Nie obawiaj się, na krótko zostanę. Pomieszkam tydzień, dopóki nie znajdę miejsca. Mam nadzieję, że mnie nie wyrzucisz.

– Nie bój się, nie zatrzymam się na długo. Poleżę tydzień, dopóki nie znajdę mieszkania. Mam nadzieję, że mnie nie wyrzucisz? – powiedziała siostra.

Hela postawiła na stole śniadanie i poszła obudzić wnuczkę. Osiemnastoletnia Zosia uwielbiała pospać do południa.

– Zosiu, wstawaj. Spóźnisz się na uczelnię.

Zosia coś zamruczała i naciągnęła kołdrę na głowę.

– Znowu siedziałaś do nocy przy komputerze? Kładłabyś się wcześniej, łatwiej by ci się wstawało. Nie odpuszczę, wstawaj. – Hela zdjęła kołdrę.

– Ale babciu… – jęknęła Zosia, ale w końcu wstała, przeciągnęła się i ziewnęła, kołysząc się na wysmukłych nogach.

– Prędzej, herbata ostygnie – pogoniła ją Hela i wyszła z pokoju.

– Już mnie to wszystko nudzi – burknęła Zosia, idąc za nią.

– Słyszę. To kto cię nudzi? Czyżbym ja? – Hela nagle się zatrzymała, a Zosia w nią wpadła. – Jeszcze raz to usłyszę – obrażę się. Nie podoba ci się? Możesz wrócić do matki.

– Przepraszam, babciu. – Zosia cmoknęła ją w policzek i pobiegła do łazienki.

„Lisek…” – pokiwała głową Hela. – „Zwyczajny poranek zwyczajnego dnia. Tak i życie przeleci niezauważone – przyszło jej nagle do głowy. – Teraz wyprawię Zosię na uczelnię i zabiorę się do pracy. Dobrze, że można pracować zdalnie. Samej emerytury by nie starczyło.”

Hela usiadła przy stole i wzięła kawałek wczorajszego zapiekanki.

– Babciu, mówiłam, że nie jem śniadań, a już na pewno nie zapiekanki – rozległ się za nią zirytowany głos Zosi. – Herbatę wypiję, ale zapiekanki nie tknię. – Wnuczka usiadła naprzeciwko, rzucając uparcie spojrzenie.

– Więc wezmę ci kawałek na później. Same kości, patrzę na ciebie. Jedz, mówię. Przez cały dzień będziesz głodna.

Zosia westchnęła i odgryzła kawałek zapiekanki z miną, jakby jadła żabę.

To powtarzało się każdego ranka. Każdy dodatkowy kęs trzeba było wpychać perswazją i szantażem. O, ta moda na chudość…

– No i dobrze. – Hela wzięła swoją filiżankę i pusty talerz, żeby Zosia przypadkiem nie odłożyła na niego niedojedzonego kawałka, i wstawiła do zlewu.

Wnuczka przeżuła resztę, duszkiem wypiła herbatę i wysunęła się spod stołu.

Hela nie zdążyła jeszcze umyć naczyń, gdy z przedpokoju dobiegł szelest. Pospieszyła tam.

– Wiedziałam, że wyjdziesz. Przestań mnie śledzić, nie jestem mała. Ubrana jestem normalnie, widzisz? – Zosia zapięła kurtkę i owinęła szyję szalikiem. Wyprzedzając babcię, uparcie oznajmiła:

– Czapki nie założę.

– Nie spóźniaj się, będę się martwić. A w moim wieku martwienie szkodzi – powiedziała Hela już do pleców uciekającej wnuczki.

Westchnęła, zamknęła drzwi i poszła do pokoju Zosi. Znowu nie pościeliła łóżka. Walka z tym była tak samo bezcelowa, jak zmuszanie jej do założenia czapki. Nawet jeśli ją włożyła, i tak ściągała ją i wrzucała do torby, ledwie wyjdzie za próg. „No trudno, kto ją jeszcze rozpieści, jak nie babcia?” – pomyślała Hela, prostując narzutę.

Poszła do swojego pokoju i usiadła przy komputerze. Gdy zadzwoniono do drzwi, spojrzała na zegarek – dwunasta. Zdjęła okulary i przetarła zmęczone oczy. Dzwonek rozległ się ponownie, tym razem dłużej i bardziej natarczywie.

Otworzyła drzwi i ujrzała przed sobą zadbaną kobietę w nieokreślonym wieku, ubraną modnie i drogo, z jaskrawoczerwoną szminką na szeroko rozciągniętych w uśmiechu wargach. Zastygła w zdumieniu. Kobieta też milczała. Hela raczej domyśliła się, niż poznała.

– Lucyna?! – wykrztusiła.

Kobieta uśmiechnęła się jeszcze szerzej, odsłaniając zbyt równe i zbyt białe zęby, żeby były prawdziwe.

– Czekałam, czy mnie rozpoznasz – powiedziała siostra. – Mogę wejść? Czy będziesz mnie trzymać na progu? – Lucyna chwyciła walizkę i duży worek.

– Wejdź. – Hela odsunęła się, wciąż nie mogąc dojść do siebie po niespodziance. – Skąd się tu wzięłaś?

– Stamtąd – odparła starsza siostra, wtaczając do przedpokoju walizkę. Obok postawiła na podłodze worek, praktycznie zajmując całą przestrzeń.

– Postanowiłam wrócić do ojczyzny. Dość już żyłam na obczyźnie, czas na powrót. A u was wszystko po staremu. – Lucyna bystrym wzrokiem obrzuciła przedpokój, zauważając wytarte tapety i wytarty linoleum.

– Na zawsze? – zapytała Hela, przeciskając się bokiem do drzwi i zamykając je.

– Nie bój się, nie zostanę długo. Poleżę tydzień, dopóki nie znajdę mieszkania. Nie wyrzucisz mnie, mam nadzieję? – Nie pytała, tylko stwierdziła. – Zostałaś sama, nie wyszłaś za mąż? – Lucyna zachichotała ochryple.

– Mieszkam z wnuczką. Jest teraz na uczelni.

– No proszę, jaka dorosła. A córka gdzie?

– Córka z mężem żyje osobno. Rozbieraj się, nastawię czajnik. Wybacz, nie spodziewałam się cię, na herbatę tylko resztki wczorajszej zapiekanki. Zjesz? – krzyknęła Hela już z kuchni.

– A jakże – uśmiechnęła się Lucyna.

***

Nigdy nie były bliskie, a dziesięcioletnia różnica wieku tylko to pogłębiała. Mówią, że między siostrami trwa wieczny spór o to, którą rodzice kochają bardziej. Lucyna zawsze traktowała młodszą siostrę z pobłażliwością, nawet lekceważeniem, jakby mówiła: „Nie prosiłam, żebyście ją rodziI wtedy, gdy Hela po raz ostatni spojrzała na zdjęcie siostry na nagrobku, nagle poczuła, jak ciepły podmuch wiatru muska jej policzek, zupełnie jak dawny, zapomniany już pocałunek.