Nie odwiedzam nikogo, nikogo nie zapraszam, nie dzielę się moimi plonami ani narzędziami – w mojej wsi uważają mnie za szaleńca.

Nie odwiedzam nikogo, nie zapraszam nikogo, nie dzielę się plonami ani narzędziami w mojej wsi uważają mnie za dziwaka.

Tak więc przeszedłem na przedemeryturę. Miejskie zgiełki stały się dla mnie przytłaczające. Chciałem zamieszkać w ciszy, być sam z przyrodą, uprawiać warzywa, owoce i jagody oraz pić herbatę z ziołami i naturalnym miodem. Dlatego jeszcze przed odejściem z pracy kupiłem domek na uboczu, wśród mazurskich pól.

Na wiosnę posadziłem kwiaty, ustawiłem rzeźby przedstawiające krasnoludki ogrodowe, wiewiórki i małe latarenki. Cały czas przyciągałem ciekawe spojrzenia sąsiadek. Pewnego dnia jedna z nich, Kasia, nie wytrzymała już i kiedy przycinałem sadzonki, wpadła do mojego ogrodu.

Zgłosiła, że zapomniała posadzić petunie i sugerowała, żebym podzielił się swoimi roślinami. Dlaczego miałbym dzielić sadzonki z kobietą, której nie znam? Petunie są kapryśne, trudne w uprawie, a ja miałem ich zaledwie dziesięć. Udawałem, że nie rozumiem jej uwag.

Półtora tygodnia później zobaczyłem, jak Kasia rozmawia przez płot z kobietą, która co jakiś czas patrzyła w moją stronę. Miałem wrażenie, że rozmawiają właśnie o mnie.

Jednego letniego popołudnia wchodząc do ogrodu, nagle usłyszałem krzyk kobiety stojącej przy moim płocie. Krzyczała, że przechodziła obok mojego domu i zobaczyła dojrzałe owoce w moim sadzie. Sama nie ma jeszcze żadnych dojrzałych owoców. Moje oczy rozszerzyły się ze zdumienia. Jak można wejść nieproszony do czyjegoś domu i poprosić o owoce? Czy to w porządku, że nie jem ich sam, a odkładam na moją córkę?

Stałem w sklepie i kupowałem słodycze. Za mną w kolejce pojawiła się kobieta z sąsiedniej ulicy, pytając, dla kogo są te słodycze, czy zaproszę ją na herbatę do domu. Jak to możliwe? Co ją obchodzi, że kupuję cukierki? Dlaczego miałbym zapraszać nieznajomą, która nie jest ani przyjaciółką, ani krewną, ani koleżanką z pracy?

Zaledwie tydzień temu zobaczyła mnie Kasia, kopiąc w ogrodzie małą łopatką, i zapytała, co, gdzie i kiedy kupiłem. Dało mi to poczucie, że muszę odpowiedzieć niegrzecznie.

W mieście takich sytuacji nie ma. Nikt nie nęka cię wścibskimi i głupimi pytaniami, nie prosi o wizytę, nie dzieli się plonami ani narzędziami ogrodowymi. Jeden z moich sąsiadów przyznał mi jednak zaufanie, że wielu mieszkańców wsi uważa mnie za osobę nienormalną. Tak ma być.

Ich opinia mnie nie obchodzi; kupiłem tu dom, by cieszyć się prywatnością, nie po to, by zaprzyjaźniać się z kobietami z wioski, nie po to, by wplątywać się w plotki. Jeśli tak myślą, niech zostawią mnie w spokoju i trzymają się z dala od mojego ogrodu i mojej duszy.