Nie rozdrapuj starych ran Często zastanawia się Taśka nad swoim życiem, gdy przekroczyła próg pięćd…

Nie rozdrapuj przeszłości

Często zastanawiam się nad swoim życiem, teraz gdy przekroczyłem pięćdziesiątkę. Nie mogę powiedzieć, że moje życie rodzinne jest szczęśliwe, wszystko przez żonę, Zofię. W młodości wzięliśmy ślub z miłości, oboje byliśmy w siebie zapatrzeni. Kiedy coś zaczęło się zmieniać w zachowaniu żony, przegapiłem ten moment.

Mieszkaliśmy na wsi, w domu mojej teściowej, Stanisławy. Starałem się, aby w domu panował spokój, szanowałem teściową, a ona odpłacała ciepłem. Moja mama mieszkała w sąsiedniej wiosce z młodszym synem, często chorowała.

Stasia, jak się dogadujesz ze swoim zięciem Wojtkiem? pytały ją sąsiadki, czy to przy studni, w sklepie, czy idąc drogą.

Co mam powiedzieć, Wojtek jest szanujący, wszystko potrafi zrobić w domu, dba o gospodarstwo, pomaga mi we wszystkim zawsze odpowiadała teściowa.

Oj, nie wierzymy, żeby u was był spokój i zgoda. Kiedy to teściowa chwali zięcia? kręciły głową sąsiadki.

Wasza sprawa rzucała Stanisława i szła dalej.

Zofia urodziła córkę Kingę, wszyscy się cieszyli.

Kinga chyba podobna do mnie szukała teściowa swoich rysów w wnuczce. Zofia śmiała się serdecznie, jej było to obojętne.

Gdy Kinga skończyła trzy lata, Zofia urodziła syna, znów dom pełen radości. Ja pracowałem, żona opiekowała się dziećmi, teściowa bardzo pomagała. Żyliśmy jak wszyscy, a może nawet lepiej. Bez awantur, spokojnie. Nie piłem, jak wielu innych. Zdarzało się, że niektóre kobiety szukały mężów pod remizą tam balowali, wracali z trudem do domu. Wtedy żony ciągnęły ich, klnąc i narzekając na całe życie.

Już gdy Zofia była w ciąży z trzecim dzieckiem, odkryła, że ją zdradzam. Na wsi nic się nie ukryje, szybko rozniosło się, że mam romans z samą Mariolą, wdową z końca wioski. Nie leniła się sąsiadka, pani Halina, by przyjść i zamieszać:

Zosiu, nosisz trzecie dziecko Wojtka, a on taki… powiedziała dosadnie niewdzięczny, lata do innych.

Halin, naprawdę? Nic nie zauważyłam zdziwiła się żona.

Jasne, kiedy masz na to czas? Dwójka dzieci, trzecie w drodze, dom, teściowa, gospodarstwo. A on sobie używa, żyje jak chce. Cała wieś już wie, a Mariola nawet się nie kryje.

Zosia się zasmuciła, teściowa też wiedziała, lecz milczała, żal jej było synowej. Nieraz karciła swojego Wojtka, a on szybko ją uciszał.

Mamo, co się nasłuchasz od bab, gadają bzdury!

Pewnego razu Halina wleciała do domu:

Zosiu, twój Wojtek przed chwilą wszedł na podwórko do Marioli, sama widziałam. Idź do niej i wyciągnij za włosy. Jesteś w ciąży, Wojtek cię nie uderzy, nie odważy się przekonywała sąsiadka.

Zosia wiedziała, że nie ma odwagi, by wdawać się w bójkę z Mariolą. Znała ją szybka, awanturnicza. Mąż jej utonął po pijanemu, wieczne kłótnie. Mariola była zahartowana, potrafiła się bronić. Mimo to poszła.

Pójdę, spojrzę mężowi w oczy, niech przyzna się. On nigdy nie przyznaje się do winy, tylko mówi, że to plotki powiedziała teściowej, a ta odradzała.

Zosiu, gdzie ty z brzuchem idziesz? Oszczędzaj się…

Była późna jesień, już ciemno. Zosia zapukała w okno domu Marioli, czekała aż ta wyjdzie.

Czego ci trzeba, czego łomoczesz? zawołała Mariola zza zamkniętych drzwi.

Otwórz, wiem, że mój Wojtek u ciebie, ludzie mi powiedzieli wołała Zosia.

Teraz to się rozpędziłaś, idź do domu i nie rób sobie wstydu Mariola roześmiała się głośno.

Zosia postała jeszcze chwilę i wróciła do domu, rozumiejąc, że Mariola nie otworzy. Mąż wrócił późno w nocy, pijany. Rzadko pił, ale zdarzało się. Żona nie spała.

Gdzie byłeś? Wiem, że włóczysz się u Marioli, razem pijecie. Przychodziłam, nie wpuściła mnie…

Co ty wymyślasz oburzył się nie byłem tam. Z Gieniem Kuleckim piłem, zagadaliśmy się, nie zauważyliśmy jak czas minął.

Zosia nie uwierzyła, ale przemilczała, nie wywołała kłótni nie była typem awanturnicy. Co mogła zrobić? Nie złapany nie winny tak się mówi. Ale nie spała całą noc, myśląc:

Dokąd pójdę z dwójką dzieci, trzecie zaraz się urodzi. Mama chora, brat z rodziną tam mieszka, trójka dzieci. W domu ciasno. Gdzie się podzieję?

