Nie otwieraj drzwi do tajemnic

Nie otwieraj

Nina Kowalska stała przy oknie, przyciskając dłoń do szyby, i patrzyła, jak woźny Stanisław zgrabia ostatnie żółte liście. Październik okazał się deszczowy, a w jej duszy panowała równie szara i ponura aura.

— Mamo, znowu stoisz przy oknie? — do pokoju weszła Kinga, jej córka, już niemłoda, pod czterdziestkę. — Herbaty się napijesz?

— Tak — odpowiedziała Nina, nie odwracając się. — Kinguś, a co to u nas w schowku stuka? Wczoraj wieczorem słyszałam, dziś rano znowu.

Kinga skrzywiła się, postawiła czajnik na kuchence.

— Pewnie mysz. Albo rury, stare są. Mamo, nie wymyślaj. Dom został zbudowany jeszcze w latach sześćdziesiątych, wszystko tu skrzypi i puka.

— Nie, to nie mysz. Mysz inaczej szura, a tu właśnie stuka. Jakby ktoś od środka. — Nina odwróciła się do córki. — Może pójdziemy sprawdzić?

— Mamo, przecież wczoraj sprawdzałyśmy! Tam leżą nasze stare rzeczy, narzędzia taty, słoiki z przetworami. Nic więcej nie ma. Po prostu jesteś zdenerwowana po szpitalu.

Nina ciężko westchnęła. Miesiąc temu trafiła do szpitala z sercem, a teraz Kinga kręci się wokół niej jak kwoka, boi się zostawić samą. Przeprowadziła się do niej ze swojego mieszkania, wzięła urlop w pracy. A Nina czuje się ciężarem.

— Kinguś, może wrócisz do domu? Czuję się już dobrze. A poza tym, twój Marek tęskni.

— Marek sobie poradzi. Ale jeśli coś ci się stanie, nigdy sobie nie wybaczę — Kinga zalała wrzątkiem herbatę i podała matce kubek. — Pij, póki gorące.

Usiadły przy kuchennym stole, gdy nagle znów rozległo się pukanie. Wyraźne, rytmiczne — raz, dwa, trzy, przerwa, i znowu raz, dwa, trzy.

— Słyszysz? — Nina chwyciła córkę za rękaw. — Znowu to samo.

Kinga zmarszczyła brwi, nadstawiła ucha. Pukanie powtórzyło się.

— Chodźmy sprawdzić — wstała zdecydowanym ruchem.

Schowek znajdował się za kuchnią, mała, ciemna komórka pełna domowych drobiazgów. Kinga zapaliła światło, rozejrzała się. Półki z słoikami, stare pudła, skrzynka z narzędziami po tacie. Wszystko na swoim miejscu.

— Widzisz? Nikogo tu nie ma — powiedziała matce.

— A to co? — Nina wskazała na daleką półkę, gdzie stała nieznana szkatułka.

Kinga podeszła bliżej. Szkatułka była staroświecka, z ciemnego drewna, z mosiężnymi okuciami. Na wieczku wyrzeźbione były jakieś wzory, przypominające pismo.

— Skąd ona się tu wzięła? — zdziwiła się Kinga. — Nie pamiętam takiej.

— Ja też nie. Dziwne… — Nina sięgnęła po szkatułkę, ale córka ją powstrzymała.

— Nie dotykaj. Może sąsiedzi ją tu postawili na chwilę? Albo administrator? Zapytamy Stanisława, on wie wszystko o tym domu.

Wyszły ze schowka, ale Nina co chwilę spoglądała za siebie. Coś ją niepokoiło. A pukanie ucichło, gdy tylko weszły do środka.

Wieczorem Kinga zadzwoniła do męża.

— Marku, co słychać? Zostanę tu jeszcze kilka dni, mama jest jakaś nerwowa. Mówi, że coś stuka w schowku. Znaleźliśmy tam jakąś dziwną szkatułkę.

— Może pokazać ją lekarzowi? — zaproponował Marek. — Po zawale czasami ludzie słyszą różne rzeczy, mają halucynacje.

— To nie halucynacje. Ja też słyszałam pukanie. I szkatułka naprawdę tam jest, widziałam. Jutro zapytam woźnego.

— Kinguś, a nie otwierałaś tej szkatułki?

— Nie, mama nie pozwoliła dotykać. I jakoś straszno. Ładna, ale upiorna.

— Dobrze robicie. Kto wie, co tam…

Następnego ranka Nina obudziła się od pukania. Było głośniejsze, natarczywsze. Jakby ktoś domagał się uwagi. Narzuciła szlafrok, poszła do kuchni. Kinga jeszcze spała na kanapie w salonie.

Pukanie stawało się coraz głośniejsze. Nina podeszła do drzwi schowka, przyłożyła ucho. Dźwięk dochodził właśnie stamtąd, z głębi, z najdalszej półki.

— Kto tam? — szepnęła.

Pukanie ustało. Cisza. A potem — jeden mocny stuk.

Nina odskoczyła, serce waliło jej jak młot. Pobiegła obudzić córkę.

— Kinga! Wstawaj szybko!

— Co się stało, mamo? — Kinga zerwała się przerażona.

— Tam… w schowku… Odpowiada mi!

— Co odpowiada?

— Zapytałam, kto tam, i stuknęło raz. Jakby odpowiedziało!

Kinga przetarła twarz dłońmi, spojrzała na zegar. Szósta trzydzieści rano.

— Mamo, jesteś pewna?

— Absolutnie. Kinguś, może wezwiemy kogoś? Hydraulika? Albo… księdza?

— Księdza? — Kinga zdziwiła się. — Mamo, przecież nigdy nie byłaś wierząca.

— A teraz zaczynam wierzyć. Jest coś na tym świecie, czego nie rozumiemy.

Po śniadaniu zeszły na dół, szukając Stanisława. Starszy woźny zamiatał ścieżkę przed klatką, pogwizdując jakąś melodię.

— Panie Stanisławie — zawołała Kinga. — Możemy na chwilę?

— Jasne, Kingo. Co się stało?

— Nie wie pan, kto mógł postawić w naszym schowku szkatułkę? Znaleźliśmy ją wczoraj, ale nie wiemy, skąd się wzięła.

Stanisław przerwał zamiatanie, przyjrzał się kobietom uważnie.

— Szkatułkę? Jaką szkatułkę?

— Starą, drewnianą,