Nie potrzebuję takiej siostry, krewni nie cieszą się z czyjegoś nieszczęścia

Moja siostra i ja nigdy nie byłyśmy sobie szczególnie bliskie, ale nie sądziłam, że nie lubi mnie aż tak bardzo. Wciąż nie chce mi się wierzyć, że najbliższa krewna może być zdolna do popełnienia takiej podłości.

Ania jest ode mnie 5 lat młodsza, więc rodzice kochali ją bardziej, jak to najmłodsze dziecko. Wszystko, co najlepsze, było tylko dla naszej Anusi: ubrania, zabawki, słodycze i niezliczone prezenty. A potem – mieszkanie, samochód i domek letniskowy. Ale nie przeszkadzało mi, że rodzice dawali jej to wszystko, bo też bardzo kochałam swoją siostrę. Jeśli chodzi o mnie, sama rezygnowałam z wielu rzeczy na korzyść Ani, bo miałam w życiu własne credo: „sama zarobię na wszystko”.

No i rzeczywiście, kilka lat później miałam już własne mieszkanie w centrum miasta, dobry samochód i niezłą pensję. W tym czasie poznałam Andrzeja. To był mężczyzna, którego naprawdę pokochałam i na którego czekałam aż do swoich 30 urodzin. I w końcu się doczekałam.

Wszystko było w porządku, spotykaliśmy się długo i mieliśmy się pobrać, ale zdarzyła się jedna sytuacja. Wracałam akurat wcześniej z pracy do domu, a na podwórku zobaczyłam samochód mojej siostry. Na początku ucieszyłam się, bo pomyślałam, że czeka na mnie w moim mieszkaniu. Ale się bardzo pomyliłam.

Kiedy weszłam do domu, zauważyłam, że mój narzeczony i siostra siedzą w kuchni i o czymś rozmawiają. Dyskutowali o tym, gdzie urodzi Ania. To mnie bardzo zaskoczyło i zaniepokoiło. Nie wytrzymałam i weszłam do kuchni.

Moja siostra niczego nie próbowała ukryć. Stwierdziła wprost, że kocha Andrzeja i nosi pod sercem jego dziecko.

W tym momencie poczułam, jakby ktoś mi wbił nóż w serce. A moja siostra była zadowolona, widząc ból w moich oczach. Andrzej nie powiedział ani słowa, po cichu spakował swoje rzeczy i wyszedł. Ania pobiegła za nim. Nie wiem, co się wydarzyło dalej.

Od tego czasu minęło prawie 8 miesięcy, ale mój ból nie ustąpił. Siostra nigdy do mnie nie przyszła ani nawet nie przeprosiła. Mama powiedziała mi, że ​​nie ułożyło im się z Andrzejem. Wyjechał gdzieś, a Ania jest teraz samotną matką.

Wciąż nie mogę uwierzyć, że moja siostra z powodu swojej nienawiści do mnie tak po prostu zrujnowała i moje, i swoje życie… Jak mamy dalej ze sobą rozmawiać? Nijak, wydaje mi się, że już nigdy nie będę miała na to ochoty. Nie potrzebuję takiej siostry.