NIE POTRZEBUJĘ TAKIEJ…

— Antek, wpadnij do mnie! — szef zawołał przez domofon.
Antoni wiedział, że znowu się czepią. I miał rację.
— Już jesteś? Siadaj, Antek. Znow Znowu spartaczyłeś robotę, więc wypisuję ci nagany. Kwartalna premia przepada! Ile razy cię uprzedzałem? Co z tobą? Na krzyż ojca obiecałem, a ty mnie zawodzisz, ech, Antoni Janiszewski! — kierownik produkcji Grzegorz Michał machnął ręką. — Znikaj mi z oczu, przecież już dorosły mężczyzna! Pomyśl, Antek, gdzie zmierzasz? Ani rodziny, ani pasji. Jak dalej żyć będziesz?
Do domu Antoni wracał kolejką. Ludzi jak zawsze pełno, siąść nie sposób, wszyscy stłoczeni.
Kolegów z fabryki w domu czekają żony, domowa kolacja na stole. U Antoniego pustka, mieszka sam. I jedno ostatnio pragnienie: chlać piwko i padnąć spać.
Dawniej po pracy włóczył się z kumplami, dziewczyny mu się napatrywały.
A teraz wszyscy się ożenili. Znudzeni, ciągle te same tematy — dzieci i żony!
Na swojej stacji Antoni ledwie wysiadł — staruszka w przedziale rozstawiła się ze swoimi torbami, obejść jej nie sposób!
W tunelu podziemnym ciągle ktoś przepycha albo szturcha. Wszyscy śpieszą się, śpieszą, ale dokąd?
W dwadzieścia pięć Antek też żył w pośpiechu. Dziewczyny na niego leciały. A czemu nie — miał już własne mieszkanie, w fabryce zarabiał nieźle. Nawet samochód kupił, choć nie nowy, ale swój!
Mówiła matka — żeń się, synu! Czas szybko leci, a ty go na te umalowane marnujesz! Przecież sąsiadka Julita, taka dobra dziewczyna! Młoda, gospodarna! We wszystkim mi pomaga, na pielęgniarkę się uczy, i na ciebie zerka, ja to widzę.
A on jej na to: — Nie taka mi potrzebna, ta twoja Julita. Nie podoba mi się, nie w moim guście!
I oto się przejechał, pewnie ta Julita mężowi kotlety smaży z ziemniakami, i sałatkę szatkuje z ogórków i pomidorów. I czeka niecierpliwie, a dzieci dopytują: — Mamo, a tata kiedy przyjdzie?
A jego nikt nie czeka, wcześniej nawet mu to pasowało.
I nie zauważył, kiedy nastał ten moment, gdy najwyższy był czas, gdy picie się znudziło, a on wciąż toczył się po wyślizganej drodze!
Antek wspiął się na piętro, wyciągnął z kieszeni klucz, próbował włożyć do zamka — nie wchodził, jakieś głupoty? Spróbował raz jeszcze, pokręcił kluczem, i…
Nagle ktoś otworzył drzwi od środka. Stanęły otworem, a w nich… matka Antoniego w kwiecistym szlafroku, z wypiekami na twarzy.
— Synu! A ty z pracy prosto do nas? Czemu nie zadzwoniłeś? Pewnie zmęczony, wyglądasz na padniętego. Akurat z tatą szykujemy kolację. Dawaj, Antosiu, rozbieraj się, umyj ręce, hej, tato, gdzie jesteś? Jan, chodź przynajmniej powitać syna, ciągle się gdzieś grzebie!
Antoni po prostu zdrętwiał, stał jak wryty.
Wyszedł też Jan Andrzej. — Synu, a ja już myślałem, że przywiodłeś tę swoją dziewczynę na pokaz. Wnuków chyba nie doczekamy! Sam winien jestem, głupek, dopiero po czterdziestce się ożeniłem. I mama też nie wiosnę miała. Ty nie zwlekaj, na ojcowskich błędach się ucz, w życiu wszystko trzeba robić na czas! Kapujesz?
— Kapuję, tato — zaschło Antoniemu w gardle. — Tato, dziękuję tobie i mamie za wszystko, ja zaraz… zapomniałem jednej rzeczy! — Antek wystrzelił jak z procy na dół po schodach, wypadł z klatki i pobiegł bez oglądania się.
Odpędził kawałek, wreszcie przystanął, złapał oddech i nieśmiało, powoli, rozejrzał się. Jak to możliwe, że wyszedł z kolejki w złym kierunku? Zamyślił się, a nogi z przyzwyczajenia zaniosły go pod rodzinny dom, gdzie sam Antek mieszkał od dziecka, nim się usamodzielnił. Automatycznie wszedł na górę, drzwi próbował otworzyć… Ale nie o to chodziło, tylko o to…
Antek się rozejrzał.
Pięciopiętrowy blok rodziców zniknął.
Na jego miejscu był zieleńczyk… Oczywiście, rozebrali go ze trzy lata temu. A rodziców Antoniego nie było od pięciu.
Wtedy sprzedał to mieszkanie, spłacił swój kredyt, samochód kupił, matce i ojcu pomniki postawił.
Co to było? Gdzie on się w ogóle znalazł? Jak tak wyraźnie Antek trafił do starego domu, do ojca i matki?
I oni, tacy sami jak dawniej! Jakby żywi?
Może to było przywidzenie?
Antek był w szoku po tym, co się stało.
Był u siebie w domu, długo przyglądał się w lustrze. Potem stanął pod prysznicem, umył się, założył dres, adidasy i wyszedł na dwór.
Dom rodziców zburzyli, mieszkańców przenieśli do nowego, pobudowali nieopodal. Dziesięć minut stąd piechotą.
Nie fakt, że ją zobaczy, i najpewniej Julita dawno zamężna, choć młodsza od
W niedzielę po południu Antoni uściskał Julię w drzwiach ich mieszkania, gdy w tle rozległ się radosny gwar rodzinnej biesiady, zwiastując pierwsze wspólne wielkanocne święta.