Nie podoba się, że chcę własnej rodziny? Uciekłem od was, zacząłem budować swoje życie, a wy przyjec…

Nie podoba wam się, że chcę mieć własną rodzinę? Uciekłem od was, zacząłem budować swoje życie, a wy przyjechaliście i znowu wszystko po staremu!
Haniu, nie przejmuj się tak bardzo! Rozumiem, że dla miejskiej dziewczyny życie na wsi będzie trudne. Ale pomogę ci! próbowałem przekonać dziewczynę. Wiem, co i jak. Poradzę sobie, tylko bądź przy mnie!

Hania była zdezorientowana.
Po co się w ogóle zakochiwała w chłopaku ze wsi?! I to jak! Aż nogi się uginały.

Ona miała już dwadzieścia osiem lat i ustabilizowaną karierę w Poznaniu, a trzydziestoletni Marek miał mnóstwo rodziny i własny dom na wsi, nieopodal miasta.

Poznaliśmy się przypadkiem w parku rozrywki. Trafiłem tam przez przypadek, kiedy moja mama poszła na zakupy, a Hanię namówiły koleżanki. Wymieniliśmy się numerami i tak zaczęliśmy rozmawiać. Starałem się ją zaskakiwać, przyjeżdżałem do miasta, byłem uprzejmy i pomocny, a Hania w końcu się rozczuliła. W odróżnieniu od innych znajomych chłopaków, byłem szczery, otwarty i dobry.

Potem zaprosiłem ją do małżeństwa, i Hania się zgodziła.

No widzisz, córko? Mimo wszystko spróbuj. Marek to chłopak z porządnej wiejskiej rodziny, pracowity, dobry zgodziła się jej mama. Jak się nie uda, zawsze możesz wrócić do miasta.

Hania nie miała nic do stracenia. Pracowała zdalnie, od niedawna taki system był u nich mile widziany. Nie miała już osiemnastu lat, a na wsi, jak mówią, powietrze czystsze! Tylko…

Marek, a w jakim charakterze tam jadę? dopytywała Hania.

Jako narzeczona. A za rok zrobimy wesele i pojedziemy w podróż poślubną. Do tego czasu zbiorę już wszystko, żeby nie myśleć o pieniądzach spłoszył się trochę Marek. Przecież wiem, że przyzwyczaiłaś się do lepszego.

Niby wszystko było dobrze i słusznie, ale coś Hanię niepokoiło. Czym dokładnie, nie wiedziała, postanowiła więc przestać się przejmować i spróbować!

Wzięła tygodniowy urlop i walizkę, zamknęła swoją dwu­pokojową kawalerkę, na którą ciężko pracowała, i wyruszyła swoim samochodem do wsi, gdzie już na nią czekałem.

Pierwszy wieczór na wsi bardzo jej się spodobał.
Było upalne lato, więc we dwoje szybko i wesoło podlaliśmy ogród, zrobiliśmy razem kolację. Wspólnymi siłami uporaliśmy się ze wszystkim.

Kochana, przyjeżdżają moi rodzice! w piątek po pracy wbiegłem do domu z lekkim niepokojem.

Po co? Hania była wyraźnie zestresowana.

Chcą się zapoznać i pomóc w domu. A z nimi przyjeżdża też mój brat z żoną chodziłem po pokoju z nerwów.

Na długo? przestraszyła się Hania.

Mam nadzieję, że nie! spojrzałem na moją dziewczynę. Spokojnie, poradzimy sobie.

Po tych słowach Hania była już zupełnie zdenerwowana.

Nie martw się, córeczko. Potraktuj to jako próbę. Jak nie zdasz wracaj. Najważniejsze, że masz gdzie wrócić żartowała jej mama przez telefon. Rób tak, jak ci wygodnie. Oni się przyzwyczają. A jak nie, to już problem Marka.

Rzeczywiście, dlaczego się martwię? Przecież jestem tylko narzeczoną! pomyślała Hania i odetchnęła. Przecież jej nie zjedzą!

Kończyła właśnie nakrywać stół, gdy usłyszała samochód pod domem.

Są już! krzyknąłem wchodząc do kuchni.
Wyszliśmy na powitanie.

No witaj, synowo! duża kobieta, w kolorowej, luźnej sukni, z krótkimi, ciemnymi włosami i gęstymi brwiami przyjaźnie objęła syna i uśmiechnęła się krzywo do Hani.

