Nie oddam. Na zawsze przy mnie zostaniesz.

Nie oddam. Nikomu cię nie oddam.

– Mogę? – W uchylonych drzwiach gabinetu pojawiła się dziewczyna.
– Przyjęcia skończyły się. Przyjmujemy tylko z zapisów.
Twarz dziewczyny wydała się Marcie Szymańskiej mgliście znajoma. Miała świetną pamięć do twarzy. Ale była pewna, że pacjentka nigdy wcześniej do niej nie przychodziła.
– Przepraszam, ale zapisy na pana doktor są zamknięte do końca miesiąca – odezwała się dziewczyna.
– W poniedziałek otwierają rejestrację na dwa tygodnie. Albo może się pani zapisać do innego lekarza – zmęczonym głosem zaproponowała Marta.
Lekarze w przychodni mieli do niej żal, że wiele pacjentek chciało się dostać właśnie do niej.
– Chciałam tylko porozmawiać.
I wtedy Marta ją rozpoznała…

***

– Cześć! – Do gabinetu bez pukania wpadła Iga, roznosząc wokół siebie zapach drogich perfum.

– Iga, ile razy mam ci mówić, żebyś pukała? Mogła tu być pacjentka.

– Na korytarzu nikogo nie ma. Więc jesteś wolna – uśmiechnęła się przyjaciółka, nie przejmując się uwagą. – Idziemy na kawę? Muszę ci coś powiedzieć.

– Mów tu. Po co iść do kawiarni?

– Jak tylko zobaczę to torturowcze krzesło, mam skurcze żołądka. Jak ty w ogóle możesz tu pracować? – Iga zmarszczyła nosek.

– A propos, pomagam dzieciom przyjść na świat. Czy to nie ważna misja? Dobrze, przebiorę się – powiedziała Marta i zniknęła za parawanem.

– A sobie nie potrafiłaś pomóc – cicho dodała Iga.

– Podłe z twojej strony, że mi o tym przypominasz – odpowiedziała Marta zza parawanu.

– Przepraszam, Mar, palnęłam głupotę.

– Dobrze, stawiasz kawę i ciastko. – Marta wyszła zza parawanu i uśmiechnęła się.

Kawiarnia znajdowała się w sąsiednim budynku. Zwykle przychodzili tu lekarze i pacjenci przychodni. Wieczorem zaglądała też młodzież, ale dla nich było za wcześnie, a personel po wieczornym dyżurze spieszył do domów. O tej porze panowała tu cisza. Przyjaciółki zajęły wolny stolik i złożyły zamówienie.

– Miałaś mi coś powiedzieć – przypomniała Marta, gdy kelner odszedł.

Iga sięgnęła po telefon.

– No co się tak męczysz? Mów wreszcie – ponagliła ją Marta. – Jesteś w ciąży?

– Dzięki Bogu, nie. Wystarczy mi córka Jacka. Nie wiedziałam, że wychowywanie cudzego dziecka jest takie trudne. Strasznie jest uparta. Czy ja też taka byłam?

– Iga, nie przeciągaj. Jestem zmęczona i chcę do domu.

Kelner przyniósł kawę i ciastka. Iga wychyliła łyk, po czym zaczęła przekopywać telefon. W końcu po cichu podała go Marcie.

– Patrz.

– Krzysiek. No i co? – Marta chciała oddać telefon.

– Przyjrzyj się uważniej. Kto stoi obok niego? – Iga przymrużyła oczy, jak zawsze, gdy się denerwowała.

– Z jakąś dziewczyną. No i?

– Przewiń dalej – poprosiła Iga.

Marta przeciągnęła palcem po ekranie. Na kolejnym zdjęciu Krzysiek obejmował dziewczynę, pomagając jej założyć płaszcz. A dalej… Całowali się.

– No i co teraz powiesz? Poznajesz miejsce? – W głosie Igi nie było triumfu, tylko smutek.

Marta podniosła na przyjaciółkę zgasłe nagle oczy.

– Po co mi to pokazałaś?

– Żebyś wiedziała. Ostrzeżona to uzbrojona. Krzysiek cię zdradza. Dowiedziałam się przypadkiem. Kolega Jacka obchodził w tej restauracji urodziny. Wyszłam do toalety i go zobaczyłam. Najpierw chciałam podejść, myślałam, że jesteś gdzieś obok. A potem do niego podeszła ta dziewczyna. Krzyś mnie nie zauważył. Nawet gdyby sufit się zawalił, nie zwróciłby uwagi. Wiesz, jak na nią patrzył?

Marta wstała od stołu.

– Mar, przepraszam. Nie powinnam ci pokazywać. Ale chciałam, żebyś wiedziała – pożałowała swoich słów i też zerwała się z krzesła. – Gdzie idziesz?

Marta skinieniem ręki powstrzymała Igę i skierowała się do wyjścia. Na ulicy wzięła głęboki, spazmatyczny oddech i ruszyła przed siebie. Serce waliło jej w piersi, odbijając się młotkiem w skroniach. Szła, nie widząc nic wokół. Przed oczyma miałMarta przytuliła małą Misię mocniej, patrząc w jej błękitne oczy, i pomyślała, że choć życie nie dało jej własnego dziecka, dało jej coś równie cennego – drugą szansę na miłość.