„Nie potrzebujesz tego wszystkiego, ja jestem żonaty i kocham swoją żonę” – odpowiedział gotowym zdaniem.

„Olga, nie trzeba tego wszystkiego. Jestem żonaty i kocham swoją żonę” – wypowiedział wyuczoną frazę.

Aleksander i Kinga byli razem dwadzieścia dwa lata. Namiętności przygasły, związek stał się spokojny, bardziej podobny do przywiązania. Córka studiowała na drugim roku medycyny. Poszła w ślady rodziców. Jakżeby inaczej, skoro od dziecka słyszała tylko o lekach, diagnozach i skargach pacjentów. Już jako mała dziewczynka uwielbiała przeglądać atlas anatomiczny.

Aleksander i Kinga zwrócili na siebie uwagę podczas praktyk w szpitalu. Pomógł jej pierwszy raz zbadać pacjenta, młodego mężczyznę, który nachalnie się do niej przypiał. Dwa lata później, tuż przed egzaminami państwowymi, wzięli ślub.

Po studiach trafili do tego samego szpitala. Kinga do kardiologii, Aleksander został chirurgiem ortopedą. Dziś mieli rzadki przypadek – zmiany kończyły się o tej samej porze, więc wracali razem do domu.

– Wstąpimy do sklepu? W domu nie ma warzyw na sałatkę.

– Może odpuścimy ten sałatkowy obowiązek? Jeden dzień bez niego przeżyjemy. Jestem zmęczony. Miałem dziś trudną operację – odparł Aleksander, sprawnie manewrując samochodem między korkami na ulicach Warszawy.

– Można, ale jutro i tak będzie trzeba kupić. Wysadź mnie przy Biedronce, a ty jedź do domu – zasugerowała Kinga.

– A potem będziesz taszczyć ciężkie torby, a ja będę się czuł winny. Chodźmy razem – odparł i skręcił na parking przed sklepem.

Aleksander pchał wózek między półkami, Kinga wkładała do niego produkty.

– Miałem rację – skomentował, patrząc na przepełniony wózek stojący w kolejce do kasy.

– Ale przynajmniej cały tydzień nie będziemy musieli tu zaglądać – Kinga posłała mu figlarne spojrzenie i cmoknęła w powietrze. – Ojej, zapomniałam chleba! – krzyknęła i pobiegła między regały.

Aleksander westchnął i zaczął wykładać zakupy na taśmę. Przestrzeń była ograniczona, więc pudełko makaronu spadło na stos produktów poprzedniej klientki.

Kobieta stojąca przed nim rzuciła mu pełne wyrzutu spojrzenie. Aleksander przeprosił, podniósł opakowanie i, nie wiedząc, gdzie je odłożyć, trzymał je w rękach.

Kobieta odwróciła się i wpatrywała się w niego uporczywie. Była niemal jego wzrostu, miała brązowe oczy i opadające kąciki ust. Jej wyblakłe włosy z ciemnymi odrostami były zebrane w nieporządny kucyk. Brązowy płaszcz zwisał luźno na jej wątłych ramionach.

Aleksander uśmiechnął się przepraszająco i odwrócił, wypatrując Kingi. *Gdzie się podziała? Nie zdziwię się, jeśli wróci z czymś więcej niż chlebem.* Znów spojrzał na kobietę. *Dlaczego się na mnie gapi? Moja pacjentka? Nie pamiętam.*

– Saszka, to ty? – nagle zapytała, a w jej oczach błysnęła iskra radości.

– Znamy się? Byłaś u mnie na konsultacji? Przepraszam, nie przypominam sobie… – wybełkotał Aleksander.

– Więc jednak zostałeś lekarzem, tak jak marzyłeś? – spytała. – Jestem Olga. Olga Nowak. – Jej oczy, które przed chwilą lśniły radością, znów zgasły.

Aleksander przyjrzał się uważniej. Tak, gdy się przedstawiła, coś znajomego przemknęło w jej rysach… Olga… Ola…

– Nowak?! – wreszcie przypomniał sobie boisko za szkołą, dziewczynę biegnącą przed nim. Rozpuszczone ciemne włosy falujące na wietrze. A on, zadyszany, nie mógł jej dogonić…

– Zmieniłam się aż tak bardzo? – zapytała rozczarowana kobieta, która twierdziła, że jest Olgą Nowak, ale wcale jej nie przypominała. – A ty wyładniałeś. Jeszcze bardziej niż kiedyś.

Podeszła Kinga i spojrzała na nich z ciekawością. Aleksander był tak zaskoczony, że nawet nie skomentował dodatkowych produktów, które Kinga przyniosła oprócz chleba. To wcale nie było do niego podobne. Kinga rozglądała się, gdzie położyć swoje zakupy. Taśma była już zapełniona. Wtedy kasjerka nacisnęła przycisk, i taśma ruszyła.

Aleksander otrząsnął się pierwszy.

– To moja dawna koleżanka z klasy, Olga Nowak. A to moja żona, Kinga. – Przedstawił je sobie.

Kinga spojrzała na Olgę z zaciekawieniem, lecz ta niegrzecznie odwróciła się w stronę kasy. Kasjerka akurat skanowała jej zakupy. Olga zapłaciła, wzięła torbę i odeszła w stronę drzwi, ale nie wyszła – zatrzymała się przy wyjściu.

*Czyżby na mnie czeka? Tylko tego brakowało. Dowiedziała się, że jestem lekarzem, i postanowiła opowiedzieć mi o swoich dolegliwościach?* Zawsze, gdy ludzie dowiadywali się, czym on i Kinga się zajmują, od razu zasypywali ich pytaniami.

– Saszku, masz kartę? – Kinga oderwała go od rozmyślań.

Aleksander przyłożył kartę do terminala, wziął ciężkie torby i skierował się ku wyjściu. Olga uprzejmie otworzyła przed nim drzwi. *Aż tak niezręcznie. Po co to robi?* – pomyślał, czując niezręczność.

Wszyscy troje znaleźli się przed sklepem.

– Gdzie mieszkasz? – Olga zwróciła się do Aleksandra, ignorując jego żonę. – W mieszkaniu twoich rodziców?

– Nie, w bloku obok. Celowo kupiliśmy mieszkanie w sąsiedztwie, żeby częściej ich odwiedzać. A ty? – spytał.

– A ja… – machnęła ręką gdzieś w stronę ulicy. Rozmowa wyraźnie się nie kleiła. – Miło było cię spotkać. Może już pójdę? – Patrzyła na niego, jakby czekała na pozwolenie.

Ale on milczał. Olga odwróciła się i odeszła.

– Była w tobie zakochana? – spytała Kinga, gdy wsiadali do samochodu. – Nigdy mi o niej nie mówiłeś.

– Nie, to nie ona była we mnie zakochana.

– Naprawdę? Bo patrzyła na ciebie, jakby wciąż nosiła w sercu tę miłość – nalegała Kinga.

– To ja byłem w niej zakochany – przyznał Aleksander. – Ale wybrała gwiazdę szkolnej drużyny piłkarskiej, Darka Kowalskiego.

– Mam wrażenie, że gdy cię zobaczyła, zrozumiała swój błąd. Jestem zazdrosna – zażartowała półgębkiem Kinga.

– Daj spokój. Zrozumiała czy nie, to już mnie nie obchodzi. Nie żałuję.

Na tym zakończyli tematOdeszła, a on już nigdy więcej jej nie spotkał, choć czasem, mijając zatłoczone ulice Warszawy, mimowolnie wypatrywał w tłumie śladu brązowego płaszcza i smutnych, opadających kącików ust.