„Nie potrafię żyć bez niej”

Nie mogę żyć bez niej

Jestem mamą na urlopie macierzyńskim. Mój synek ma dwa i pół roku. Każdego dnia wychodzimy razem na spacer po naszej małej miejscowości Sandomierz i zaglądamy na plac zabaw. Droga do królestwa dziecięcej radości wiedzie przez główną ulicę miasta. Po naszej prawej stronie, wzdłuż chodnika, stoją sklepy spożywcze market, piekarnia i mały delikates. Zgodnie z moim stałym rytuałem kupuję Kacperkowi pączek z makiem. Siadamy na ławce, a Kacperek z apetytem i niewypowiedzianą przyjemnością, charakterystyczną tylko dla małych dzieci, pożera słodkość, a ja mam chwilę wytchnienia.

Uwielbiam przyglądać się przechodniom na alei to dla mnie prawdziwa rozrywka. Analizuję ich kroki, styl ubioru i, oczywiście, niewerbalne sygnały, by odgadnąć, czym się zajmują. Co myślą? Czym żyją? O czym marzą? Dokąd spieszą? Staram się domyślić.

W oddali pojawia się już znana para majestatyczny, siwy mężczyzna, wyglądający na około siedemdziesiąt lat, i jego towarzyszka, której wieku nie potrafię określić. Może ma od sześćdziesięciu do siedemdziesięciu lat. Dlaczego tak trudno mi określić jej lata? Spotykamy tę parę codziennie, niezależnie od pogody, i nigdy nie widziałam tej damy bez świeżego makijażu nie mogę jej nazwać babcią. W jej kosmetyczce z pewnością mieści się korektor, róż, tusz, kredka i neutralne cienie. Farbuje włosy na jasny blond i układa w modną fryzurę muszlę. To prawdziwa modystka, a ja już przyzwyczaiłam się do jej licznych stylizacji. Zwracam uwagę na jej dłonie regularnie odwiedza salon manicure. Na paznokciach pojawia się co raz inny wzór, od klasycznego francuskiego po krwiste czerwienie, które nazywam ognistymi płomieniami. W myślach nazywam ją złotą ważkę.

Para często odpoczywa na ławeczce przy sklepach, gdzie my też często siedzimy. Nazywam ją Ania Nowak, a jej mąż Stanisław Nowak.

Ile razy mam ci mówić, Aniu! Nie wolno ci rzucać kasztanami w przechodniów. Możesz przypadkowo kogoś potrącić i zranić. Co powiesz, gdybyś sama dostała kasztana w nogę? upominał ją mąż.

Kochanie, jak możesz tak mówić? Dopiero jesienią mogę tak się bawić! Kasztany! Nie gniewaj się, skarbie! odpowiedziała, śmiejąc się.

Dobrze, kupię ci gumową piłeczkę. Nie, lepiej kilka, żebyś mogła się w domu bawić i nie przeszkadzała nikomu, a ja będę się chował w łazience dorzucił Stanisław.

No i co ty, Stasiu! Zabawa w domu to nie to samo! To nie to samo, rozumiesz? Nie gniewaj się, proszę. Przejdę na drugą stronę ulicy, jeśli cię to drażni. Możesz nawet udawać, że się nie znamy Ania zaciśnięta wargi i odwraca się.

Nie, muszę zawsze patrzeć, czy ci dobrze. Nie chcę, żebyś w starszym wieku poszedł na policję albo złamał nogę, a ja potem musiałbym ci przynosić jedzenie. Wiesz, że gotuję gęstą zupę, a ty nie zjesz takiej potrawy i zostaniesz głodny. Zabronię ci odwiedzać dzieci, żebyś zawsze słuchał mnie, ty nieogarnięty! Nie! I nie odważ się płakać. Chodź tutaj, moja cebulowa rozpaczo, wezmę cię pod ramię i udaję, że prowadzę cię do szpitala psychiatrycznego. Bąbelku taka!

Te dialogi słuchałam z przyjemnością i zadziwiała mnie ich zdolność do zachowania takiej czułości po tylu latach przy białych włosach. Żartują wzajemnie, pikantnie i barwnie.

Zawsze fascynowało mnie obserwowanie tej dwójki Ania opowiada mężowi jakąś historię, emocjonalnie, z temperamentem, często ćwierka, a czasem mocno gestykuluje, a Stanisław kiwając głową podtrzymuje ją łokciem.

A co mnie najbardziej zaskakuje w ich związku? To rozdzierająca serce, pełna czułości i delikatności miłość. Przenika ona każdy ich gest, od spojrzenia, przez oddech, dotyk, uśmiech, ruch i myśl. Gdy Ania trzyma Stasia za rękę, patrzy mu w oczy, marszczy brwi i nadmuchuje wargi w tym wszystkim widać bezgraniczną miłość i zaufanie. To samo widać, gdy Stanisław z udawaną surowością mówi do żony:

Uważaj na nogi, Aniu, nie jesteś już mała! Nie mów, że nie możesz, bo wpadniesz i coś sobie połamiesz. Co wtedy zrobię?

I uwierzcie, całują się, siedząc na ławce, spacerując po alei, jak młodzi kochankowie, nie widząc i nie słysząc nic poza blaskiem szczęścia w ich twarzach i biciem serc w jednym rytmie! Robią to tak naturalnie, że wszelkie wątpliwości znikają pasja wciąż płonie.

Dziś znów ta niesamowita para usiadła na ławeczce. Usłyszałam ich rozmowę:

Idę do sklepu po pastelowy błyszczyk do ust, może będzie na niego promocja? Pójdziemy razem? zapytała Ania.

