Nie rozdrapuj dawnych ran: Opowieść o Taśce, która po pięćdziesiątce wspomina rodzinne życie z Jurki…

Nie rozgrzebuj przeszłości

Często zastanawiam się nad swoim życiem, odkąd przekroczyłem pięćdziesiątkę. Moje małżeństwo z Jolantą trudno nazwać szczęśliwym, głównie przez moją żonę. W młodości wydawało się, że pobraliśmy się z miłości, naprawdę byliśmy zakochani. Kiedy nastąpiła zmiana w Jolancie, przeoczyłem ten moment.

Mieszkaliśmy na wsi, w domu mojej teściowej, Stanisławy. Starałem się, żeby w domu było cicho i spokojnie, szanowałem Stanisławę, a ona odnosiła się do mnie z życzliwością. Moja mama mieszkała w sąsiedniej miejscowości z młodszym bratem, często chorowała.

– Stanisławo, jak się dogadujesz z zięciem Wiktorem? pytały plotkujące sąsiadki przy studni, w sklepie albo na drodze.

– Co mogę powiedzieć o Wiktorze? Porządny człowiek, szanuje mnie, pomaga w domu, świetnie sobie radzi, zawsze odpowiadała teściowa.

– No pewnie, bo czy kiedyś teściowa chwaliła zięcia? Nie wierzymy! powtarzały dziewczyny ze wsi.

– Wasza sprawa puszczała to mimo uszu Stanisława.

Jolanta urodziła córkę Małgosię. Wszyscy cieszyli się bardzo.

– Widzisz, Małgosia cała do mnie podobna! szukała w niej własnych rysów teściowa, a żona śmiała się, jej nigdy nie zależało, do kogo córka podobna.

Kiedy Małgosi stuknęły trzy lata, Jolanta urodziła syna. Znów zamieszanie, radość w domu. Ja pracowałem, Jolanta zajmowała się dziećmi, teściowa wspierała nas na każdym kroku. Żyło się raczej spokojnie, bez dramatów. Nie piłem jak inni mężowie. Część kobiet ze wsi musiała wyciągać swoich mężów spod remizy, gdzie zapijali się do nieprzytomności, wracali do domu na przemian przeklinając i wykrzykując.

Gdy Jolanta była w ciąży z trzecim dzieckiem, zaczęły do mnie dochodzić plotki, że żona mnie zdradza. Mała wieś, nie da się ukryć. Szybko rozeszła się fama, że Jolanta bawi się z Adamem, wdowcem z końca wsi. Sąsiadka Halina nie omieszkała donieść mi osobiście.

– Wiktorze, Jolanta nosi pod sercem twoje trzecie dziecko, a sama robi takie niewdzięczność, lata po innych chłopach! wypaliła bez ogródek.

– Halino, to niemożliwe, nie zauważyłem u niej nic podejrzanego, byłem zaskoczony.

– Bo kiedy masz zauważyć? Praca, dzieci, dom, teściowa! A ona korzysta z życia. Cała wieś już wie, że z Adamem się spotyka, nawet nie ukrywają.

Zasępiłem się. Teściowa wiedziała, ale milczała, żal jej było mnie. Nieraz karciła Jolantę, lecz ta szybko ją spławiała.

– Mamo, co ty możesz wiedzieć, ludzie gadają, a plotki są bezpodstawne! mówiła.

Pewnego dnia Halina znów wbiegła do domu.

– Wiktor, Jolanta właśnie weszła do Adama, widziałam na własne oczy, wracałam ze sklepu. Chcesz siedzieć sam z trójką dzieci? Idź, wyjaśnij to, postaw sprawę jasno!

Wiedziałem, że nie mam w sobie tyle odwagi, by awanturniczo rzucić się na Adama, zwłaszcza że znałem go dobrze. Sprytny, zawsze trochę zadziorny, a żona, choć roześmiana, potrafiła mocno się postawić. Rozważywszy, postanowiłem pójść.

– Pójdę i spojrzę Jolancie w oczy, niech się przyzna. Zawsze mówi plotki, a przecież to nie przypadek, powiedziałem teściowej, a ona próbowała mnie zatrzymać.

– Synu, dokąd z tymi nerwami? Oszczędzaj się

Była już późna jesień, noc. Zapukałem w okno Adama, czekałem, aż wyjdą. Ale przez zamknięte drzwi żona rzuciła:

– Czego chcesz? Po co tu stoisz?

– Otwórz, wiem, że jesteś z Adamem, wszyscy już mi powiedzieli, krzyknąłem.

– No pewnie, zaraz otworzę, nie rozśmieszaj ludzi! usłyszałem śmiech.

Krótko się kręciłem pod oknem, wróciłem do domu, wiedząc, że nie otworzy. Żona wróciła po północy, pijana. Rzadko piła, ale dziś przesadziła. Nie spałem.

– Gdzie byłaś? Wiem, gdzie chodzisz, byłem u Adama, nie otworzyłaś mi powiedziałem.

– Wyobrażasz sobie! Byłam z Piotrkiem u niego z pracy, zasiedzieliśmy się, nawet nie zauważyliśmy, jak czas zleciał, wyparła.