Równie wielki mężczyzna z brzuszkiem przywitał się ze mną i skinął na Hanię.

Mój brat, wysoki i energiczny, zażartował z przyszłą szwagierką, lecz jego żona, młoda blondynka o rumianych policzkach, spojrzała na atrakcyjną, szczupłą Hanię nieco nieprzyjaźnie i odezwała się do męża:

Co się tak gapisz? Pomóż z bagażami! i poszła po torby.

Hania zaprosiła wszystkich do stołu, licząc, że przy jedzeniu atmosfera się rozluźni. W kuchni potrafiła się wykazać!

O, postarałaś się! pochwaliła teściowa, pani Janina.

Pan Stanisław wydał aprobujący pomruk.

A to co? Kurczak? Kto tak gotuje? sceptycznie dłubała potrawę widelcem Basia, bratowa. Wymyślają cuda, potem trzeba to jeść!

Przesadzasz, bardzo dobre! oburzył się jej mąż, Tomek.

Dla ciebie byle co dobre! prychnęła Basia, odkładając widelec ostentacyjnie.

Spojrzałem przepraszająco na zasmuconą Hanię.
Basiu, miej szacunek! I nie zazdrość tak otwarcie! Hania się starała broniłem ukochanej.

Kto wymyślił takie imię? Jak nasza krowa, też Hania złośliwie rzuciła Basia.
Hania parsknęła śmiechem.

Co cię tak bawi? spytałem po cichu.

Kumple mają świnkę morską o imieniu Basia szepnęła, ale wszyscy usłyszeli.

Janina spojrzała na Hanię krzywo, mężczyźni usiłowali nie wybuchnąć śmiechem, a Basia pociemniała z gniewu.

Kim ty w ogóle jesteś?! patrzyła na Hanię z odrazą.

Skoro ty możesz, to i ja myślałam, że masz do tego dystans wzruszyła ramionami Hania.

Tomek patrzył na narzeczoną brata z uznaniem.

Ja jestem prawdziwą żoną Tomka, z legalnego małżeństwa! A ty? Tylko konkubina! podniosła się od stołu Basia. Janina kiwnęła z aprobatą.

Przynajmniej mam maniery i nie jestem niegrzeczna w gościach ripostowała Hania.

A nie przyjechałam tu do ciebie! triumfalnie Basia.

Ja cię też nie zapraszałem nie wytrzymałem. Zostaniecie długo?

Zapadła cisza. Wszyscy dziwnie na mnie patrzyli.

Nauczymy twoją pannę wiejskiego życia i pojedziemy znalazła się mama.

Mamo, spokojnie. Wcześniej radziliśmy sobie świetnie, i nadal damy radę.

Jasne, dałeś sobie pasożyta na kark i się cieszysz. Ciekawe, jak długo wytrzymasz przerwała Basia.

W naszej rodzinie to ty jesteś pasożytem, nie Hania rzuciłem ostro. A teraz dziękuję za kolację. Goście mogą odpocząć.

Razem z Hanią, pod zadziwionymi spojrzeniami rodziny, zaczęliśmy sprzątać po kolacji.

Pomyślałem, że dobre wsparcie za plecami to podstawa i nie pozwolę nikomu skrzywdzić Hani. A jakby coś, to zawsze mamy gdzie wrócić.

Poranek w sobotę nie należał do najlepszych.

Co to za spanie?! U nas do południa się nie śpi! wpadła do pokoju teściowa. I śniadanie czas zrobić.

Hania spojrzała zdezorientowana na telefon.
Ósma rano!

Pani Janino, wszystko do śniadania jest w lodówce stwierdziła spod kołdry. Mogę się ubrać?

O, jaka miastowa! Rozłożyła ręce Janina. To, co w lodówce, trzeba przygotować. Wstawaj!

Wyszła trzaskając drzwiami.
Hania ogarnęła się i zeszła do kuchni.

Kochanie, już wstałaś? przywitałem ją przy patelni.

Gdyby nie teściowa, spałabym dalej parsknęła.

Mamo, po co w ogóle wchodziłaś do naszej sypialni? spytałem.

No ładnie! Jedna bez zaradności, druga leniwa! uśmiechnęła się Basia.

Kto cię pytał! odgryzła się Hania.

Takie życie na wsi, wstaje się wcześnie. Jak sobie kupicie krowę, to o szóstej rano trzeba ją już doić wtrąciła z przekąsem Basia.

