Nie potrzebuję go. Rezygnuję z niego.

Nie potrzebuję go. Odmawiam.

Dziewczyna siedziała przy szczycie łóżka, zgięta w kolanach, i z irytacją powtarzała:
Nie potrzebuję go. Odmawiam. Chcę tylko Andrzeja, a on powiedział, że dziecko mu nie jest potrzebne. Więc i mnie nie chce. Róbcie z nim, co chcecie mnie to nie obchodzi.
Dzieciątko moje! To barbarzyństwo odrzucać własne dziecko. Nawet zwierzęta tak nie czynią rzekła starsza pielęgniarka oddziału.

Co zwierzęta! wykrzyknęła młoda mama, której dopiero co przyszedł na świat noworodek. Wypiszcie mnie natychmiast, bo zaraz zrobię wam spektakl, którego nie zapomnicie.

Ty, głupia dziewczyno, przebacz nam, Boże! westchnęła pielęgniarka. Jej doświadczenie podpowiadało, że medycyna w tej sytuacji jest bezsilna.

Tę dziewczynę tydzień temu przeniesiono z położniczego oddziału do oddziału pediatrycznego. Była uparta i skandaliczna. Na przekór wszystkim odmawiała karmić własne dziecko, jedynie zgodziła się odciągać mleko, ale nie miała już dokąd się udać.

Lekarka prowadząca, młoda Małgosia, walczyła bezskutecznie z uporem matki, która nieustannie wybuchała histeriami. Małgosia tłumaczyła, że to niebezpieczne dla malucha, a dziewczyna odparła, że skoro tak, to ucieka. Zdezorientowana Małgosia wezwała dyżurną, a ta spędziła kolejny godzinny maraton namawiania nierozsądnej mamy. Ta twierdziła, że musi do chłopa, a on na nią nie poczeka wyjedzie sam.

Dyżurna nie zamierzała się poddawać. Po latach pracy widziała podobne matki. Mogła przytrzymać dziewczynę jeszcze trzy dni. Niech poczeka, może się otrząśnie. Gdy usłyszała o trzech dniach, dziewczyna wpadła w furię.
Co wy sobie wymyślacie? Andrzej już mnie gniewa przez to przeklęte dziecko, a wy mi jeszcze podgardło podcieracie. Nie rozumiecie, że jeśli nie pojadę z nim na południe, to on weźmie Katię.
Rozpłakała się, krzycząc, że są głupi i nie pojmują, że Katię tylko czeka, by zabrać jej chłopa. Dziecko było potrzebne jedynie po to, by mogła wyjść za mąż.

Dyżurna westchnęła ponownie, kazała podać dziewczynie walerianę i ruszyła w stronę drzwi. Ordynator, która dotąd milczała, podążyła za nią.

W korytarzu zatrzymała się i cicho zapytała:
Czy wierzycie, że dziecko będzie dobrze z taką matką? Jeśli tak można ją nazwać.

Kochanie moje odparła dyżurna. Co zrobić? Inaczej wyślą go do domu maleństwa, a potem do domu dziecka. Przynajmniej rodzice mają przyzwoite dochody i dziewczyny, i chłopa. Może porozmawiamy z rodzicami? To ich pierwszy wnuk, a chłop jest przystojny. Dowiedz się, gdzie mieszkają rodzice i skontaktuj się z nimi.

Dziewczyna uciekła tego samego dnia. Dyżurna zadzwoniła do rodziców, ale młody chłopak nawet nie chciał z nią rozmawiać.

Po dwóch dniach przyjechał ojciec mroczny, nieprzyjemny mężczyzna. Dyżurna próbowała rozmawiać, zaproponowała obejrzenie dziecka. Ten odpowiedział, że go to nie interesuje i że córka napisać ma odmowę, a on przekaże pismo przez swojego kierowcę. Dyżurna sprzeciwiła się dziecko musi przyjść samo, bo nie wypisano go. Wszystko ma iść według zasad, inaczej będą kłopoty. Mężczyzna się zestresował, jego biurokratyczny strach wziął górę, i wycofał się, obiecując przyjechać żonę, by ona się tym zajęła.

Następnego dnia zjawiła się mała blada kobieta. Usiadła na krawędzi krzesła i od razu zaczęła płakać, szepcząc, że to wielka tragedia. Rodzice chłopca wyjechali z nim za granicę, mają fortunę i wielkie plany, a tu taki dramat. Córka płacze dniami, krzyczy, że nienawidzi dziecka. Najpierw dzwoniła do rodziców chłopca, a teraz twierdzi, że pojedzie z nim za granicę. Pozna miejsce, gdzie go wysłano, i nikt nie zatrzyma jej.

