Nie przestawaj wierzyć w szczęście

Nie przestawaj wierzyć w szczęście

Czuję, że muszę to zapisać, bo wspomnienia wciąż wirują w mojej głowie.

Kiedyś, w młodości, wybrałam się na gwarne jarmarki w Krakowie. Kobieta o oczach jak noc uchwyciła mnie za rękę i, nucąc, rzekła:

Piękna, będziesz żyć w krainie słonecznej, tam, gdzie powietrze pachnie morzem i winogronami.

Śmiałam się, odrzucając to:

Coś bredzi! Nigdy nie opuścimy naszego miasta!

Tak toczyło się życie: małżeństwo z Szymonem, narodziny naszej córeczki Jagody, plany o drugim dziecku. Pracowałam, żeby nie stracić umiejętności. Zarobię pięć, sześć lat, a potem może zajmę się synem myślałam.

Wszystko zmieniła jedna delegacja. Zadzwoniła do mnie sąsiadka, pielęgniarka Magda:

Ela, Szymona przywieziono do szpitala! Karetka przyjechała z nieznanego adresu na innej ulicy.

Rodzinne tajemnice mają zwyczaj wyłaniać się z nieoczekiwanych miejsc.

Powrót do domu był niczym kiepski thriller. Już pierwszego wieczoru pędziłam do szpitala, serce waliło w gardle. Mąż, bladym, z opatrunkiem na ręce, unikał mojego wzroku.

Skąd cię zabrali? zapytałam cicho.

Milczenie mówiło więcej niż słowa. Okazało się, że w tamtym mieszkaniu mieszkała samotna koleżanka Szymona, ich przyjaźń trwała już ponad rok.

Ludzie reagują różnie: jedni zamykają oczy, inni wywołują sceny, a potem podają zdradziecowi talerz z zupą. Ja nie mogłam czekać, aż Szymon wyjdzie ze szpitala ktoś musiał przytulić ranną duszę.

Spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy w stary walizkę, wzięłam płaczącą Jagodę za rękę i wyszłam z naszego mieszkania, nie odwracając się.

Zaczynamy nowe życie, dziewczynko szepnęłam, ściskając małą dłonią.

Mama przyjęła nas na początku, potem rozwiodłam się, podzieliłam metr kwadratowy z byłym mężem i wzięłam kredyt hipoteczny. Żyłam na autopilocie, starając się zapewnić sobie i córce przyszłość.

Lata później, wyczerpana pracą i samotnością, poleciałam do Włoch, do przyjaznego domu przyjaciółki Oliwii, nieopodal Rzymu. Zbierałam się długo, żałowałam pieniędzy, a potem nagle kupiłam bilet lotniczy nie mogłam dłużej znosić cierpienia. Liczyłam, że włoskie słońce rozpuści lód w moim sercu.

Oliwia, słuchając moich goryczych wyznań Już nigdy nie nauczę się ufać, Miłości już nie ma dla mnie nie wytrzymała. Po cichu zadzwoniła do znajomego, właściciela lokalnej winnicy:

Janie, znajdź mi Łukasza. Pilnie! Powiedz, że mam dla niego narzeczoną.

Moje myśli nie były dalekie od romantyzmu. Leżałam w miękkim szlafroku, czytałam książkę, by odpędzić smutne myśli. Poza oknem panował bezgwiezdny, południowy mrok.

Nagle usłyszałam pukanie. Po minucie do pokoju wpadła Oliwia:

Ela, wstawaj! Twój narzeczony już przyjechał!

Śmiała się, mówiąc: Co to za bzdura?, ale wstałam i wyszłam do salonu.

Tam stał on wysoki, z siwizną przy skroniach i uśmiechniętymi oczami. Łukasz trzymał kask, a za nim, przyścielony do ściany, stał podniszczony motocykl. Pokonał dwadzieścia kilometrów górskiego serpentynu pod gwiazdami, by zobaczyć nieznajomą.

Oliwia powiedziała jesteś polską księżniczką? powiedział połamanym angielskim, akcentem, który brzmiał jak melodia.

Zaskoczona podałam mu rękę, ale Łukasz objął ją ciepłymi dłońmi i nie puścił. Usiedliśmy razem na kanapie, nie rozłączając się. On ledwo znał angielski, ja nie znałam włoskiego, ale gesty, uśmiechy i spojrzenia były tak intensywne, że Oliwia, uśmiechając się, oddaliła się, zostawiając nas samych.

Rankiem Łukasz odjechał na swym żelaznym rumaku. Później dowiedziałam się, że jego życie przed tą nocą było serią niepowodzeń: dwa nieudane małżeństwa, brak dzieci, brak domu. Mieszkał w małym mieszkaniu nad warsztatem brata i prawie przestał wierzyć w szczęście.

Dziesięć dni przed wyjazdem ustaliliśmy wszystko. Wracam prosta odpowiedź na jego propozycję. Będziemy razem.

Kilka miesięcy w Polsce przelatywało w szaleńczym wirze: zwolnienie z pracy, pakowanie, trudne rozmowy z rodziną, która nie rozumiała mojego szaleństwa. Telefon co dzień eksplodował od wiadomości.

Moje słońce, jak się masz? Tęsknię. Łukaszu.

Nasze nowe okno wychodzi na oliwnik. Twój pokój czeka. Twój Łukasz.

Nie przeszkadzały mu różnica wieku siedmiu lat (byłam starsza) ani dwunastoletnia Jagoda, którą miał pokochać.

Pewnego popołudnia, siedząc na tarasie naszego nowego domu, otoczeni słońcem, objąłem go ramieniem i zapytałem:

Łukaszu, dlaczego od razu uwierzyłeś w nas? Co cię nie przestraszyło?

Odwrócił się, a w jego oczach odbijało się morze Toskanii:

Pewnego razu stary winiarz powiedział, że spotkam kobietę ze wschodu. Kobietę z duszą burzy i sercem szukającym spokoju. Powiedział, że przyniesie mi szczęście, którego nie mogę znaleźć w moich winnicach. To byłaś ty, Ela.

I co? szepnęłam, łzy zaczęły napływać. Czy odnalazłeś to szczęście?

Nie odpowiedział. Po prostu przyciągnął mnie do siebie i pocałował, jakby był to nasz jedyny i ostatni pocałunek. Następnie, z promiennym uśmiechem, rzekł:

To ja ją znalazłem! Jestem niesamowicie szczęśliwy.

I życie naprawdę się ułożyło. Znaleźliśmy dobrą pracę, wzięliśmy kredyt na domek z widokiem na wzgórza. Łukasz przyjął Jagodę jak własną uczy ją z zapałem włoskiego. Rano przynosi mi do łóżka kawę z cynamonem, wieczorem dom wypełnia zapach makaronu, który gotuje jak mistrz. Jego miłość objawia się bukietami polnych kwiatów na stole, delikatnym dotykiem, troskliwym spojrzeniem przy porannej kawie.

Rozkwitłam. Nie mogłam już uwierzyć, że tak długo myślałam, że wspólne szczęście nie istnieje. Teraz wiem: szczęście nie jest mitem. Rzeczywiście wędruje po świecie, szukając połówki, a gdy ją znajdzie, łączy ich tak mocno, że żadne burze życia już ich nie przerażają.