiąc, nie spałam dobrze tej nocy.

On się ucieszył i dodał:

Ja także. Nie zamknąłem oczu od momentu, gdy cię zobaczyłem.

Zapanowała niepewna cisza; oboje milczeli, aż Jagoda w końcu odezwała się:

Jagodo, czy mogę odprowadzić cię do domu po pracy?

Mogę odpowiedziała nieśmiało, lekko się uśmiechając.

Od tego dnia ich spotkania płynnie przerodziły się w spacery po parku, gdzie Cezary z zapałem opowiadał o swojej pracy, a ona o książkach.

Cezary, wiesz, że książki są jak ludzie, każdy ma własną duszę zauważyła, a on nie był zdziwiony jej porównaniem, rozumiejąc, jak bardzo kocha swój zawód i że dni spędza wśród tomów.

Nadeszła chłodna jesień, a para spędzała długie godziny przy herbacie w jej kuchni, czasem milcząc, patrząc na siebie i przytakując:

Dobrze nam razem, nawet w ciszy

Dzielili się marzeniami i radościami. Jagoda zawsze marzyła o Wenecji, czytała o niej wiele i opowiadała Cezaremu, który wyobrażał sobie wspólną przejażdżkę gondolą po wąskich kanałach.

Pewnego weekendu Cezary przyszedł z bukietem czerwonych róż.

To dla Ciebie, Jagodo, wyjdźmy za mąż, od dawna o tym myślę Zgadzasz się?

Zgadzam się odpowiedziała prosto, radośnie.

Ślub był skromny, nie z powodu braku chęci hałasu, lecz bo nie było pośpiechu. Żyli powoli, spokojnie, szczęśliwi, że odnaleźli się wzajemnie, choć po latach nie mogli mieć dzieci.

Nie rozpaczyli i nie obwiniali losu. Adoptowali czarnego kota ze schroniska, kupili domek letniskowy. Tak wyglądało ich życie: praca, letni domek, książki wieczorami, rozmowy przy herbacie i mruczenie kota Basi. Na letnisku Cezary robił budki dla ptaków, Jagoda dziergała skarpety, pielęgnowała kwiaty w grządkach. Sąsiedzi rzadko ich odwiedzali, szepcząc za plecami:

Żyją nudno, codziennie to samo.

A oni się nie nudziły. Cezary codziennie parzył kawę w starej kafeterce, nalewał ją do pięknych filiżanek, Jagoda podrzucała okruchy chlebka ptakom za oknem. Latem spędzali więcej czasu na letnim domku, sadząc kwiaty; zimą wracali, słuchając trzasku drewna w kominku. Mówili mało po co słowa, gdy wszystko jest jasne.

Przez wiele lat stali się staruszkami, nie spiesząc się z miłością, bo kochali się od zawsze. Kiedy przyszedł czas przejścia na emeryturę, coraz częściej mieszkali na letnim domku wśród lasu, podziwiając śpiew ptaków i zbierając grzyby. Sąsiedzi żyli z nimi w zgodzie i szanowali ich spokojny rytm.

Pewnego dnia Cezary wrócił z sklepu z piękną butelką wina i owocami. Jagoda była zdziwiona, bo zwykle nie pili alkoholu. Wyciągnął dwa kieliszki z witryny, przetarł je ręcznikiem, którym zawsze wycierał naczynia po jej myciu, usiadł przy stole i nalał wino.

Za nas? zapytała, podnosząc kieliszek.

Nie odparł Cezary, wyciągając z kieszeni dwa bilety lotnicze za Wenecję.

Jagoda zamarła. Marzyli o tym całe życie, ale ciągle odkładali: praca, domek, choroba kota.

Ale my już starzy westchnęła.

Nie starzy, a seniorzy, dlatego jedziemy

Wylecieli razem, ciesząc się wąskimi kanałami, płynąc gondolą pod mostami i śmiejąc się jak nastolatki. Jagoda nosiła słomkowy kapelusz, Cezary trzymał aparat. Pewnego wieczoru, gdy słońce zachodziło nad laguną, Cezary ponownie wyznał:

Jakże jestem szczęśliwy, Jagodo, kocham cię…

A ja dziękuję losowi, że mnie oświadczyłeś; wiedziałam, jak trudne to było Dziękuję za spełnienie marzenia. Nie potrzebuję nic więcej, tylko byśmy zawsze byli razem.

Śmiali się radośnie, bo to było ich wspólne pragnienie. Tak żyli dalej, nie spieszni, w spokoju i miłości.