Nie oddam cię nikomu

„Nie oddam. Nikomu cię nie oddam…”

– Mogę? – W uchylonych drzwiach gabinetu pojawiła się dziewczyna.
– Przyjęcia już skończone. Tylko z zapisami.

Twarz dziewczyny wydała się Magdalenie Łuczak lekko znajoma. Miała dobrą pamięć do twarzy. Ale była pewna, że ta dziewczyna nigdy wcześniej u niej nie była.

– Przepraszam, ale zapisy do pani są zamknięte do końca miesiąca – powiedziała dziewczyna.
– W poniedziałek otwierają na kolejne dwa tygodnie. Albo zapisz się do innego lekarza – zmęczonym głosem zaproponowała Magdalena.

Lekarze w klinice mieli do niej żal, że wiele pacjentek chciało akurat do niej.

– Chciałam z panią porozmawiać.

I wtedy Magdalena ją rozpoznała…

***

– Cześć! – Do gabinetu bez pukania wpadła Kinga, roznosząc wokół zapach drogich perfum.

– Kinga, ile razy mam mówić, żebyś pukała? Mogła tu być pacjentka.

– Na korytarzu nikogo nie ma, więc jesteś wolna – uśmiechnęła się niewzruszona przyjaciółka. – Idziemy na kawę? Muszę ci coś powiedzieć.

– Mów tutaj. Po co iść do kawiarni?

– Jak widzę to twoje „krzesło tortur”, brzuch mi się ściska. Jak ty tu w ogóle możesz pracować? – skrzywiła się Kinga.

– A propos, pomagam dzieciom przyjść na świat. Czy to nie ważna misja? Dobrze, przebiorę się – powiedziała Magdalena i zniknęła za parawanem.

– A sobie pomóc nie potrafiłaś – cicho dodała Kinga.

– Podłe z twojej strony mi to przypominać – odpowiedziała zza parawanu Magdalena.

– Przepraszam, Magda, palnęłam głupotę.

– Dobrze, stawiasz kawę i ciastko. – Magdalena wyszła, uśmiechając się.

Kawiarnia była w sąsiednim budynku. Korzystali z niej głównie lekarze i pacjenci kliniki. Wieczorem przychodziła tu też młodzież, ale na to było za wcześnie, a personel po wieczornych dyżurach spieszył do domów. O tej porze panowała tu cisza. Przyjaciółki zajęły wolny stolik i zamówiły.

– Chciałaś ze mną o czymś porozmawiać – przypomniała Magdalena, gdy kelner odszedł.

Kinga sięgnęła po telefon.

– No co się tak droczysz? Mów wreszcie – Magdalena niecierpliwiła się. – Jesteś w ciąży?

– Na szczęście nie. Wystarczy mi córka Oskara. Nie myślałam, że wychowywanie cudzego dziecka jest tak trudne. Jest okropnie uparta. Czy ja też taka byłam?

– Kinga, nie przedłużaj. Jestem zmęczona i chcę do domu.

Kelner przyniósł kawę i ciastka. Kinga po pierwszym łyku zaczęła przeglądać telefon, po czym milcząc podała go Magdalenie.

– Patrz.

– Krzysztof. No i co? – Magdalena chciała oddać telefon.

– Popatrz uważniej. Kto jest obok niego? – Kinga zmrużyła oczy, jak zawsze, gdy była zdenerwowana.

– Z jakąś dziewczyną. No i?

– Przekartkuj dalej – poprosiła Kinga.

Magdalena przesunęła palcem po ekranie. Na kolejnym zdjęciu Krzysztof obejmował dziewczynę, pomagając jej założyć płaszcz. A dalej… Całowali się.

– No i? Rozpoznajesz to miejsce? – W głosie Kingi nie było triumfu, tylko żal.

Magdalena podniosła na nią smutne oczy.

– Po co mi to pokazałaś?

– Żebyś wiedziała. Ostrzeżona to uzbrojona. Krzysztof cię zdradza. Dowiedziałam się przypadkiem. Znajomy Oskara obchodził w tej restauracji urodziny. Wyszłam do toalety i zobaczyłam go. Najpierw chciałam podejść, myślałam, że jesteś gdzieś blisko. A potem do niego podeszła ta dziewczyna. Krzysztof mnie nie zauważył. Nawet gdyby sufit się zawalił, by mnie nie zobaczył. Wiesz, jak na nią patrzył?

Magdalena wstała od stolika.

– Magda, przepraszam. Nie powinnam ci tego pokazywać. Ale chciałam, żebyś wiedziała – powiedziała Kinga i też wstała. – Gdzie idziesz?

Magdalena skinęła ręką, by została, i wyszła z kawiarni. Na ulicy wzięła głęboki oddech i odeszła. Serce waliło jej jak młot, aż skronie pulsowały. Szła, patrząc przed siebie, ale nic nie widziała. Wciąż miała przed oczami ostatnie zdjęcie z telefonu Kingi.

Byli małżeństwem piętnaście lat. I przez ten czas nie udało jej się zajść w ciążę. Na początku Krzysztof ją pocieszał, ale z czasem przestali poruszać ten temat. Magdalena widziała, jak błyszczą mu oczy, gdy bawił się z dziećmi przyjaciół.

Wiedziała, że to musi się kiedyś wydarzyć. Czego się spodziewała? Mąż marzył o dzieciach, a ona nie mogła mu ich dać. Ale i tak nie była gotowa na zdradę.

W drodze do domu trochę się uspokoiła. Krzysztof jeszcze nie wrócił z pracy. Siedziała przed telewizorem, patrząc w pustkę. Nawet nie usłyszała, kiedy wszedł.

– Już jesteś? – zapytał, wchodząc do pokoju.

– Oczywiście. Już prawie dziewiąta. A ty czemu tak późno? – spytała spiętym głosem.

– No… – Krzysztof rozluźnił krawat, zaczął rozpinać górny guzik koszuli.

– Byłeś z nią? – Magdalena wyciągnęła do niego telefon.

Krzysztof rzucił okiem na ekran. Jego ręka zastygła przy kołnierzu.

– Śledziłaś mnie? – Szarpnął kołnierzem, guzik odleciał na podłogę.

– Nie. Kinga przypadkiem was zobaczyła w restauracji i przesłała mi zdjęcia.

– To fotomontaż. Spójrz, ona jest w wieku naszej córki. Twoja Kinga się postarała.

Magdalena nie przeoczyła jego zdenerwowania.

– Pewnie jeszcze powiesz, że to ona cię uwiodła. Bądź mężczyzną, po prostu się przyznaj. Chcesz dzieci, a ona może ci je dać. Czy już…? – Magdalena spojrzała na męża z rozpaczą. – Nie dręcz ani mnie, ani jej. Pewnie cię zazdrosna. Idź do niej.

Krzysztof podszedł do Magdaleny.

– Przepraszam. Myślałem, że będziesz krzyczeć, rzucać talerzami. A ty…

– Wyjdź, proszę, bo jak słusznie zauważyłeś, zacznę rzucać.

Krzysztof wyszedł. Magdalena wyjęła z lodówki niedopitą butelkę koniaku, nalała solidną porcję do kubka i wypiła. Alkohol palił gardło, żołądek się spiął. ZakaszlałaPięć lat później, gdy mała Marysia biegała już po parku, śmiejąc się i wołając „Mamo, dogonij mnie!”, Magdalena uśmiechnęła się szeroko, wiedząc, że choć życie potoczyło się nie tak, jak planowała, to właśnie teraz jest szczęśliwa.