Nie nasza sprawa

Niezainteresowanie przybiera różne formy usłyszała Weronka fragment wypowiedzi kobiecego głosu. Czasem trzeba zamknąć oczy i udawać, że czegoś nie widzi się, że to nas nie dotyczy. A innym razem milczenie staje się przestępstwem.

Ach, Małgosiu, to już filozofia odparła inna kobieta.

Weronka odwróciła się ku oknu, obserwując przejeżdżające domy, samochody i przechodniów. Małe miasteczko Sandomierz wreszcie rozbudziło się i tętniło życiem.

Czuła się nieco rozczarowana, że musiała jechać komunikacją publiczną. Jurek zadzwonił już wieczorem i poinformował, że zostanie w pracy na noc, więc po co się gniewać? Praca jest pracą. Weronka niejednokrotnie otrzymywała propozycję podwiezienia od kolegi, młodego mężczyzny, który patrzył na nią zbyt uważnie, lecz odmawiała. Nieodpowiednie dla zamężnej kobiety podróżować z obcymi mężczyznami

Po raz kolejny wybrała numer męża, a po długim, niekończącym się sygnałach odłożyła słuchawkę z westchnieniem i schowała smartfona do torebki.

Znowu wpatrywała się w okno. Zajęty, pewnie. Zawsze zajęty w najmniej dogodnym momencie pomyślała.

Miała mdłości wczesna ciąża dała o sobie znać. Nagle poczuła, że brzuch zaczyna się trząść.

***

W pracy Weronka starała się nie zwracać uwagi na własne dolegliwości, bo szef sklepu należącego do znanej sieci rzadko miał wolną chwilę. Choć wciąż kręciło się w głowie i wymiotowało, nie było czasu na roztrząsanie problemu.

Dziś było wyjątkowo napięcie: za chwilę mieli przyjść kontrolerzy z centrali. Zestresowana Weronka pociągnęła z kasy białą, kręconą sprzedawczynię Dariusz i zawołała:

Dario, pomóż Aneczce umyć lodówkę, bo inaczej nas wszystkich pożrą! Muszę iść przygotowywać raporty!

I pobiegła do swojego gabinetu.

Gdy Dario zauważył, że Weronka zniknęła, pochyliła się do koleżanki, która układała butelki z mlekiem, i szepnęła:

Anka, słyszałaś, że mąż Weronki ją zdradza?

Anka szeroko otworzyła oczy i z przerażeniem spojrzała na Dario:

Co? To prawda?

Widziałam go rano wychodzącego od mojej koleżanki, Lidi, po pożegnaniu pocałował! To dopiero dramat, co?

Trzeba jej powiedzieć. Po co mi to?

Dario roześmiała się, obracając palcem przy skroni:

Jesteś głupia, Anka. Co tam, każdy trochę się wygłupuje. A jak się rozwiedą, to już lepiej!

Anka zamyśliła się i odparła:

Czy się rozwiodą, czy nie, to ich sprawa. Ale Weronka ma prawo znać prawdę Może lepiej, że się rozstanie zdrada nie buduje domu.

Dario ponownie wybuchnęła śmiechem i spojrzała na nią z lekka pogardliwym wyrazem:

To nie nasza sprawa. Dobrotliwe dusze, takie jak ty, kończą jako winni.

Anka westchnęła i nie chciała się kłócić. Może Dario miała rację, ale coś nie dawało jej spokoju.

Weronika i Anka były bliskie, można by powiedzieć, że były przyjaciółkami.

Od dziecka uczono Ankę, że gorzka prawda jest lepsza od słodkiego kłamstwa, a bolesne osądzenie jest szczersze niż iluzja pomyślności

Możliwe, że również dyrektor sklepu, Dariusz, poczuł coś, widząc w biurze wyczerpaną Weronkę.

Z zamyśleniem pił kawę i jednocześnie dopisywał raport na laptopie.

Weronko, nie przejmuj się tak, wszystko będzie w porządku uśmiechnął się.

Weronka machnęła ręką i westchnęła:

Nie przejmuję się. Jurek nie odbiera telefonu, więc się martwię.

Dariusz milczał. Weronka od razu go polubiła, kiedy dopiero zaczęła tu pracować. Zwykła sprzedawczyni, a wkrótce sprytny i pracowity chłopak został administratorem.

