Nie potrzebujemy niczego od ciebie

Przemek, przemyśl to, zanim będzie za późno! Ten chłopiec niczym cię nie przypomina! Twoja Lena miała go z tym swoim byłym, a na ciebie chciała zwalić odpowiedzialność! Ja to wiem!

– Mamo, daj spokój! Dominik to mój syn… Dlaczego ciągle wzniecasz jakieś problemy? Wracam już do domu.

Pani Halina przez całe życie samotnie wychowywała syna. Między nią a Przemkiem układały się świetne relacje: nigdy nie był niegrzeczny, nie kłócił się, a w szkole uczył się celująco. A gdy dorósł, został inżynierem, tak jak mama chciała. Teraz przyszedł czas, by ułożyć synowi życie osobiste. Wybrała mu narzeczoną, dobrą dziewczynę Lucynę, córkę swojej przyjaciółki Antoniny.

Na prośbę mamy Przemek i Lucia zaczęli się spotykać, ale między nimi nie zaiskrzyło i po kilku miesiącach para się rozeszła. Potem Przemek spotkał Elżbietę. Ich związek rozwijał się błyskawicznie, od razu uznał w pięknej dziewczynie bratnią duszę. Pobrali się po trzech miesiącach, ku wielkiemu niezadowoleniu pani Haliny. A jeszcze po pół roku Elżbieta zaszła w ciążę. Urodził się chłopiec, nazwano go Dominikiem. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie fakt, że teściowa nie zapałała sympatią do synowej. Przy każdej okazji narzekała na syna, mimo że minęły już cztery lata od ślubu:

– Zobacz, co ona z tobą zrobiła? Jakiś wymęczony, niechlujny…
– Mamo, jaki niechlujny! Koszula trochę się w praniu zmięła…
– Usiądź, zjedz coś! Pewnie nic nie ugotowała. Tak też będziesz głodował.
– Mamo, zjem w domu. Ela dobrze gotuje.
– Znam ją dobrze… Klopsy ze sklepu albo, co gorsza, pierogi. A tam Lucynka zapisała się na kurs cukierniczy. Jaka to mądra, jaka zdolna…

Przemek bronił się przed matką, jak mógł. Starał się nie słuchać jej narzekań i pretensji, nie przekazywał ich oczywiście żonie. A wszystkie były bezpodstawne. Pani Halina prowadziła jednak swoją zimną wojnę przeciw synowej. I któregoś dnia jej taktyka przyniosła efekt…

– Cześć, synku… Twoja Ela nie darzy mnie sympatią… Ciągle sam w odwiedziny przychodzisz!
– Mamo, jak ma cię lubić, skoro czepiasz się jej o byle co?
– Czepiam się, to znaczy, że jest za co. Uwierz mi! A kiedy ty tu siedzisz, pijesz herbatę, pewnie widuje się z tym swoim byłym. Znam ja jej poprzedniego, ten nieodpowiedzialny Kostek! I młody cały w niego. Miała go z nim, a ty teraz będziesz się nim zajmować.

Tego wieczoru Przemek porządnie pokłócił się z matką. Miał dosyć jej zarzutów i rozmów. Do domu wrócił w złym humorze.

– Tato, tato, cześć! – mały Dominik wbiegł mu naprzeciw.
– Cześć, synku. Jak ci minął dzień? Co robiłeś?
– Poszliśmy z mamą na plac zabaw. Był tam wujek Kostek. Kupił mi czekoladkę i sok!

Myśl przemknęła przez głowę Przemka jak błyskawica — a jeśli matka ma rację? Wieczorem przeprowadził z żoną przesłuchanie:

– Dlaczego widziałaś się ze swoim byłym?
– Przemku, spotkaliśmy się przypadkiem. My spacerowaliśmy, on przechodził obok, no i zaczęliśmy rozmawiać. A potem odprowadził nas do domu.
– Dlaczego on odprowadza moją żonę i syna? A może Dominik i tak jest jego, a nie mój?!
– Przemku, o czym ty mówisz? Jesteś pewny, co mówisz?

Tego wieczoru małżonkowie mocno się pokłócili. Po raz pierwszy od ślubu. Od tamtej pory kłótnie stały się stałym elementem ich domu. W końcu Elżbieta nie wytrzymała, spakowała rzeczy, zabrała małego synka i przeniosła się do swojego rodzinnego miasta.

Potem był rozwód i Przemkowi przydzielono alimenty. Był przekonany, że dziecko nie jest jego. Ale nie zamierzał wchodzić na drogę sądową, postanowił płacić. Najbardziej zadowolona z zaistniałej sytuacji była pani Halina. Rozpoczęła kampanię mającą na celu odnowienie relacji syna z Lucyną, którą nazywała „idealną synową”.

