Nie myśl o mnie źle

Nie myśl źle o mnie
Zofia nie mogła się już doczekać noworocznych wakacji planowała wyjechać do Zakopanego, żeby po raz pierwszy spróbować jazdy na nartach. Jej córka, Jagoda, była studentką trzeciego roku Politechniki, studiowała na stypendium i nie płaciła czesnego. Zofia rozpisywała się przed koleżankami w pracy:

Mądra moja Jagody, nie musi płacić za studia, a jeszcze dostaje stypendium. Ja mogę sobie pozwolić na odpoczynek i podróże.

Zgadza się, Zosiu, twoja dziewczynka to prawdziwy majstersztyk, w odróżnieniu od mojego łobuza, który sam musi kombinować, jakby nigdy nie miał stałego dochodu dodała Nika, przyjaciółka i współpracowniczka.

Zofia była szefową działu w dużej firmie, zarabiała przyzwoicie, miała własne mieszkanie i samochód. Rozwiodła się z mężem dwunastu lat temu; on wyjechał do rodzinnego miasta i odciął się od córki. Zofia nie nalegała wyrosła sama i Jagoda studiowała w Krakowie, prawdopodobnie tam zostanie.

Zofia była szczupła i urocza, miała kasztanowe, gęste włosy ścięte na krótkie cięcie, ciemne, zdecydowane oczy, była uprzejma i grzeczna. Po rozwodzie miała kilku mężczyzn, lecz żadnego, z którym chciałaby się ożenić.

Do dwutygodniowego wyjazdu przygotowywała się skrupulatnie, marzyła o tym od lata.

Ojej, Niko, kupiłam sobie ten zimowy komplet narciarski drogi, ale cóż, dla własnej przyjemności zaśmiała się Zofia. W końcu nauczę się jeździć, a wy z mężem co jakiś czas tam jedziecie, a ja jeszcze nie umiem. Gdyby tylko w pobliżu był nasz własny stok.

Przed nowym rokiem firma zorganizowała imprezę integracyjną. Wszyscy się bawili, po czym rozeszli się na urlop.

Zosiu, życzę Ci naprawdę pełnego wypoczynku powiedziała Nika. My z mężem jedziemy na wakacje do jego rodziców. Do zobaczenia po feriach. Będziesz trochę później w biurze, bo przedłużyłaś urlop o trzy dni.

Dzięki, Niko, postaram się odpocząć. Zwykle jeździłam latem, a teraz po raz pierwszy zimowy wypoczynek odparła Zofia.

Zofia wyruszyła do Zakopanego. Po feriach wszyscy wrócili do biura, niektórzy nawet nie zdążyli się wyspać.

Cześć, Zosiu przywitała ją Nika. Masz taki blask w oczach, wyglądasz, jakbyś unosiła się na skrzydłach. Musisz się super wyspać.

Cześć, Niko, nie uwierzysz, jak super było! To były najlepsze wakacje w życiu. Zakopane, Krupówki, a nawet Tatrzański Park Narodowy zachwyciła się Zofia.

Nauczyłaś się jeździć na nartach?

Oczywiście! Poza nartami wypiłam czerwone wino, kosztowałam pyszne dania góralskie i poznałam Artura.

Ach, to już wiesz, o co chodzi zaśmiała się Nika. Kto to jest?

To instruktor snowboardowy, Artur. Zakochałam się w nim.

Gratuluję, w końcu coś poważnego w Twoim życiu

Dziękuję, przyjaciółko. Artur zachwycił mnie swoją troskliwością i uprzejmością. Było tak romantycznie! Był taki delikatny, że dosłownie dmuchał mi kurz z twarzy i sprawił, że zakochałam się w nim. Nie mam nic przeciw.

Zosiu, a co z tą miłością? Wyjechałaś, zostawiłaś go tam, a teraz? Ty tutaj, on tam.

Zofia myślała o tym, kiedy wracała do domu, ale Artur zapewniał ją, że nie ma się czym martwić.

Miłość między nami rozgorzała od pierwszego spojrzenia, jak w kinie. Artur woził mnie po mieście, zabierał na wycieczki, jedliśmy w najmodniejszych restauracjach. Pewnego razu w pięknym, górskim lokalu z zapierającym widokiem wyznał mi miłość.

To prawdziwa romansowa opowieść przyznała Nika.

Artur powiedział, że czekał właśnie na taką kobietę jak ja. W Polsce jest mnóstwo pięknych dziewczyn, ale my odnaleźliśmy tę jedyną prawdziwą miłość.

Świetnie, Zosiu Co dalej?

