Nie potrafili podzielić kanapy. Opowieść

Nie udało się podzielić kanapy. Rozwód, znaczy? tak myślał Stanisław, nerwowo krążąc po pokoju i bezsensownie otwierając i zamykając drzwi szafy.

A myślałaś, że będę spokojnie patrzeć, jak wymachujesz oczkami do wszystkich? Nie trafiłaś w odpowiednią osobę! wykrzyknęła Jadwiga, rzucając torebkę na sofę. Rozwód i podział majątku! Zbieraj pieniądze i wyprowadzaj się. To moje mieszkanie.

Mieszkanie może i twoje, lecz wszystko, co w nim jest, jest moje. Przecież wszystko kupowałem.

Odsuń się! wściekła się Jadwiga, zrzucając grzywkę z czoła. Znikaj, nie chcę cię już widzieć!

Jadwiga i Stanisław poślubili się z głębokiej miłości rok temu. Nie potrafili wytrzymać jedni bez drugich. Spotkali się po raz pierwszy na warszawskim chodniku w upalny, słoneczny dzień. Szli w przeciwnych kierunkach, ich spojrzenia się spotkały, przeszli obok siebie i jednocześnie odwrócili głowy. Roześmieli się, zatrzymali i zaczęli rozmawiać.

On odprowadził ją do domu. Rozmawiali aż do zmierzchu. Rankiem spotkali się znów i już nigdy się nie rozstali. Wszystko było wspaniałe, aż do wczoraj, kiedy Jadwiga nagle poczuła zazdrość wobec jego koleżanki ze szkoły, z którą przypadkowo spotkali się w centrum handlowym Mokotów.

Jadwiga ledwo nie minęła tę kobietę z opuchniętymi ustami, nie rozpoznając w niej swoją szkolną przyjaciółkę.

Zazdrościsz, co? chwyciła ją za rękaw Nicole. A może po prostu nie rozpoznajesz? Widziałam cię z daleka, nie zmieniłaś się ani trochę, wciąż taka szara

Nicole? Przepraszam, nie rozpoznałam Jadwiga spojrzała z zakłopotaniem, obawiając się urazić. Przypominała jej matkę Nicole. Nicole przyjęła jej styl i fryzurę, wyglądając lat piętnaście starszą od własnej matki.

Posadzimy się w kawiarni? pogadamy zaproponowała Nicole. Nogi bolą, od rana biegam, robię zakupy. Mój tata ma rocznicę, więc wysłano mnie z listą. Nie mogę znaleźć połowy rzeczy.

Dlaczego nie usiądziemy zgodził się chętnie Stanisław. Zjem coś, mam ochotę.

Jadwiga nie sprzeciwiła się. Nie widziała Nicole od licealnego balu prawie dziesięć lat. Chciała dowiedzieć się więcej o koleżankach, które rozeszły się po różnych stronach kraju.

Stanisław zamówił sobie kotlet schabowy z warzywami, dziewczyny wzięły lody.

Pamiętasz Walerię? spytała Nicole Jadwigę, rzucając spojrzenia w stronę Stanisława. Denisową, co za mną biegała.

Oczywiście, pamiętam. A nie tak na odwrót? Wydaje mi się, że to ty go podglądałaś w szatni.

No właśnie! Nic nie wiesz. On włóczył się przy mnie dwa lata. W Gdańsku się właśnie osiedlił, ma tam rodzinę, jak się okazuje. Dobrze się ugruntował. Kto by pomyślał taki kolesi.

Tak, widziałam zdjęcia w grupie. Myślałam, że po prostu jeździł na wycieczki. A Żaneta Warczak, co z nią? Nie widać jej.

Nic nie wiem, wszystko tam skomplikowane. Wyszła za mąż, a on odszedł. Zawsze przyciągali ją faceci. A pamiętasz Władka Pacho? Na balu cały czas zapraszał mnie do tańca? kontynuowała Nicole, spoglądając na Stanisława. Wziął ślub, rozwiódł się. Robi serca pod zdjęciami. Nie dla mnie. A twój Janek? Wziął ślub, został rolnikiem!

Skąd on ma być mój?