Krowy nie planujemy odpowiedziałem jej.

Dlaczego? Własne mleko, śmietana… A, zapomniałam, Hania nie potrafi doić! A do tego trzeba wcześnie wstawać! zaśmiała się.

Ty też nie potrafisz, a żyjesz rzuciłem rozbawiony.

Odkąd pojawiła się Hania, jesteś jakiś rozdrażniony weszła w słowo mama.

Marku, jadę do domu. Oddzwonię, jak ten cyrk odjedzie Hania nie chciała już znosić tych uszczypliwości.

Co?! Odkąd jesteś z tą dziewczyną, syn się zmienił! Przestał do nas przyjeżdżać, nie pomaga, ciężko się do niego dodzwonić! I ty jeszcze chcesz, żebyśmy cię przyjęli? Rozbijasz naszą rodzinę! wykrzyknęła teściowa.

Dość! huknąłem. Zapadła cisza.

Nie podoba wam się, że chce mieć własną rodzinę? Uciekłem od was, zacząłem wszystko od zera, a wy jak zwykle próbujecie wszystko kontrolować!

Synu, całkiem ci odbiło! Wydajesz na nią wszystko, co masz! Ona chce tylko twoich pieniędzy! lamentowała mama. Usiadła ci na karku! Ratujemy cię, bo chcemy twojego szczęścia!

Mamo, Hania sama się utrzymuje, a ja zbieram na wesele powstrzymałem Hanię przed wyjściem Chcecie nam pomóc? Wracajcie do siebie! U nas bywa się tylko na zaproszenie! Zwłaszcza Basia.

Kiedy rodzina nie mogła znaleźć słów ze zdziwienia, poprowadziłem Hanię do pokoju, a sam wróciłem, gdy pakowali walizki.

Synu, wybierasz! Albo ja, albo ona! rzuciła mama.

A Basię zaakceptowaliście patrzyłem rozczarowany.

Bez porównania! prychnęła Basia.

Ojciec i brat przyglądali się z zaciekawieniem.

No? ponagliła mnie mama.

Wybieram szczęście! powiedziałem spokojnie.

W takim razie nie masz już matki! wyszła z domu, zostawiając walizki tacie. To samo zrobiła Basia.

Marek, zawsze możesz liczyć na nas! uśmiechnął się ojciec. Matkę, zostaw mnie!

Brat objął mnie.
Broń swojego szczęścia! My musimy zmienić coś w rodzinie!

Tak odjechali.
Hania czuła się niezręcznie, ale zrozumiała, że traktuję ją poważnie.

Na nowo robiliśmy wszystko razem, a ona starała się dawać mi wsparcie i rozumieć, jak mi ciężko.
A u Tomka i Basi zrobiło się wesoło.

Mamo, Basiu! Kupiliśmy wam krowę! zażartował Tomek.

Żartujesz sobie?! spojrzała na syna mama z niedowierzaniem.

Nie. Basia będzie rano doić i prowadzić na pastwisko Tomek był poważny.

Przestań, Tomek, to nie jest śmieszne! denerwowała się Basia.

Skoro tak szkoliliście Hanię, uznaliśmy, że wam brakuje właśnie tego! rozłożył ręce pan Stanisław. I o siódmej, codziennie, śniadanie musi być gotowe! Ciepłe, po wiejsku. Na wsi wcześnie się wstaje!

I zaczęło się wychowanie kobiet!
Mieli wesoło!

Wszystko, co Basi z matką wypominały Hani, teraz one musiały praktykować.
Mama przyznała, że przesadziła z Hanią, bo od nich, leniwych, też zaczęto wymagać więcej. Na to już nie były gotowe. Nie ta edukacja, za dużo pracy na gospodarstwie!

Czasu brakowało!
Pani Janina w końcu pogodziła się z synem i Hanią, ale dalej bała się przyjeżdżać zbyt często. A nuż Hania jeszcze więcej potrafi?

W końcu oświadczyłem się Hani i byliśmy szczęśliwi.
Na naszym weselu bawiła się cała wieś!

Nie można powiedzieć, że pani Janina z Basią pokochały synową, ale przynajmniej milczały. W ich przypadku to już dużo.

Hania była szczęśliwa! Wszystko robiliśmy razem i nie baliśmy się już żadnych nieoczekiwanych gości.