Będzie z Andrzejem, niech cały świat się rozerwie z wściekłości! wykrzykiwała mała kobieta, płacząc, opowiadając dyżurnej.

Dyżurnka westchnęła i zaproponowała obejrzenie dziecka, mając nadzieję, że babcia rozbudzi w sobie jakieś uczucia. Uczucia się odzywały, ale tylko pogorszyły sytuację. Kobieta patrzyła na malucha w ramionach dyżurnej, łkając, że jest taki wspaniały i chętnie go przygarnęłaby. Lecz mąż temu zabronił, a córka nie chce. Kobieta wyciągnęła nowy chusteczkę i jeszcze głośniej załkała.

Dyżurna mruknęła Mhh i kazała pielęgniarce podać kobiecie walerianę, narzekając, że z powodu takich absurdów leki uspokajające się kończą.

Udała się do dyrektora szpitala, opowiedziała wszystko i zadeklarowała, że zamierza trzymać dziecko w oddziale. Dyrektor, kiedyś znany pediatra, zobaczył malucha, uśmiechnął się i zapytał, czym chłopiec jest karmiony. Taki mały twardziel, taki buciak po prostu pączek nazwał go, i tak przywarło mu imię.

Pączek pozostał w oddziale kilka miesięcy. Najpierw próbowano przekonać matkę. Przychodziła wielokrotnie, bawiła się z nim, mówiła, że oszczędza pieniądze na bilet, twierdzi, że wyliczyła, gdzie jest jej chłopak. Nie miała nic do roboty, więc przychodziła. Wydawało się, że przyzwyczaja się do malucha.

On też się cieszył, poznawał ją. Matka przychodziła, troszczyła się i bawiła, a odchodząc zawsze płakała, przepraszając za córkę, która kochała chłopa jak szaleńczka. Dyżurna tłumaczyła, że to nie miłość, a pożądanie.

Mimo że matka i babcia przychodziły, nie składali pisma, a dziecko nie było zabierane. Dyżurna postanowiła porozmawiać poważnie; chłopiec zachorował ciężko. Wszyscy się martwili, a Małgosia, gdy tylko mogła, biegła do niego. Pączek leżał spocony, mokre włoski przylegały do czoła. Schudł, był słaby, a Małgosia nieustannie nosiła go, mówiąc, że to już nie pączek, a raczej naleśnik. Gdy jednak odzyskał wagę, znów stał się ulubieńcem całego oddziału. Najbardziej przywiązał się do Małgosi, która nosiła jaskrawe koralowe koraliki, a on, trąbiąc i szczypiąc je, wybuchał radosnym śmiechem. Obaj cieszyli się tą grą.

Pewnego dnia dziewczyna dowiedziała się, że jej chłopak ożenił się z kimś innym. Wpadła w szał, krzycząc, że wszyscy to podpalili, by ich rozdzielić. Nienawidziła wszystkiego, a zwłaszcza tego dziecka. Gdyby go nie było, byłaby z Andrzejem i szczęśliwa. Złożyła odmowę przyjęcia dziecka i chciała, by trafiło do domu dziecka. Mimo to pojechała do Andrzeja, przekonana, że przekona go, by porzucił tą kiczowatą sprawę i wyjść za niego. Napisała odwołanie, złożyła je dyrektorowi i odwróciła się, nie mówiąc nic. Dyrektor wezwał dyżurną.

Kiedy dyżurną przywołano z powrotem, zła i ponura, odezwała się:
Gotowe! Złożono odwołanie. Dyrektor kazał skierować dziecko do domu maleństwa. Co zrobić? Będziemy załatwiać.
Małgosia zapłakała. Dyżurny usiadła przy stole, zdjął okulary i długo je wycierał, mrucząc pod nosem. Wszyscy wiedzieli, że kiedy szefowa szuka pocieszenia w szmatce okularów, to znaczy, że nerwy drżą. Rzadko, ale kiedy emocje ją przytłaczały, pocierała szlafrok, by ukryć łzy.

W tej chwili Pączek radośnie harcował w swojej kołysce. Do pokoju weszła pielęgniarka, a on zawsze podskakiwał, gdy ktoś wchodził. Pielęgniarka zawołała go, a on, szczęśliwy, piszczał, machając rączkami i nóżkami. Nagle zastygnął, jakby wsłuchał się w coś niewidzialnego, po czym ucichł.

Pielęgniarka, która była przy nim, podniosła rękę, mówiąc, że wszystko w porządku. Zbliżyła się, by sprawdzić, co się stało. Spojrzała w jego małe, jasne oczka i nie potrafiła wyjaśnić, co w nich widzi, ale poczuła, że coś dusi jej serce, a łzy same spłynęły po policzkach.