Bo ty nie biegałaś za nim? zaśmiała się Nicole, patrząc na Stanisława.

Stanisław przełykał kotlet, nie zwracając uwagi na kobiecą paplaninę. Jadwiga zaczęła się podniecać.

Nie biegałam za Jankiem, mylisz się wyjęła z torby lusterko i szminkę, podmalowała usta. Stanisławie, skończyłeś? Już pora, tyle już zjadłeś.

Wstali, pożegnali się, lecz Nicole nie spieszyła się z odejściem:

Jedziecie autem? Nie podwieziemy mnie? Nie żałuję się z bagażami w komunikacji.

Usiadła na przednim siedzeniu obok Stanisława, położyła torby na kolanach, poprawiła kokieteryjnie włosy.

Myślałam, że macie złote samochody, a wasz wóz to pożałowanie. Kredyt nie daje wam porządnego, co? Pomogłabym mężowi kupić coś przyzwoitego.

Hej, żono? odwrócił się, śmiejąc, do Jadwigi. Co mądrzy ludzie mówią. Chciałem, a ty drogo, rozwalimy się.

Nie, nie, jednoznacznie trzeba wziąć pewniejszy samochód nie przestawała Nicole, wydzielając ruchome usta jak kaczkę. Na tej drodze dalej miasta niebezpiecznie. Brat przywiózł mi auto z Europy. Mmm to nie do porównania! Chcecie numer, dam telefon, on znajdzie wam coś solidnego.

Bizneswoman od razu widać zaśmiała się Jadwiga. Bratu w interesach pomagasz? Dobrze, daj numer, może kiedyś się przyda.

Jadwiga kipiała, siedząc za Nicole, ledwo powstrzymując się, by nie wyjść ze spokojnej i nawet wesołej postawy, zamieniając nieprzyjemną rozmowę w żart.

Gdy dopiero wrócili do domu, wybuchnęła:

Czyż jestem dobra, a on zły? Nie dałeś mu kupić samochodu? Zaoszczędziłaś pieniądze? Idź do tej ustnej! Do widzenia!

Co ty wyprawiasz? zdziwił się Stanisław. Nie rozumiesz żartów i nagle stajesz się zazdrosna

Co? No proszę, bardzo ciekawie. Myślisz, że nie widziałam, jak wymienialiście sobie spojrzenia? Gdyby nie było mnie w samochodzie, już byście się obejrzeli! Ona mnie poniża, a ty przytakujesz.

Dość tego. Mam już dość. Na niczym nie ma sensu kłócić się bez powodu. Jestem zmęczony.

Ach, już się mną męczysz? Mam cię dość? Właśnie tak pomyślałam. Nie chcę cię już widzieć. Rozwód! Już nie wątpię.

Co się wpakowałaś?

Powiedziałam wszystko.

Wiesz, jeśli o taką drobnostkę walczysz, to może rzeczywiście pospiesznie się rozstaliśmy.

Dokładnie!

Najpierw chciała jedynie go upomnieć, zastraszyć. Liczyła się przeprosić, uspokoić. Nie spodziewała się, że kłótnia przybierze taki obrót. Nie zamierzała się cofać.

Rozwód, czyli rozwód Stanisław zatrzymał się w środku pokoju, rozejrzał się. Będziemy dzielić majątek, jak przy rozwodzie przysługuje.

Zawsze wiedziałam, że jesteś skąpy i nieuczciwy.

Jeśli domagam się sprawiedliwości, to znaczy nieuczciwy? Nie jestem frajerem, nie dam wszystkiego kapryśnej lalce. Zabieram meble, zostaje ci mieszkanie.

Nic takiego. Meble kupowaliśmy razem. Dzielić będziemy po równo. Mnie szafa, tobie komoda, ja kanapa, ty stół, ja

Stój! Coś ci w tym po równo nie gra. Kanapę i tak wezmę ze sobą. Kupiłem ją za moje własne pieniądze.

Widzę, że z tobą nie da się negocjować. Kanapę nie oddam. Dzwonię rodzicom.

Aha, ciężka artyleria wchodzi w grę. Ja też zadzwonię.

