Nie odwiedzam nikogo, nikogo nie zapraszam, nie dzielę się moimi plonami ani narzędziami – w mojej wsi uważają mnie za szaleńca.

Nie odwiedzam nikogo, nie zapraszam nikogo, nie dzielę się plonami ani narzędziami w mojej wsi mówią, że zwariowałem.

Tak więc przeszedłem na przedemeryturę, miałem dość miejskiego zgiełku. Marzyłem o ciszy, o samotności wśród drzew, o uprawie warzyw, owoców i jagód oraz o herbacie ziołowej z naturalnym miodem. Dlatego już przed przejściem na emeryturę kupiłem domek na wsi, w okolicach Kazimierza, pośród pól i lasów.

Wiosną posadziłem kwiaty, postawiłem rzeźby karliczków, wiewiórek i małych latarni. Sąsiadki patrzyły na mnie zaciekawione, a ich spojrzenia były jak drobny deszcz. Pewnego dnia nie wytrzymała już jedna z nich i, gdy sadziłem siewki, wpadła do mojego ogrodu.

Zarzuciła, że zapomniała posadzić petunie i sugerowała, że powinnam się nimi podzielić. Po co miałbym oddawać siewki nieznajomej kobiecie? Niełatwo zdobyć petunie, są kapryśne w pielęgnacji, a ja miałem tylko dziesięć sztuk. Udawałem, że nie rozumiem jej uwag.

Półtora tygodnia później zobaczyłem sąsiadkę, jak rozmawia przez płot z kobietą, która co jakiś czas spoglądała w moją stronę. Miałem wrażenie, że dyskutują o mnie.

Jednego letniego popołudnia, kiedy wkroczyłem do ogrodu, nagle przerwała mnie głos kobiety. Stała przy moim płocie i wołała mnie. Mówiła, że przechodziła obok mojego domu i zobaczyła dojrzałe owoce w sadzie. Sama nie ma jeszcze dojrzałych owoców. Moje oczy rozlały się łzami zdumienia. Jak można tak po prostu wejść w czyjś dom i poprosić o owoce? Czyż nie jest dziwne, że trzymam je nie dla siebie, lecz dla mojej córki, Jadzi?

Stałem w sklepie i kupowałem słodycze. Za mną w kolejce pojawiła się kobieta z sąsiedniej ulicy, pytając, dla kogo są te słodycze, czy zaproszę ją na herbatę do domu. Jak to możliwe? Co ją obchodzi, że kupuję cukierki? I po co miałbym zapraszać nieznajomą, która nie jest ani przyjaciółką, ani krewną, ani koleżanką z pracy?

Tydzień temu zobaczyła mnie sąsiadka z małą łopatką, kopiąca w ziemi, i zapytała, co, gdzie i kiedy kupiłem. Dało mi to poczucie, że muszę odpowiadać niegrzecznie.

W mieście takich sytuacji nie ma. Nikt nie nęka cię natrętnymi i głupimi pytaniami, nie prosi o wizytę, nie dzieli się plonami ani narzędziami. Jeden z sąsiadów przyznał mi jednak w zaufaniu, że wielu wieśniaków uważa mnie za osobę nienormalną. Tak ma być.

Ich opinia mnie nie obchodzi. Kupiłem tu dom, by cieszyć się prywatnością, nie by zaprzyjaźniać się z kobietami wsi, nie by wplątywać w plotki. Jeśli tak myślą, niech mnie zostawią w spokoju i trzymają się z daleka od mojego ogrodu i mojej duszy.