Dziecko patrzyło na nią, a ona płakała. Nie rozumiała, dlaczego płacze. Potem dowiedziała się, że to było w chwili, gdy matka pisała odmowę. Opowiadała, łkając, a dyżurny zagniewany mruknął, że to bez sensu i że wymyślają bzdury, a potem rozlewa się wilgoć.

To tylko bajki, dzieci nie wiedzą nic. To przesąd, po prostu zbieżność.

Porzucone dzieci czują, że odrzucono je. Czy to własna wrażliwość, czy anioły szepczą im smutne wieści, nie wiadomo, ale uciszają się. Starają się stać niewidzialnymi, nie przeszkadzać, nie niepokoić. Wiedzą, że świat zaraz je wyprze, wcisnąc w szare przytułki. Muszą być ciche i niepozorne nie są potrzebni nikomu. Nikt w tym ogromnym świecie nie zwróci na nich uwagi.

Nie ma znaczenia, czy jesteś głodny, czy masz gorący czoło. Nikt nie przeczy ci bajki na dobranoc, nie okryje kocykiem. Świat jest obojętny, nie zauważa cię. Mądre porzucone dzieci wiedzą o tym, a ich spojrzenie jest pełne beznadziei. Nieugięty świat rozdaje jednych i odbiera wszystkim. A biedne dziecko próbuje przez lata zrozumieć, dlaczego je odrzucili, co w nim było złe, co zrobiło nie tak.

Odpowiedzi nie ma. Obojętny świat odrzucił cię bezmyślnie. Tak to jest. Nie masz w tym nic wspólnego. Jeszcze nie wiesz o tym, więc będziesz cierpieć, niewinne dziecko. Cierpieć za cudze przewinienia, płacić za obojętność i egoizm innych.

Jednak masz nadzieję. Nadzieję, że los się odmieni, że przypadek cię uratuje, a świat zwróci na ciebie uwagę. W tym bezsercowym świecie jest dobro, nie bardzo, ale istnieje. Wierz, dziecko moje, czekaj i wierz.

Od tego dnia chłopiec leży cicho w kołysce, przestał się bawić, nie uśmiecha się w odpowiedzi. Na wszelkie próby rozweselenia patrzy w oczy, surowo i nieodgadliwie.

Małgosia bezskutecznie próbuje go ożywić:
Pączku, może chcesz wziąć w rękę? Chodź, weźmy się za ręce. Mam koraliki, pobawmy się.
Wyciąga ręce, uśmiecha się zachęcająco, licząc na jego odpowiedź. On patrzy w jej stronę, lecz bez ruchu. Małgosia cofa się, łzy spływają po policzkach.

Pewnego dnia wybuchła i krzyknęła:
Zdradzamy go, rozumiecie? Najpierw ci podstępni, a teraz my! On nie jest winny, że wyrodził się w tych potworach! Nienawidzę!
Usiadła na sofie, głową na kolanach, nie płacząc, lecz jęcząc żałosnie. Dyżurny wstał ze stołu, podszedł i usiadł obok, gładząc ją po ramieniu.
Kochanie, nie wiem, co robić. Szkodzi mi Pączek, nie wyobrażasz sobie, jak mi przykro. O Boże! Co to za praca?
Nie będę siedzieć i czekać, będę działać.

No to nie siedź, odparła dyżurna, gniewna. Nie siedź, bo krzyczysz. Mój fartuch zamoczył się w twoim łzach. Działaj, jak chcesz. Tylko nie mów, że zamierzasz go adoptować. Nie dostaniesz go. Mieszkasz w akademiku raz. Nie masz męża dwa. Nie chcę cię słuchać. To emocjonalny wybuch. Wiesz, ile miałam w życiu takich Pączków? Nie policzyć, przepraszam, Boże. Umówmy się: damy ci czas, a ty znajdziesz mu rodziców.

Dobre rodziny. Tylko tak, kochanie. Przestań się pierdoleć i szukaj.

Małgosia ruszyła w poszukiwania idealnych rodziców dla Pączka. Działała z taką gorączką, że nawet koleżanki z oddziału poczuły się poruszone. Anioły nie są tylko w niebie, a Pączek miał szczęście. Sam też pomagał, na swój sposób.

Zachorował na zwykłe przeziębienie, ale nie można było go wypisać. Dyżurny powiedziała: Po raz pierwszy w życiu prawie się cieszę, że dziecko jest chory. Przepraszam, Boże!.

W końcu znalazła parę Lanę i Łukasza. Mieli po trzydzieści, nie mieli własnych dzieci. Przez lata marzyli o potomku, nie udawało się, więc postanW ciemności snu Lanu i Łukasza objął ciepły płomień nadziei, a Pączek, trzymając ich dłonie, w końcu odnalazł swój własny, spokojny zakątek.