Nie wierzyłem, ale nie zrobiłem awantury, późno już, nie lubiłem też krzyków. Co mogłem zrobić nie złapany, nie winny, jak się mówi. Noc przesiedziałem, myśląc tylko:

– Gdzie pójdę z dwójką dzieci, z trzecim w drodze? Mama chora, brat mieszka z rodziną, tam już jest tłoczno. Jak się pomieścimy?

A mama zawsze powtarzała, gdy skarżyłem się na zdrady żony:

– Wytrzymaj, synu. Raz się ożeniłeś, masz dzieci, wytrzymaj. Myślisz, że mi lekko było z twoim ojcem? Pił, gonił, pamiętasz, jak się po sąsiadach chowaliśmy? Bóg chciał końca tej historii, zabrał go. Ale ja wytrzymałam. Jolanta chociaż nie pije często i nie bije cię. Kobieca dola znosić.

Nie byłem ze wszystkim zgodny z mamą, ale wiedziałem, że nie odejdę od żony. Teściowa również pocieszała mnie:

– Synu, z dziećmi lepiej nie ryzykować, zaraz trzecie się urodzi. Razem jakoś pogodzić się z Jolantą damy radę.

Trzecie dziecko, Mariolka, urodziła się słaba, często chorowała. Przeżycia żony podczas ciąży, pewnie odbiły się na zdrowiu dziecka. Ale z czasem uspokoiła się, teściowa poświęcała jej mnóstwo uwagi.

Znów przybiegła Halina z nowiną:

– Adam zamieszkał z Krysią, jego własna żona go wyrzuciła!

– Niech mieszka, jego sprawa odpowiedziałem, a w duszy ulga, żona już do niego nie pójdzie.

Ale miesiąc później znów Halina:

– Adam wrócił do żony, Krysia znów sama, Jolantę trzymaj krótko pouczyła mnie.

Powoli życie wracało do normy, Jolanta uspokoiła się, teściowa też radowała się, ale wiadomo jak w mężczyźnie siedzi diabeł, długo nie usiedzi w miejscu. Teściowa spotkała kiedyś starą przyjaciółkę, Zofię.

– Stanisławo, skąd się wziął taki Wiktor? Jolanta taka ładna, dobra matka, chwalisz ją nawet ty, co mu jeszcze potrzeba?

– Zosiu, Wiktor znów szwenda się po innych kobietach?

– I jak! Ma wszystko, dom, rodzina, obiad, koszula wyprana, a biega do Agaty, tej, co w stołówce pracuje

Teściowa już nie ukrywała rugała mnie, prosiła, bym się opamiętał. Ale dorosły chłop nie zawsze posłucha. Krzyczałem nieraz, by nie mieszała się w nie swoje sprawy.

– Mamo, pracuję dla rodziny, przynoszę kasę, a wy tylko na mnie zwalacie winę. Wierzycie tym plotkom odcinałem się.

Kiedyś wypić nie przesadzałem, a później już w ogóle przestałem.

Lata mijały. Dzieci dorosły. Najstarsza Małgosia wyszła za mąż w powiecie, tam kończyła technikum, tam została z mężem. Syn skończył studia w mieście, też ożenił się z miejską dziewczyną.

Mariolka kończy szkołę, planuje wyjechać do miasta na studia. Jolanta przestała biegać gdzieś, dom, praca, częściej siedzi na kanapie, zdrowie już nie to. Całkiem odstawiła alkohol.

– Wiktor, serce coś mi szwankuje, boli mnie w plecach żali się, potem znów Wiktor, kolana mi skrzypią, może to stawy, muszę do lekarza w powiat skoczyć.

Nie żałuję jej. Dusza dawno mi skamieniała, tyle łez i rozczarowań przez nią przeżyłem, nim się uspokoiła.

– Zdrowie się kończy, siedzi w domu, narzeka myślę niech się żali tym, co kiedyś przez nich wszystko przeżywałem. Niech teraz się nimi przejmują.

Stanisława już nie żyje, pochowaliśmy ją obok męża. W domu spokój. Czasem odwiedzają nas dzieci i wnuki. Oboje się cieszymy. Jolanta narzeka dzieciom na zdrowie, a nawet na mnie, że jej nie pomagam. Najstarsza córka przywozi lekarstwa, lata wokół matki, nawet mnie karci:

– Tata, nie kłóć się z mamą, jest chora przykro mi, córka trzyma stronę matki.

– Córko, sama sobie winna, miała zbyt hulaszczy żywot, a teraz chce litości. Ja też zdrowie straciłem, kiedy przez nią przeżywałem tłumaczę się.

Syn też wspiera matkę, gdy przyjeżdża. Więcej rozmawia z matką tak to już bywa, synowie zawsze bliżej matki.

Dzieci nie rozumieją mnie, kiedy wyjaśniam im, że matka mnie zdradzała, a ja znosiłem wszystko dla nich. Jak miałem zostawić je bez matki? Jak mi było ciężko? Co słyszę w odpowiedzi?

– Tata, nie wywołuj dawnych wspomnień, nie dręcz mamy mówi Małgosia, jej brat wtóruje.

– Co było, minęło, nie martw się syn pociesza i klepie po ramieniu.

Trochę mi żal, że dzieci są po stronie matki, ale rozumiem je, nie mam żalu, życie niesie, co musi.

Na zakończenie, zrozumiałem jedno: nie warto rozgrzebywać przeszłości. Trzeba iść dalej i żyć swoim życiem, nie oglądając się za siebie.