Nie potrafiłam pokochać – Lilia, dziewczyna z listem od Włodka w polskim internacie, przyjaźń, pierwsze spotkania, majowe kwiaty i origami, flirty nastolatek, niepełnosprawność, miłość niespełniona, żal, list pełen emocji, przemijające lata, dorosłość, losy przyjaciół, pedagogika, miłość pokonana samotnością, powrót do matki w wiejskiej chacie

NIE POTRAFIŁAM POKOCHAĆ

Dziewczyny, przyznajcie się, która z was to Ludmiła? kobieta spojrzała na nas z Zosią z chytrą nutą w oku, uważnie mierząc wzrokiem.

Ja jestem Ludmiła. O co chodzi? odpowiedziałam z lekkim zdziwieniem.

Masz list, Ludmiło. Od Wojtka nieznajoma wyjęła z kieszeni fartucha pogiętą kopertę i wręczyła mi ją.

Od Wojtka? A gdzie on teraz jest? zdziwiłam się.

Przenieśli go do internatu dla dorosłych. Czekał na ciebie, Ludmiło, jak na wybawienie. Całymi dniami wyglądał przez okno. Ten list dał mi do przeczytania, żebym sprawdziła błędy. Nie chciał się przed tobą ośmieszyć. No, ja już muszę lecieć, zaraz obiad. Pracuję tu jako wychowawczyni rzuciła na mnie spojrzenie pełne troski, westchnęła i zniknęła w korytarzu.

Tamtego lata, podczas wakacji, mieliśmy z Zosią po szesnaście lat. Słońce i beztroska wyciągnęły nas na poszukiwanie przygód. Zabłądziłyśmy na teren obcego ośrodka, nieświadomie wchodząc w nowy świat. Usiedłyśmy na wygodnej ławce, żartowałyśmy, śmiałyśmy się. I nagle podeszło do nas dwóch chłopców.

Cześć, dziewczyny! Nudzicie się? Może się poznamy? zagadnął jeden z nich, podając mi rękę Wojtek.

Odpowiedziałam:

Ludmiła. A to moja przyjaciółka Zosia. A twój milczący kolega jak ma na imię?

Leonard cicho wymamrotał drugi chłopak.

Wydali się nam trochę staromodni, zbyt poprawni. Wojtek od razu zaserwował uwagę:

Dziewczyny, po co nosicie takie krótkie spódnice? A dekolt u Zosi jest bardzo śmiały.

Oj, chłopcy! Nie zaglądajcie tam, gdzie nie trzeba, bo jeszcze się wam wzrok rozbiegnie zaśmiałyśmy się z Zosią.

Nie da się nie patrzeć, przecież jesteśmy facetami. Palicie może papierosy? dociekał dalej Wojtek, pełen moralnej troski.

Oczywiście, palimy ale tylko z chęci żartu przekomarzałyśmy się z Zosią.

Dopiero wtedy dostrzegłyśmy, że chłopakom coś dolega z nogami. Wojtek z trudem poruszał się, Leonard wyraźnie utykał.

Leczycie się tutaj? domyśliłam się.

Tak. Miałem wypadek na skuterze, a Leonard źle skoczył do wody ze skały odpowiedział Wojtek jakby wyuczoną formułką. Wkrótce nas wypiszą.

Oczywiście uwierzyłyśmy w tę legendę. Nie miałyśmy pojęcia, że byli to podopieczni internatu od dziecka, skazani na długie lata zamknięcia. My z Zosią stałyśmy się dla nich oknem na zewnątrz, budzącym radość.

Żyli, uczyli się w miejscu oddzielonym od reszty świata. Każdy miał własną historię o wypadku czy bójce, która rzekomo unieruchomiła nogi.

Wojtek i Leonard okazali się niezwykle oczytani, rozumni jak na swój wiek. Zaczęłyśmy odwiedzać ich co tydzień.

Z jednej strony było nam ich żal, chciałyśmy rozjaśnić im codzienność; z drugiej sama rozmowa była fascynująca. Nasze krótkie spotkania weszły nam w krew.