Mama Zosi zawsze jej powtarzała, narzekając na zdrady męża:

Cierp, córko, skoro wyszłaś za mąż, masz dzieci, cierp. Myślisz, że mi z ojcem było łatwo? Pił i gnał nas, pamiętasz jak u sąsiadów się chowaliśmy. Bóg go zabrał, ale ja wytrzymałam. Twój Wojtek chociaż nie pije dużo i ręki na ciebie nie podnosi. Kobiecy los znosić.

Zosia nie zgadzała się w pełni, ale rozumiała, nie będzie mogła odejść od męża. Teściowa także ją uspokajała:

Córko, gdzie ty z dziećmi pójdziesz, za chwilę trzecie. Poradzimy sobie razem z Wojtkiem.

Trzecia córka, Zuzia, urodziła się słaba, często chorowała. Pewnie stres zaważył na zdrowiu dziecka. Z czasem uspokoiła się, teściowa bardzo o nią dbała.

Zosiu, słyszałaś nowinę znowu Halina przyszła, niosąc plotki jak sroka Mariola wzięła do siebie Mietka, żona go wyrzuciła z domu.

Co mnie to obchodzi, niech bierze odparła Zosia, ciesząc się w duchu, że mąż nie będzie tam chodził.

Ale po miesiącu znów przyszła Halina.

Mietek wrócił do żony, Mariola jest wolna. Wojtka trzymaj blisko siebie, bo kto wie, może znów wróci do niej.

Zosia z Wojtkiem żyli spokojniej, teściowa również się cieszyła. Ale jak w mężczyźnie siedzi jakiś diabeł, nie wysiedzi przy żonie.

Stanisława spotkała dawną koleżankę Anielę w drodze ze sklepu.

Stanisławo, skąd się wziął ten twój Wojtek? Zosia dobra, ładna, matka, sama ją chwalisz, czego mu jeszcze potrzeba?

Aniela, nie tylko Wojtek lata?

Lata, lata Ma jak u Pana Boga za piecem: najedzony, wyprany, zadbany. A biega do Weroniki, rozwódki z naszej stołówki…

Stanisława synowi mówiła, prosiła o opamiętanie, ale dorosły syn nie słucha matki. Czasem krzyczał, żeby matka się nie wtrącała.

Pracuję dla rodziny, wynoszę pieniądze, a wy obie mnie obwiniacie! Wierzycie we wsiowe plotki! bronił się Wojtek.

Dawniej nie pił dużo, a teraz całkiem przestał.

Minęły lata. Dzieci dorosły. Najstarsza Kinga wyszła za mąż w powiatowym mieście, tam skończyła szkołę, z mężem tam została. Syn skończył studia w Krakowie i tam poznał żonę.

Młodsza Zuzia kończy szkołę średnią, też chce jechać na studia do miasta. Wojtek się uspokoił, już nigdzie nie chodzi. Praca, dom, często leży na kanapie, coraz gorsze zdrowie. W ogóle nie pije, nie to co dawniej.

Zosiu, coś mi serce szwankuje, aż do pleców boli znów narzeka Zosiu, kolana bolą, chyba stawy już się odzywają. Może do lekarza?

Nie żal mi żony. Moje serce dawno skamieniało od tylu łez i goryczy, zanim wreszcie się uspokoiła.

Teraz zdrowie szwankuje, więc siedzi w domu i narzeka myślałem niech idzie narzekać tym dawnym kochankom. Niech się nimi martwią.

Stanisława już nie żyje, pochowaliśmy ją przy mężu. W domu zapanowała cisza, ale czasem przyjeżdżają dzieci z wnukami. Oboje cieszymy się. Ja narzekam dzieciom na zdrowie, nawet mam pretensje do żony, że mnie nie leczy. Kinga przywozi lekarstwa, troszczy się, kręci wokół mnie, jeszcze mówi do matki:

Mamo, nie kłóć się z tatą, on chory a Zosi robi się przykro, bo córka bierze stronę ojca.

Córko, sam sobie winien, za dużo szaleństw w młodości, a teraz by chciał, by się nim litować. Ja też swoje zdrowie straciłam, kiedy przez niego płakałam.

Syn też podtrzymuje ojca na duchu. Gadają sobie, łatwiej im się dogadać, mężczyźni…

Dzieci jakby nie rozumieją matki, gdy tłumaczy, jak ojciec ją zdradzał, a ona to znosiła dla nich. Jak zostawić dzieci bez ojca? Jak jej było ciężko? Co słyszała w odpowiedzi?

Mamo, nie rozdrapuj przeszłości, nie dokuczaj tacie mówiła Kinga, brat ją popierał.

Mamo, co było, minęło pocieszał syn, głaszcząc po ramieniu.

Trochę mi żal, że dzieci bardziej wspierają matkę, ale rozumiem je taka jest już kolej rzeczy.

Dziś patrzę na życie inaczej. Przeszłości nie zmienimy, a najważniejsze, to nie dać jej zatruć swojej teraźniejszości. Każdemu życzę spokoju ducha i sobie, i innym.