Aniu, idź sama, poczekam cię tutaj. Tylko nie kupuj wszystkich pomadek, zostaw trochę innym dziewczynom uśmiechnął się Stanisław.

Kacperek już zjadł pączka i podszedł do mężczyzny. Stanisław wyciągnął z torby małą tabliczkę czekolady i podał mu:

Trzymaj, mały, jedz w zdrowiu. Jak masz na imię?

Dziękuję bardzo odpowiedziałem mężczyźnie za synem. Jego imię to Kacper, jeszcze nie mówi dobrze.

Kacperek zachwycony strząsnął papierek.

Przepraszam za ciekawość, obserwuję was od dawna. Jesteście taką niezwykłą parą. Jak udaje wam się utrzymać tak ciepłe relacje? Podzielcie się proszę sekretem spytałam, nie mogąc powstrzymać się od niecierpliwości.

Mężczyzna milczał, patrząc w dół. Pod jego stopami szeleszczały liście. Wiatr wziął je w ręce i zakręcił w olśniewający taniec. Liście otwarły dłonie i z gracją opadły na ziemię, niechętnie, bo podobało im się krótkie uniesienie.

Poznałem Anię jesienią, tak około pięćdziesięciu pięciu lat temu zaczął opowiadać Stanisław. Była taka piękna, jak jesień. Spacerowała po parku i zbierała kolorowe liście. Za każdym liściem się pochylała i uśmiechała. W starym płaszczu z naprawami, w białym płaszczu i porozcierażonych butach była szczęśliwa! W rękach trzymała garść żółtych, pomarańczowych i czerwonych liści, w kieszeni schowała pięć groszy, a w domu jedynie chleb z musztardą, a ona nimfa się uśmiechała! Ania rozmawia z kwiatami, dotyka czarnyrostych i chryzantem. Niezwykła, lekka, nieziemska, skradła moje serce na zawsze. Nauczyła mnie cieszyć się życiem, rozumiecie? Cieszyć się! Zawsze! Każdym dniem, każdą chwilą, każdą pogodą śniegiem, deszczem, słońcem. Ania, mimo pozornej delikatności, była ognista, barwna, jak ta jesień. Gorąca. Silna. Zdecydowana. Znała swoją wartość. Wielu ją kochało, wielu o nią walczyło, ale ona wybrała tylko mnie. Pokazuje prawdziwą twarz, bez maski, nie wszystkim. Pozwoliła mi dotknąć jej myśli! Tak!

Czy nigdy się z nią nie kłócicie? zapytałam zdumiona.

Dlaczego? Kłócimy się. Nieporozumienia zdarzają się każdemu, trzeba je właściwie rozwiązywać i nie zwlekać z pojednaniem, bo może być za późno. Płomienie uczuć zgaszą się. W życiu nie ma sensu trwać w gniewie. Życie jest krótkie, nie traćmy go na próżności! Kiedyś, żeby nauczyć Anię lekcji, milczałem tygodniami. To bolało ją. Pomyślałem: te dni niezgody są jak odrywające się kartki kalendarza, które wiatr niesie. Nie wrócą już nigdy. Po co więc marnować szczęśliwe chwile na głupoty? Lepiej wybaczyć i iść dalej, przewracając kalendarz.

A ty nigdy nie gniewasz się na żonę? dopytałam.

Kacperek pożarł czekoladę i nasłuchiwał rozmowy.

To jest to, co czuję kontynuował Stanisław. Rozumiem, że ona jest moją chorobą, ale nie mogę bez niej żyć! Co by się stało, gdyby mnie nie było? Zniknęłaby. Ona ciągle się zmienia raz w sukni, raz w swetrze, raz w butach. Ja stoję w drzwiach, a ona po raz trzeci zmienia strój. Kto będzie jej pomagał się ubrać? Kto przyniesie herbatę na leki? Kto przyjdzie z pomocą? Zrodziliśmy się w sobie, jak korzenie. Najgorsze jest pomyśleć, że zostanę sam w ostatnich chwilach. Moją najgłębszą fobią jest zostawić ją samą w ostatnich dniach. Ania to dla mnie cały świat, tak jak ja dla niej. Kiedy zachorowałem na zapalenie płuc, starzy ludzie ciężko walczą z takim schorzeniem. Właśnie wtedy, w burzliwą zimową noc, kiedy lód zakrywał drogę, Ania biegnęła po antybiotyki, odwiedzała apteki, przynosiła gorące ręczniki, robiła zastrzyki, karmiła łyżeczką i zakładała ciepłe skarpetki. Cicho, nic nie mów, szepnęła, wychodząc ze sklepu. Mój cudowny maluch.

Podbiegła do nas rozczochrana Ania.

Wyobraź sobie, Stasiu, nie mają tam tego odcienia pomadki, którego potrzebuję. Różowa, czerwona, fioletowa żadne nie pasują wymamrotała kobieta, nie mająca wieku.

Co trzymasz w ręku? Proszę, podaj mi to, co kupiłaś? Proszę, załóż rękawiczki, bo twoje palce zamieniły się w lód. Pozwól, że rozgrzeję twoje paluszki, żeby nie bolały ci stawy rozgorzał Stanisław. Idźmy już do domu, moja kochana, pora już na obiad. Do zobaczenia, Kacperku! Słuchaj mamy.

Pożegnaliśmy się. Synek jeszcze długo machał w stronę odchodzącej pary.

Po alei szli dwaj. To nie byli dwaj oddzielni ludzie, lecz jedno ciało cały świat utkany z czułości, cierpliwości, współodczuwania i miłości.

Umieć kochać tak delikatnie to prawdziwa sztuka i aż pragnie się tego dotknąć!