I udało jej się. Przemek ożenił się z Lucją. I zaraz po ślubie nowa żona pokazała swoje prawdziwe oblicze. Strofowała męża o wszystko. Chciała żyć wystawnie, jeść smacznie i słodko pić.

– O, a Irence ten Wacek już drugie futro kupił! A Surkowie zmienili samochód na limuzynę. A ja jak sierota, w zeszłorocznym płaszczu chodzę i jeżdżę starą Kijanką! Co z ciebie za mąż!

Tak minęły długie piętnaście lat. Przemek harował na dwóch pracach, a żona Lucyna jeździła po kurortach i na niczym sobie nie szczędziła. Dzieci nie chciała, bo „najpierw trzeba pożyć dla siebie, a potem…”. Pani Halina, widząc to, chciała zaprowadzić swoje porządki, ale synowa szybko jej pokazała miejsce.

Pewnego dnia do Przemka zadzwonili ze szpitala. Okazało się, że pani Halinę zabrano na sygnale po udarze. Kobieta była ciężko chora i po wypisaniu potrzebowała opieki. Lucyna od razu oznajmiła:

– Nie zamierzam dniami i nocami przesiadywać przy łóżku staruszki. Zorganizuj jej miejsce w domu opieki.
– Lucyna, może zrezygnuję z pracy…
– Ty chyba żartujesz? A z czego będziemy żyć? Przecież jeszcze mamy kredyt na moje auto do spłacenia przez cztery lata…

W rezultacie pani Halinę odesłano do domu spokojnej starości, Przemek wyjechał do następnej pracy, a Lucyna została w domu. Po miesiącu pani Halina odeszła z tego świata. Przemek wrócił do domu, by odprowadzić matkę w ostatnią podróż, i w smutku zapomniał uprzedzić żonę o swoim przyjeździe. Otworzył drzwi własnym kluczem i ujrzał ciekawą scenkę – żonę w objęciach sąsiada… Nie wszczynał awantury. Po prostu spakował rzeczy i przeprowadził się do mieszkania mamy.

Po pogrzebie pani Haliny Przemek zaszył się w jej mieszkaniu. Z goryczą wspominał matczyne rady, te „drogocenne” wskazówki. Dlaczego tylko ich słuchał… Teraz ma ponad czterdzieści lat. Większość życia za nim. A jak się okazuje, ani rodziny, ani dzieci, ani przyjaciół… Nawet samochodu nie ma własnego – wszystko było kupowane wyłącznie dla Lucyny… Przemek przewijał przed oczami swoje życie i przypomniał sobie o Elżbiecie i Dominiku. Nigdy nie dowiedział się, czy Dominik to jego syn czy byłego Elżbiety. Ale to teraz już nieważne…

A może Dominik ma już dziewiętnaście lat… Dorosły chłopak… Ciekawe, jaki jest teraz? – Przemek wypowiedział te słowa do pustki, a nikt mu, oczywiście, nie odpowiedział.

…Następnego ranka kupił bilet na pociąg i wyruszył do rodzinnego miasta Elżbiety. Dom i klatkę schodową odnalazł bez trudu. Zadzwonił do znajomych drzwi, ale nikt nie otworzył. „Pewnie w pracy” – pomyślał i postanowił poczekać przed domem. Stał przez jakieś dwadzieścia minut, gdy odwrócił się i zamarł… W stronę wejścia zbliżał się chłopak – idealna kopia jego samego, tylko młodszy o jakieś dwadzieścia lat.

– Dominik… Dominik… Synu…
– Ty?… Co tu robisz? — chłodno zapytał Dominik.
– Synu, czuję się przed tobą winny… Jaki ty się stałeś… A podobny do mnie, jak dwie krople wody! A gdzie jest mama?
– Mamy nie ma. Już dawno. Zginęła dziesięć lat temu. W wypadku samochodowym…
– A ty? Z kim ty mieszkasz? Może ci w czymś pomóc? Jestem gotów, cokolwiek! Mam pieniądze. Powiedz tylko!
– Mieszkam z babcią. Nam nic nie jest potrzebne.
– Ale synu. Przecież chciałem, ja…

Przemek przerwał. Dominik wszedł do klatki schodowej i zamknął drzwi przed jego nosem.

– Synu! Synu, otwórz! Jak to, synu? Przecież jestem twoim ojcem! Ojcem!!!

Stał jeszcze długo przed zamkniętymi drzwiami klatki schodowej, szlochając i rozmazując po twarzy męskie, skąpe łzy. A może to nie były łzy, a deszcz? Po tym przyjeżdżał jeszcze kilka razy, próbował nawiązać kontakt z synem. Prosił, błagał, próbował się wytłumaczyć. Ale Dominik kategorycznie odmówił kontaktu…