Wojtek zaczął obdarowywać mnie kwiatami z pobliskiego klombu, Leonard za każdym razem wręczał Zosi misterne origami robione własnoręcznie i nieco wstydliwie.

Potem siadaliśmy razem na jednej ławce: Wojtek obok mnie, Leonard z uwagą skupioną na Zosi, którą wyraźnie peszył tym adorowaniem. Ale widać było, jak miło jej jest w towarzystwie nieśmiałego Leonarda. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym.

Czułe, ciepłe lato minęło. Przyszła mokra jesień. Wakacje się skończyły. Czekała nas matura, dorosłość. Wojtek i Leonard zostali daleko w naszych myślach, zapomniani.

Egzaminy już za nami, ostatni dzwonek, studniówka. Przyszedł wyczekiwany czas nadziei.

Znowu z Zosią pojawiłyśmy się w internacie. Chciałyśmy odwiedzić naszych dawnych znajomych. Usiadłyśmy na tej samej ławce, czekając, aż podejdą z kwiatkami i origami. Na próżno wyczekiwałyśmy dwie godziny.

Za to nieoczekiwanie z internatu wyszła dziewczyna i podała mi list od Wojtka. Rozdarłam kopertę:

Moja kochana Ludmiło! Jesteś moim pachnącym kwiatem, niedosiężną gwiazdą. Pewnie nie zrozumiałaś, że zakochałem się w tobie od pierwszego spotkania. Wasze wizyty były dla mnie oddechem, życiem. Pół roku patrzę na okno na próżno. Zapomniałaś o mnie. Jak bardzo boli! Nasze drogi się rozchodzą, ale dziękuję ci za prawdziwą miłość. Pamiętam twój aksamitny głos, zalotny uśmiech, delikatne dłonie. Jak mi źle bez ciebie, Ludmiłko! Chciałbym cię zobaczyć chociaż raz jeszcze. Próbuję złapać tchu, a nie mam czym

Nam z Leonardem stuknęło osiemnaście lat, wiosną przeniosą nas do innego internatu. Pewnie już się nie spotkamy. Dusza rozdziera mi się na kawałki! Mam nadzieję, że wyzdrowieję, przejdzie mi.

Żegnaj, ukochana!

Podpis na zawsze Twój Wojciech.

Zamiast kwiatów w kopercie był zasuszony fiołek.

Ogarnęło mnie przytłaczające poczucie winy. Serce ścisnęło się z żalu, bo nic już nie mogłam zmienić. Przypomniały mi się słowa: Jesteśmy odpowiedzialni za tych, których oswoiliśmy.

Nie miałam pojęcia, jak wielkie uczucia tliły się w duszy Wojtka. Ale nie potrafiłabym odpowiedzieć mu miłością. Nie czułam do niego nic więcej niż przyjacielską sympatię, trochę fascynacji jego inteligencją. Troszkę z nim kokietowałam, żartobliwie podsycałam jego zaangażowanie. Nie zdawałam sobie sprawy, że mój płytki flirt rozpali w nim prawdziwy ogień.

Minęło od tamtych wydarzeń wiele, wiele lat. List od Wojtka sczerniał, zasuszony kwiat rozsypał się w proch. Ale pamiętam nasze pierwsze, niewinne spotkania, rozmowy pełne beztroskiego śmiechu z dowcipów Wojtka.

Ta historia ma swoje dalsze losy. Zosia prawdziwie związała się z losem Leonarda. Rodzice oddali go do internatu zaraz po tym, gdy się urodził jego jedna noga była znacznie krótsza od drugiej. Zosia skończyła pedagogikę, pracuje dziś w internacie z dziećmi niepełnosprawnymi. Leonard jest jej mężem. Mają dwóch dorosłych synów.

Wojtek, według opowieści Leonarda, całe życie spędzał samotnie. Gdy miał około czterdziestki, odwiedziła go w internacie matka odeszła dawno temu, ale odnalazła go, wzruszyła się do łez, odnowiła w sobie dawno zapomnianą miłość i zabrała go do rodzinnej wsi. Co było dalej, nikt już nie wie…