Może jest zajęty wymamrotał Dariusz. Nie miał prawa wtrącać się w cudze sprawy, choć widział, że mąż traktuje żonę chłodno.

Pewnie uśmiechnęła się Weronka, schowała telefon do kieszeni i pospieszyła wyjść.

W sali zaczęło się zamieszanie przyjechali kontrolerzy

***

Kolejny tydzień Anka nie mogła przestać myśleć o Weronce. Z opowieści przyjaciółek wywniosła, że mąż coraz częściej zostaje w pracy, a ciężarna Weronka jest zmuszona jeździć autobusem, choć Jurek mógłby ją podwieźć, zwłaszcza że w ich małym miasteczku autobusy mają częste przestoje.

Postanowiła sprawdzić swoje przypuszczenia.

Rano powiedziała, że spóźni się do pracy, i pojawiła się pod domem domniemanej kochanki.

Matka zawsze mówiła Ani, że serce może zwalniać, gdy kocha się kogoś bliskiego. Tego dnia przekonała się, że to prawda gdy zobaczyła, jak szczęśliwy i zadowolony Jurek przytula jasną blondynkę, całuje ją i obiecuje, że przyjedzie wieczorem, poczuła prawdziwy ukłucie w piersi.

Żyje z takim zdrajcą! pomyślała. Weronka, zawsze pomocna i otwarta, nie zasługuje na takiego łotra!

Wieczorem podjęła decyzję. Nie powie tego słowami, ale zadziała inaczej. Gdy Weronka wyjechała, Anka weszła do zaplecza, gdzie właśnie Dariusz szykował się do domu.

Dario, musimy porozmawiać powiedziała, przymrużając oczy.

Mężczyzna spojrzał na nią zdziwiony.

To sprawa Weronki wyjaśniła. Widziałam własnymi oczami, że jej mąż spotyka się z tą kobietą.

Dariusz zamyślił się i spuścił wzrok:

To ich życie rodzinne Czy to właściwe, wtrącać się?

Właściwe, niewłaściwe uśmiechnęła się Anka. Musi poznać prawdę.

Jest w ciąży, a co jeśli coś się stanie? zapytał Dariusz.

To przeznaczenie odparła. Prawda jest ważniejsza od kłamstwa. Zabierz mnie do mojej wsi, tam mamy babcię, która potrafi pomagać. Nie powiemy Weronce nic, niech sama odkryje prawdę.

Dariusz zamarł.

Weronka ci się podoba, prawda? dodała Anka ostatnim argumentem. Nie odmawiasz jej szansy poznania prawdy?

Po długim westchnieniu zgodził się.

***

Babcia Zofia przywitała młodych ludzi ciepło. Nie przypominała czarownicy była zwykłą staruszką z siwą czupryną, w rozciągniętym swetrze szarym i długiej spódnicy, pod którą wystawały zgięte chorobą stawy w ciepłych rajstopach. Nic nadzwyczajnego, poza przenikliwym spojrzeniem szarych oczu, które zdawało się wnikać w duszę.

Anka opowiedziała jej o swej trosce, podając zdjęcie Weronki.

Zofia uśmiechnęła się, spojrzała na Dariusza, zapaliła świecę i przejechała nią po ekranie telefonu.

Widzę, że obecny mąż nie jest jej przeznaczeniem. Rozstanie nastąpi, choć nie od razu. Nie jest dobry, kłamie i knuje. A serce Weronki jest jasne i dobre.

Czy można przyspieszyć? szepnęła Anka.

Nie mogę przyspieszyć, nie odważę się. Pomogę jednak ujawnić prawdę, a ona sama zdecyduje o swojej przyszłości

Zofia wstała, przeszła na zimny taras, przyniosła płócienny worek i duży garnek. Wyjęła z garnka garść zmielonych ziół i szepnęła, wsypując je do worka:

Zioła polne, wiatry łąkowe, pomóżcie Weronce, otwórzcie prawdę. Niech tak będzie Anno, dodaj te zioła do jej jedzenia. Smak słaby, nie zauważy. Są nieszkodliwe.

Jest w ciąży dopytał Dariusz, patrząc na staruszkę.

Zofia zmrużyła oczy i złośliwie odrzekła:

Nie zaszkodzą, to rumianek, krwawnik i kilka innych, nie podam nazw, ale nie są trujące A ty, synu, gotów będziesz przyjąć jej dziecko, jeśli ona wypędzi zdradzającego męża?