Rodzice przybyszli błyskawicznie. Najpierw próbowali pogodzić nowożeńców, lecz widząc ich powagę, przedstawili własne kalkulacje:

Z naszej strony zapewniliśmy wam młode mieszkanie, choć trochę kiepskie, ale już rzekła teściowa. Ślub opłaciliśmy, potem pomagaliśmy. Na meble dorzuciliśmy pieniądze, na auto też. Remont mieszkania zapłaciliśmy. Poza tym, pensja Stanisława jest dziesięć razy wyższa niż twoja, Jadwigo. Żarł całe rok, kupował buty, ubrania. Tak więc, sumując wszystko, powinnaś zostawić nam wszystko i odejść.

Teść siedział cicho, zakrywając oczy chusteczką. Mienił się kolorem, słuchał wypowiedzi żony, nie odważając się wtrącić.

Teściowa zaciągnęła się wdechem, chciała wykrzyczeć, co jej leży na sercu, lecz mąż położył jej dłoń na ramieniu:

Nie ma sensu, Aniu. W takim razie potrzebujemy prawników. Rozwód przez sąd. Nie ma po co tracić czas i nerwy.

Wstał i ruszył w stronę wyjścia, dając do zrozumienia, że rozmowa zakończona.

Jadwigo, jesteś z nami? zapytała matka.

Nie wstała Jadwiga w bojowej postawie. Będę strzec mieszkania, żeby ktoś nie wywiózł coś pod progiem.

Przez sąd, więc przez sąd donośnie ogłosiła teściowa. Zbieramy wszystkie rachunki, wyciągi z banku. Będziemy domagać się wszystkiego. Ty, Stanisławie, zostań i pilnuj, żeby nie zniknęła ani łyżka, ani widelec. Idźmy, Grzegorzu rozkazała mężowi zbierać dokumenty.

No cóż przewędziła Jadwiga, gdy zostali sami. Twoja mama naprawdę Teraz już widać, w kim się zrodziliśmy.

A co, ona nie ma racji?

Boże, w co się wpakowałam! Możecie się bawić swoimi rachunkami, ale mieszkanie moje i nic wam nie przysługuje. Kanapę nie oddam, nie liczy się, że ona jest mój! Resztę możecie zabrać i zmarnować.

Kanapę wybieraliśmy razem, więc jest równie twoja, jak i moja. Ale naprawdę moja pensja jest znacznie wyższa, na nią kupowaliśmy wszystko. Jadwigo, może przestań się zachowywać jak dziecko?

Zachowuję się? Czy naprawdę? On podrywa każdego, a ja tylko stoję w kącie. Pracowałam dla ciebie cały rok! Byłam kucharką, sprzątaczką, pralnicą i zmywarką! A w łóżku nie pozwalałeś mi spać!

To się też płaci? Świetnie! wybuchł ze śmiechem Stanisław.

Myślałaś, że znalazłaś darmową niewolnicę? Kupowałeś wszystko, dobroczyńca!

Ale prawda, kupowałeś. A moi rodzice zawsze wspierali mnie finansowo. Mama mówiła to dobrze. Kanapa moja, nie odejdę bez niej. Szafa, dywan, komputer, tę twoją torbę też kupiłem.

A ja kupiłam ci sweter, rękawiczki, nawet bieliznę! Zdejmij!

Zatrzymał się w środku pokoju, odwrócił wzrok, uniósł brew i podszedł do niej, rozciągając usta w chytry uśmiech:

No dobra, trzymaj się! Zdejmuję

Kanapa była bardzo wygodna, sprężysta

Rano obudziła się od jego drwiących oczu.

Dlaczego się śmiejesz?

Myślę, że nie chcę rozstawać się z taką wspaniałą kanapą.

Ah, z kanapą!

Z kim innym?

Przysięgnij, że już nigdy nie będziesz mrugała oczkami do jakichkolwiek ustnych drapieżników! zażądała Jadwiga, chwytając Stanisława za uszy i patrząc mu prosto w oczy.

Przysięgam, ustny drapieżnik już nigdy zaśmiał się on. Zrobię wszystko dla tej kanapy.