Rozmawialiśmy długo. Nie chcę wyjeżdżać do Zakopanego na stałe, mam tu świetną pracę, a tam trudno pogodzić karierę. Artur też nie chce opuszczać swojego miasta, bo ma tam rodzinę i pracę. Planujemy wspólną przyszłość, a Artur zgodził się przeprowadzić się do mnie.

Rewelacja! Brawo, Arturze cieszyła się Nika.

Kiedy nadszedł czas, by Zofia wróciła do domu, Artur obiecał szybkie spotkanie, a ona pożegnała go ze łzami.

Zosiu, muszę jeszcze dwa miesiące dokończyć kontrakt, a potem przyjadę do Ciebie zapewnił Artur i pożegnali się przy lotnisku.

Codziennie rozmawiali telefonicznie, wymieniając się czułymi wiadomościami. Zofia nie przestawała dziękować losowi i niecierpliwie czekała na przyjazd ukochanego.

Jednak wkrótce Artur przesłał niepokojącą wiadomość.

Zosiu, podczas treningu upadłem i złamałem nogę w dwóch miejscach. Lekarze mówią, że potrzebna jest operacja.

Zofia natychmiast zadzwoniła:

Kochany, lecę do Ciebie, wziąłabym urlop na własny koszt.

Nie przyjeżdżaj, jestem w szpitalu. Prześlij mi trzy setki złotych na operację i na życie, póki nie będę mógł pracować. Zosiu, kocham Cię i błagam, pomóż mi.

Dobrze, Arturze, prześlę pieniądze, żebyś wyzdrowiał i operacja się udała odpowiedziała Zofia, nie zastanawiając się.

Nika jednak zwątpiła.

Zosiu, to spora suma. Lepszy będzie telefon do lekarza, sprawdź informacje próbowała ostrzec przyjaciółkę.

Co ty mówisz, Niko? Zofia spojrzała na nią tak, że Nika poczuła zimny dreszcz.

Dni mijały, Zofia liczyła kalendarz po operacji, po rehabilitacji i w końcu w momencie, gdy Artur miał przyjechać, ponownie odebrała telefon.

Zosiu, dziękuję za pomoc, nie zostawiłeś mnie w potrzebie. Jak tylko będę u Ciebie, zwrócę pieniądze. Czekaj na mnie zapewniał Artur, a ona znów czuła się, jakby latała.

Arturze, czekam na Ciebie. Nie martw się o kasę, najważniejsze, że wracasz zdrowy. Kocham Cię i nie mogę się doczekać, kiedy znów będziemy razem mówiła ze łzami w oczach.

Nagle Artur napisał, że potrzebuje jeszcze trzydziestu tysięcy złotych na bilet, bo nie stać go na podróż. Zofia poczuła przygnębienie, a Nika zauważyła jej wyraz twarzy.

Co znowu, Zosiu?

Zofia pokazała wiadomość, w której Artur pisał: Czuję, że moje życie jest jedną ciemną kratą po drugiej. Jedyną nadzieją jest Twoja miłość i nasz spotkanie. Nie myśl źle o mnie i poprosił o pieniądze.

Nika poczuła niepokój i po raz kolejny przeczytała:

Zosiu, to chyba oszustwo. Prosi o pieniądze w nieskończoność. Powinnaś się zastanowić.

Niko, Artur jest szczery, ma tylko ciężki okres, potrzebuje pomocy, a ja nie zostawię ukochanego samego broniła go Zofia. Kto inny ma mu pomóc, jeśli nie ja? A ty wydajesz się podejrzliwa.

Martwię się o Ciebie. Nie jesteś bogata, żeby taką sumę przekazywać nieznajomemu. Zaczyna wyglądać to jak wyłudzenie. Nie wysyłaj pieniędzy, bo potem będziesz żałować namawiała Nika.

Zofia się zastanowiła, ale Nika nie odpuszczała. W końcu dołączył ich mąż, który doradził:

Zosiu, nie wierz mu, to oszust. Napisz, że nie możesz przelać pieniędzy, bo sam nie masz pieniędzy. Po co ci taki płaczliwy facet, któremu ciągle coś brakuje?

Zofia zadzwoniła do Artura.

Przepraszam, ale nie mogę Ci przelać, bo sam nie mam pieniędzy. Może sam coś wymyślisz.

Rozumiem, że jestem skąpy, nie dzwonić już do mnie, bo takich ludzi jest mnóstwo odparł Artur i rozłączył się.

To właśnie udowodniło, co chciałaś wiedzieć szepnęła Nika. Nie martw się, znajdziesz prawdziwego mężczyznę. To rozczarowanie, ale lepiej tak niż ciągle płacić.

Tak skończyła się ta historia, a Zofia mogła w końcu odetchnąć, choć serce wciąż szukało prawdy.