Dariusz przełknął ślinę i nerwowo skinął:

Gotów. Nie ma obcych dzieci.

***

Najtrudniejsze okazało się dodać zioła do jedzenia Weronki, zwłaszcza że wszystko ją mdliło. Wieczorem, tuż przed zamknięciem sklepu, Weronka nagle zapragnęła chińskich klusek instant.

Zaraz je przygotuję, usiądź! rzuciła Anka i pobiegła po opakowanie, wyjmując z torebki Zofii worek, odetchnęła i wróciła do zaplecza.

Dariusz siedział przy stole w milczeniu. W głębi duszy miał nadzieję, że Weronka odrzuci zdrajcę, choć nie był pewien, czy ich plan był słuszny. Czy wtrącać się w tak prywatną sprawę?

Anka odetchnęła z ulgą, kiedy Weronka z zadowoleniem zjadła ostatnią łyżkę. Ona i Dariusz również martwili się, ale obowiązek i poczucie lojalności zwyciężyły.

***

Następnego ranka Weronka, jak zwykle, usiadła przy oknie autobusu i zamyślona przyglądała się okolicom. Nie słyszała, co kierowca rozmawia przez telefon, aż usłyszała głośne ogłoszenie:

Szanowni pasażerowie, proszę się nie martwić, ale musimy objąć objazd na drodze duża kolizja, remont przejazdu kolejowego.

Potem wszystko wydarzyło się niczym koszmar mąż wychodzący z domu obcej kobiety, przytulający ją, ich pożegnanie w pocałunku, którego nie można nazwać przyjacielskim Weronka rzuciła się ku oknu, nie mogąc uwierzyć w to, co widziała. Głowa wirowała, w brzuchu poczuła ukłucie i ciemność.

Obudziła się w szpitalu. Pierwszą osobą, którą zobaczyła, była Anka.

Weronko wybacz mi, to chyba moja wina

O czym mówisz? wymamrotała Weronka. Widziałam Jurek z Lidią Kwiatkowską. Czy to naprawdę

Do sali wkroczył Jurek, podnosząc spojrzenie pełne winy, ale nie zdążył nic powiedzieć.

Od jak dawna spotykasz się z Kwiatkowską nocami? zapytała Weronka.

Werono, przepraszam, ale lekarz ci zabronił, a ja muszę, żebyś zrozumiała, jeśli chcesz uratować rodzinę wyznał z nikczemnym uśmieszkiem.

Idź precz! Gdy tylko wypiszą mnie, wystąpię o rozwód! krzyknęła Weronka.

Jurek potknął się i wyszedł, nie próbując się usprawiedliwić.

Co z dzieckiem, nie wiesz? zapytała Anka.

Lekarz mówił, że wszystko w porządku. Było ryzyko poronienia, ale udało się zapewniła.

Wtedy do sali nieśmiało wszedł Dariusz z wielkim workiem owoców. Lekarka, która pojawiła się zaraz po nim, skomentowała, że za dużo gości naraz.

Proszę, pozwólcie mu wejść poprosiła Weronka, siadając na łóżku.

Lekarka westchnęła i machnęła ręką. Anka również wyszła, zostawiając Dariusza samego z Weronką.

Wer, bardzo się o ciebie martwiłem o ciebie i maleństwo powiedział niepewnie.

A ty zawsze się o mnie martwiłeś uśmiechnęła się Weronka w przeciwieństwie do niektórych.

Zapomnij uśmiechnął się Dariusz.

Weszła kolejna głowa Anki:

Wer, muszę przyznać. To ja zaaranżowałam wszystko, byś dowiedziała się o jego zdradzie. Nie mogłam patrzeć, jak cię oszukuje. Nie gniewaj się, proszę.

Weronka roześmiała się, chwilę się zamyśliła i odpowiedziała:

Byłabym oburzona, gdybyś wiedziała i nic nie mówiła. Nie lubię kłamstw. A przy okazji, śniła mi się staruszka, co mówiła, że nie jest ci los przeznaczony, ale ten, co przyjdzie z napojem, gdy się obudzisz.

Spojrzała na Dariusza, który nie odrywaMorał pozostaje prosty: prawda, choć gorzka, uwalnia serce i pozwala odnaleźć prawdziwą drogę do szczęścia.